ΣΤΡΥΜΩΝΑΣ, ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ-ΔΡΩΜΕΝΑ

ΠΑΛΙΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

2012-02-09T21:17:00.001+02:00

Δείτε τες στην συνέχεια και σε πλήρη οθόνη...

http://www.gataros1.info/2012/02/blog-post_2178.html

Η εποχή μας μοιάζει με την Ελληνιστική τής πολιτικής αστάθειας

2012-02-02T18:45:00.000+02:00

Μια χιλιετία ελληνικής τέχνης, από την κατάρρευση των μυκηναϊκών ανακτόρων μέχρι το τέλος των ελληνιστικών βασιλείων, φωτίζεται στο βιβλίο «Ελληνική Τέχνη και Αρχαιολογία» (1100-30 π.Χ.) που, αν και προορίζεται να διαβαστεί από φοιτητές, έχει τα χαρακτηριστικά ενός υψηλών προδιαγραφών λευκώματος τέχνης, όπως αυτά που συνηθίζει να εκδίδει το ζεύγος Ραχήλ και Μωυσή Καπόν.

Συγγραφέας του είναι ο επίκουρος καθηγητής κλασικής αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων Δημήτρης Πλάντζος, ο οποίος αποδεικνύει πως το καλό πανεπιστημιακό εγχειρίδιο δεν είναι κατ' ανάγκην το γραμμένο στην αρχαΐζουσα, με κακοτυπωμένες ασπρόμαυρες φωτογραφίες. Μπορεί να είναι και εκείνο που μιλάει στη γλώσσα σου απλά, κατανοητά, σου προσφέρει γνώση κατά τρόπο αναλυτικό και συστηματικό και συνοδεύεται από πολύχρωμες φωτογραφίες και
σχέδια, ώστε να διαβάζεται ευχάριστα από τον καθένα που επιθυμεί να μάθει τα βασικά για την αποκωδικοποίηση της δυσνόητης αρχαιολογικής ορολογίας που συνοδεύει τα εκθέματα σε όλα τα αρχαιολογικά μας μουσεία.
Ο Δημ. Πλάντζος σου μαθαίνει, πέρα από το ιστορικό πλαίσιο της τέχνης, να ξεχωρίζεις τους ρυθμούς, τα είδη των ελληνικών ναών και των αττικών αγγείων, σε μπάζει μέχρι και στο μπουντουάρ μιας αρχαϊκής κόρης, ξεδιπλώνοντας τα ρούχα της από την κρεμάστρα.
Γιατί όμως επέλεξε να αφηγηθεί την ελληνική τέχνη την περίοδο 1100-30 π.Χ.;
Πριν και μετά δεν είχαμε τέχνη ελληνική; τον ρωτήσαμε.
«Το 1100 π.Χ. συμβολίζει το τέλος του μυκηναϊκού κόσμου. Ακολουθεί μια παρατεταμένη περίοδος δυσπραγίας, η Πρώιμη Εποχή του Σιδήρου με εμφανή στοιχεία συνέχειας, και αναδύεται το πολιτειακό μόρφωμα που σήμερα ονομάζουμε "πόλη-κράτος". Μόνον μετά το 1100 μπορούμε να μιλάμε για αυτούσιο "αρχαίοελληνικό πολιτισμό". Μετά το 30 π.Χ., μετά δηλαδή την κατάλυση του Κράτους των Πτολεμαίων, ο ελληνικός κόσμος σβήνει πολιτικά -όχι όμως πολιτισμικά- και επομένως μιλάμε πλέον για τους ρωμαϊκούς χρόνους».
- Σε ποια από τις ιστορικές περιόδους αυτής της χιλιετίας βρίσκετε ομοιότητες με την εποχή μας;
«Θα έλεγα με την Ελληνιστική, περίοδο κατάρρευσης της κλασικής αυτοπεποίθησης, εποχή θρησκευτικού συγκρητισμού, πολιτικής αστάθειας, διεθνοποιημένης αισθητικής και ορμητικής πολυ-πολιτισμικότητας. Πρόκειται για περίοδο ανοιχτών οριζόντων και πνευματικών αδιεξόδων ταυτόχρονα. Δεν είναι τυχαίο ότι την αγαπούσε ο Καβάφης».
- Ως τακτική επισκέπτρια των δύο μεγάλων αρχαιολογικών μουσείων της Αθήνας, του Εθνικού Αρχαιολογικού και του Μουσείου της Ακρόπολης, παρατηρώ πως ελάχιστη σημασία δίνεται σε μικρές ιστορίες που αφηγούνται κάποια εκθέματα. Το βάρος δίνεται πάντα στα διάσημα έργα τέχνης. Συμφωνείτε;
«Δυστυχώς, τα περισσότερα ελληνικά μουσεία, ακόμη και το νεότευκτο Μουσείο Ακρόπολης, επιδεικνύουν μια κάποια αδιαφορία απέναντι στον επισκέπτη τους, παρουσιάζοντάς του τα εκθέματά τους με έναν έντονα υπεροπτικό σχολαστικισμό που αποθαρρύνει το διάλογο και την περαιτέρω μελέτη. Οι εκθέσεις μας δεν έχουν ακόμη αποτινάξει τον γραφειοκρατικό, διεκπεραιωτικό χαρακτήρα της κρατικής αρχαιολογίας, αν και αξιομνημόνευτες προσπάθειες για το αντίθετο γίνονται εδώ και χρόνια σε πολλά ιδρύματα. Από την άλλη μεριά, η διδασκαλία της κλασικής αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο έχει πλέον απομακρυνθεί από το μοντέλο της στείρας περιγραφής και αδιέξοδης αισθητικής ανάλυσης που μας κληροδότησε ο 19ος αι.».
- Ξεφυλλίζοντας το βιβλίο σας είδα πως έχετε κάνει μια συστηματική δουλειά έτσι ώστε να μη μένουν απορίες στον αναγνώστη. Υπάρχει απάντηση στο ερώτημα γιατί οι περισσότεροι κούροι αποδίδονται σε υπερφυσικό μέγεθος και είναι όλοι σχεδόν γυμνοί, ενώ οι κόρες σε φυσικό μέγεθος ή μικρότερο του φυσικού και είναι όλες ντυμένες;
«Το παράδειγμά σας είναι από τα πιο χαρακτηριστικά για τον τρόπο που μας επιτρέπεται μέσα από τα έργα να μελετήσουμε την ελληνική κοινωνία του 7ου και του 6ου αι. π.Χ. Τόσο οι κούροι όσο και οι κόρες αποτελούν σύμβολα της ανθρώπινης ύπαρξης, όχι αναπαραστάσεις της. Το περιεχόμενό τους αφορά το κοινωνικό και πολιτισμικό ιδεώδες μιας συγκεκριμένης ομάδας ανθρώπων, της αριστοκρατικής τάξης κάθε πόλης. Οι άνδρες εικονίζονται ως "καλοί καγαθοί" και η γυμνότητα των γλυπτών υπογραμμίζει αυτές τις αρετές. Οι γυναίκες, πάλι, εικονίζονται σύμφωνα με τις αντίστοιχες αρετές του "κάλλους" και της "σωφροσύνης". Σε κάθε περίπτωση, πρέπει να θυμόμαστε ότι στην ελληνική τέχνη δεν βλέπουμε τους Ελληνες όπως ήταν, αλλά όπως οι ίδιοι, ή μάλλον η άρχουσα τάξη της κάθε ελληνικής πόλης, ήθελαν να παρουσιάζουν τους εαυτούς τους. Η αρχαία τέχνη -εν πολλοίς όπως και σήμερα- λειτουργούσε ως μηχανισμός διάκρισης, αλλά και ως εργαλείο κοινωνικού αποκλεισμού: καθόριζε τα όρια ανάμεσα στους άριστους και τους κοινούς θνητούς, τους άνδρες και τις γυναίκες, τους ελεύθερους και τους δούλους, τους Ελληνες και τους βαρβάρους κ.ο.κ.».
- Γιατί αναφέρεται ως πέπλος ένα ένδυμα βαρύ, π.χ. μάλλινο, ενώ εμείς αποκαλούμε με αυτό τον όρο κάτι αραχνοΰφαντο;
«Η αρχαία ορολογία συχνά περνά στη μεσαιωνική και σύγχρονη ελληνική γλώσσα χάνοντας την αρχική σημασία της. Ετσι, ενώ ο πέπλος των αρχαίων Ελλήνων (όρος που πιθανότατα αναφέρεται στην πτυχωτή όψη του ρούχου) είναι ένα βαρύ ένδυμα, το σημερινό πέπλο (από το λατινικό peplum) αναφέρεται σε κάθε καλυπτήριο ύφασμα που συμπληρώνει το κυρίως ένδυμα».
- Τι ακριβώς φορούσαν οι κόρες, ως εκ τούτου και οι γυναίκες, στην αρχαϊκή εποχή και τι οι άνδρες;
«Καθ' όλη τη διάρκεια της αρχαιότητας, άνδρες και γυναίκες ντύνονταν με απλό και πρακτικό τρόπο και με ενδύματα συνήθως φτιαγμένα στο σπίτι, από τις γυναίκες και τους δούλους της οικογένειας. Συνηθέστερο ένδυμα ήταν ο χιτών, μακρύ ένδυμα με τη μορφή τετράγωνου υφάσματος που δενόταν στη μέση με ζώνη για να σχηματίσει φαρδιά μανίκια. Το χιτώνα φορούσαν και άνδρες και γυναίκες. Μικρότερα ορθογώνια ιμάτια σκέπαζαν τους ώμους των γυναικών, συχνά και των ανδρών. Ο πέπλος ήταν βαρύτερο ένδυμα, κυρίως γυναικείο. Αν και έχουμε συνηθίσει, επηρεασμένοι από τις εικόνες της ελληνικής τέχνης, να φανταζόμαστε τους άνδρες στην αρχαία Ελλάδα να κυκλοφορούν, να τρώνε, ακόμη και να πολεμούν γυμνοί, αυτό είναι μάλλον παραπλανητικό. Προφανώς, για έναν Ελληνα το ντύσιμο δεν ήταν τόσο περιοριστικό όσο είναι σήμερα, όμως το λεγόμενο "ηρωικό" γυμνό φαίνεται να αντιστοιχεί σε μια εξιδανικευμένη και όχι αμιγώς ιστορική πραγματικότητα». *

enet

Ν. ΚΟΝΤΡΑΡΟΥ-ΡΑΣΣΙΑ

Ελληνες στην αρχαιότητα μεταναστεύουν

2012-02-02T18:21:00.000+02:00

02.02.2012

Ο Πλάτωνας και ο Αριστοτέλης, ο θρυλικός Αγαμέμνονας, ο Φίλιππος των Μακεδόνων, ο Μέγας Αλέξανδρος καθώς και σπουδαίες προσωπικότητες του αρχαίου ελληνικού κόσμου θα «βρεθούν» την ερχόμενη χρονιά στις ΗΠΑ.... επίσημοι προσκεκλημένοι κορυφαίων πολιτιστικών ιδρυμάτων.

Μάλιστα την ίδια περίοδο στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού έχει προγραμματιστεί μια ακόμη παρουσίαση του βυζαντινού πολιτισμού «απαντώντας» σε αντίστοιχες εκθέσεις που έχει κάνει η Τουρκία στην Αμερική.

Προτού καλά καλά ολοκληρωθεί το πολυσυζητημένο αφιέρωμα που έκανε το Μουσείο του Λούβρου για τον Ελληνα στρατηλάτη,
τον Μέγα Αλέξανδρο, δύο ακόμη εκθέσεις με πρωταγωνιστές τους Αρχαίους Ελληνες αλλά και τον βυζαντινό πολιτισμό έχουν ήδη δρομολογηθεί. Το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο κατά την προχθεσινή του συνεδρίαση έδωσε το πράσινο φως για τον δανεισμό έργων που θα παρουσιαστούν τις χρονιές 2013-2014.

Μιλάμε φυσικά για την έκθεση με τίτλο «Οι Ελληνες από τον Αγαμέμνονα στον Μέγα Αλέξανδρο», η οποία θα παρουσιαστεί στο Μουσείο Καλών Τεχνών της Βοστόνης, στο Μουσείο National Geographic Society της Ουάσινγκτον αλλά και σε δύο ακόμη αμερικανικά μουσεία, τα οποία δεν έχουν καθοριστεί. Μάλιστα για τους σκοπούς της έκθεσης αυτής η χώρα μας θα δανείσει συνολικά 564 αρχαία έργα, μοναδικούς αρχαιολογικούς θησαυρούς που κοσμούν τα μεγαλύτερα μουσεία της χώρας, προκειμένου το αμερικανικό κοινό να γνωρίσει σε βάθος τους Ελληνες που σημάδεψαν με την παρουσία τους το μακραίωνο παρελθόν. Ενα από αυτά είναι το διάσημο -και μοναδικό- αντίγραφο του χρυσού προσωπείου του Αγαμέμνονα, το οποίο εκτίθεται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο και θα «ταξιδέψει» μεταξύ άλλων στην Αμερική.

Η έκθεση θα χωριστεί σε εννιά ευδιάκριτες ενότητες. «Προοίμιο: Ο άνθρωπος στο προϊστορικό Αιγαίο», «Ο Αγαμέμνων και ο κόσμος των Μυκηναίων», «Οι ήρωες και αριστοκράτες», «Αθλητές και Ολυμπιακοί Αγώνες», «Κούροι και κόρες», «Λεωνίδας ο βασιλιάς της Σπάρτης», «Αθηναίοι και δημοκρατία», «Φίλιππος και Μέγας Αλέξανδρος», «Αυγή του νέου κόσμου».

Κυρίαρχες φιγούρες της έκθεσης, που θα ξεκινήσει στις αρχές Απριλίου του 2013 και θα διαρκέσει έως τον Οκτώβριο του 2014, εκτός από τους ξακουστούς στρατηγούς, στοχαστές και φιλοσόφους, επιφανείς αριστοκράτες, έμποροι που έδρασαν στο προϊστορικό Αιγαίο αλλά και προσωπικότητες -ανώνυμες και μη- που έγιναν γνωστές στις μετέπειτα γενιές μέσα από τα αρχαιολογικά εκθέματα.

Ετσι από τα μουσεία της Αμερικής θα παρελάσουν προτομές του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη, μαρμάρινα ειδώλια από την Αίγινα και τις Κυκλάδες, το ανάγλυφο του Αυτοστεφανούμενου από το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, εκθέματα ταφικών συνόλων, ο Αλέξανδρος της Πέλλας αλλά και η διάσημη Δέσποινα των Αιγών.

Μάλιστα τα δύο τελευταία εκθέματα είχαν παρουσιαστεί και στη μεγάλη έκθεση του Λούβρου με τίτλο «Αρχαία Μακεδονία. Στο βασίλειο των Αρχαίων Μακεδόνων».

Το «όχι» του ΚΑΣ για τον περίφημο κούρο

Φρένο ωστόσο έβαλε το ΚΑΣ στον δανεισμό ορισμένων αντικειμένων. Ενα από αυτά και ο περίφημος κούρος του Κεραμεικού, ο οποίος ανακαλύφθηκε στο αρχαίο νεκροταφείο της Αθήνας το 2002, και για τον οποίο τα μέλη του ΚΑΣ υποστήριξαν ότι δεν πρέπει να ταξιδέψει καθώς αποτελεί το βασικό έκθεμα της νέας μόνιμης έκθεσης. Αρνητικοί ήταν και στον δανεισμό της εύθραυστης κλεψύδρας από το Μουσείο της Στοάς του Αττάλου, που θα παραμείνει στα εγχώρια εδάφη και αντ' αυτής θα σταλεί αντίγραφο, καθώς και του Κούρου της Κέας, ο οποίος θα χρειαστεί μελέτη από τη Διεύθυνση Συντήρησης ως προς τη δυνατότητα μετακίνησής του, ενώ ταυτόχρονα εκκρεμεί η απόφαση για τη χρυσή νεκρική μάσκα του 16ου π.Χ. αιώνα από τις Μυκήνες, αφού αρχαιολόγοι έχουν εγείρει σοβαρές αντιρρήσεις ως προς τη γνησιότητά της. Για τον Κούρο της Κέας αλλά και τη μάσκα το ΚΑΣ θα αποφανθεί σε επόμενη συνεδρίαση.

Την ίδια εποχή όμως στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού θα φιλοξενηθούν και βυζαντινά αριστουργήματα -300 τον αριθμό από μοναστήρια και μουσεία-, τα οποία θα παρουσιαστούν αρχικά στην Εθνική Πινακοθήκη της Ουάσινγκτον και κατόπιν στο Μουσείο Γκετί της Καλιφόρνιας. Είναι χαρακτηριστικό ότι η χρονική περίοδος που θα επιχειρήσει να καλύψει η έκθεση ξεκινάει από το 330 μ.Χ. και φτάνει έως και το 1453, έτος της Αλωσης της Κωνσταντινούπολης.

Γιώτα Βαζούρα

Αρχαιολογική σκαπάνη ''φώτισε'' ανεμόμυλο αιώνων

2012-01-25T21:23:00.000+02:00

Ένα σπουδαίο μνημείο βρέθηκε στην Πύλη του Παντοκράτορα στην Κρήτη...
για την πρόοδο των εργασιών της οποίας, ενημερώθηκε ο δήμαρχος Ηρακλείου Γιάννης Κουράκης.

Ο δήμαρχος επισκέφτηκε και τον εξωτερικό κυλινδρικό θόλο, πάνω από την κεντρική αίθουσα της πύλης, όπου γίνονται εργασίες για την αποκατάσταση του, όπου ενημερώθηκε επίσης ότι στην Νοτιοδυτική πλευρά αποκαλύφθηκε ο ανεμόμυλος και γίνεται μελέτη για την ανάδειξη του (πιθανολογείται ότι είχε κατασκευαστεί προγενέστερα της πύλης).

Ακόμα στην Βορειοανατολική πλευρά γίνονται εργασίες αποκατάσταση του αεραγωγού της στοάς. Σύμφωνα με το cretalive.gr, ο κ. Κουράκης εξέφρασε την ικανοποίηση του για την πρόοδο του έργου και τόνισε ότι μια από τις σημαντικότερες - μεγαλύτερες θολοσκεπής στοές αλλά και η χαμηλή της πλατεία θα δοθούν σε χρήση μέχρι τον Ιούνιο του 2012

Χριστιανόπουλος: Δεν θέλω ούτε τα βραβεία ούτε τα λεφτά τους

2012-01-25T21:21:00.000+02:00

Στους Ντίνο Χριστιανόπουλο, Θωμά Κοροβίνη, Γιώργο Μαρκόπουλο, Χρήστο Οικονόμου απονέμονται τα μεγάλα Κρατικά Βραβεία Λογοτεχνίας για το 2011, σύμφωνα με την απόφαση της Επιτροπής Κρατικών Βραβείων του υπουργείου Πολιτισμού.

«Ούτε θα εμφανιστώ ούτε θα απλώσω το χέρι για να το πάρω. Δεν θέλω ούτε τα βραβεία ούτε τα λεφτά τους».

Κατ' αυτόν τον τρόπο σχολίασε στο ΑΠΕ- ΜΠΕ τη διάκρισή του με το μεγάλο βραβείο του Υπουργείου Πολιτισμού, για το σύνολο του έργου του, ο 81χρονος ποιητής της Θεσσαλονίκης Ντίνος Χριστιανόπουλος, παραπέμποντας σε παλιότερο κείμενό του (1979) με τον εμβληματικό τίτλο «Εναντίον».
news.pathfinder.gr

Τίτλοι τέλους για τον Θεόδωρο Αγγελόπουλο

2012-01-25T21:19:00.001+02:00

Στα 77 του χρόνια ο γνωστός σκηνοθέτης Θεόδωρος Αγγελόπουλος έφυγε από τη ζωή μετά από τροχαίο το απόγευμα της Τρίτης στο Κερατσίνι κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων της νέας του ταινίας «H άλλη θάλασσα».

Ο διάσημος σκηνοθέτης τραυματίστηκε σοβαρά όταν μοτοσυκλέτα έπεσε επάνω του την ώρα που προσπαθούσε να διασχίσει το δρόμο και τελικά υπέκυψε στα τραύματά του λίγες ώρες αργότερα σε νοσοκομείο του Φαλήρου, παρά τις προσπάθειες των γιατρών.

O Θόδωρος Αγγελόπουλος ήταν ο ελεγειακός ποιητής των κινηματογραφικών εικόνων και της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας και κοινωνικής πραγματικότητας.

Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος, ο κορυφαίος και πολυβραβευμένος διεθνής Έλληνας σκηνοθέτης με διακρίσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό, ήταν ο δημιουργός του «Θίασου», του «Μεγαλέξανδρου» και άλλων επικολυρικών ταινιών, που έκανε γνωστή την Ελλάδα σε όλη την υφήλιο για περισσότερο από τέσσερις
δεκαετίες.

Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος εγκατέλειψε τις σπουδές του στη Νομική Σχολή της Αθήνας και το 1961 έφυγε στο Παρίσι, όπου αρχικά παρακολούθησε στη Σορβόννη μαθήματα γαλλικής φιλολογίας και φιλμογραφίας, καθώς και μαθήματα εθνολογίας, ενώ στη συνέχεια, μαθήματα κινηματογράφου στη Σχολή Κινηματογράφου IDHEC και στο Musee de l' homme.

Μετά από την επιστροφή του στην Ελλάδα το 1964 και μέχρι το 1967 εργάστηκε ως κριτικός κινηματογράφου στην εφημερίδα Δημοκρατική Αλλαγή, μαζί με τον Βασίλη Ραφαηλίδη και την Τώνια Μαρκετάκη.

Με τον κινηματογράφο άρχισε να ασχολείται το 1965 και το 1968 παρουσίασε την πρώτη μικρού μήκους ταινία του «Εκπομπή», στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Το 1970, η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του «Αναπαράσταση» κέρδισε το πρώτο βραβείο στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, καθώς και άλλες διακρίσεις στο εξωτερικό, και σηματοδότησε την αυγή του σύγχρονου ελληνικού κινηματογράφου. Έκτοτε, οι ταινίες του έχουν συμμετάσχει σε πολλά διεθνή φεστιβάλ και έχει κερδίσει πολλά βραβεία, τα οποία τον καθιέρωσαν παγκοσμίως ως έναν από τους σπουδαιότερους σκηνοθέτες του σύγχρονου κινηματογράφου.

Πολλά αφιερώματα που τιμούν τη δουλειά του Θόδωρου Αγγελόπουλου έχουν πραγματοποιηθεί σ' όλο τον κόσμο. Έχει αναγορευθεί επίτιμος διδάκτορας του Πανεπιστημίου των Βρυξελλών, του Πανεπιστημίου Ναντέρ στο Παρίσι και του Πανεπιστημίου του Έσσεξ. Μαζί με τον Βασίλη Ραφαηλίδη υπήρξε συνιδρυτής του περιοδικού «Σύγχρονος Κινηματογράφος».

Το 1998 κατέκτησε στις Κάνες το Χρυσό Φοίνικα για την ταινία του «Μία αιωνιότητα και μια μέρα», κάνοντας ξανά την Ελλάδα περήφανη για τον πολιτισμό της.

ΦΙΛΜΟΓΡΑΦΙΑ

1968 "Εκπομπή" μικρού μήκους
1970 "Αναπαράσταση"
Βραβείο καλύτερης ξένης ταινίας στο Φεστιβάλ του Hyeres (1971),
Βραβείο Georges Sadoul (1971)
1972 "Μέρες του '36 "
Βραβείο FIPRESCI Βερολίνο 1973
1975 "Ο Θίασος"
Βραβείο FIPRESCI, Διεθνές Φεστιβάλ Καννών 1975,
Βραβείο Interfilm Βερολίνο "Forum" 1975,
Βραβείο καλύτερης ταινίας της χρονιάς, British Film Institute 1976,
Βραβείο Καλύτερης ταινίας στον κόσμο για τη δεκαετία 1970-80, Ένωση Κριτικών Ιταλίας,
Μία από τις καλύτερες ταινίες της ιστορίας του κινηματογράφου, FIPRESCI,
Καλύτερη ταινία της χρονιάς, Grand Prix για τις τέχνες, Ιαπωνία,
Βραβείο Golden Age, Βρυξέλλες 1976

1977 " Οι κυνηγοί"
Βραβείο καλύτερης ταινίας Golden Hugo, Σικάγο 1978
1980 "Μεγαλέξανδρος"
Βραβείο Χρυσό Λιοντάρι και FIPRESCI, Βενετία 1980
1981 "Ένα χωριό, ένας χωριάτης" ντοκιμαντέρ
1983 "Αθήνα, επιστροφή στην Ακρόπολη" τηλεοπτικό ντοκιμαντέρ

1984 "Ταξίδι στα Κύθηρα"
1986 "Ο μελισσοκόμος"
1988 "Toπίο στην ομίχλη"
1991 "Το μετέωρο βήμα του πελαργού"
Cinema Lumiere, Μπολόνια (Ιταλία), Μάρτιος - Απρίλιος 2002,
Φεστιβάλ Σίδνεϊ (Αυστραλία), Ιούνιος 2003

1995 " Το βλέμμα του Οδυσσέα"
Ειδικό Βραβείο Κριτικής Επιτροπής, Διεθνές Φεστιβάλ Καννών 1995
FIPRESCI Βραβείο της Διεθνούς Ενωσης Κριτικών, Διεθνές Φεστιβάλ Καννών 1995,
Felix των Κριτικών ταινίας της χρονιάς, 1995

1998 " Μια αιωνιότητα και μια μέρα"
Χρυσός Φοίνικας στο Διεθνές Φεστιβάλ Καννών, 1998
2004 "Το λιβάδι που δακρύζει"
2008 "Η σκόνη του χρόνου"

Το μεγαλύτερο μουσείο του κόσμου θα χτιστεί στην Τουρκία;

2012-01-25T21:17:00.000+02:00

Η Τουρκία φιλοδοξεί να χτίσει «το μεγαλύτερο μουσείο του κόσμου», στο οποίο θα εκτίθενται αρχαιολογικά ευρήματα από όλη τη χώρα. Αυτό ανακοίνωσε ο Τούρκος υπουργός Πολιτισμού Ερτουγρούλ Γκιουνάι, ο οποίος διευκρίνισε ότι το νέο μουσείο θα χτιστεί στην Άγκυρα.

«Το μουσείο που σχεδιάζουμε δεν θα είναι μόνο το μεγαλύτερο στη Μέση Ανατολή και την περιοχή των Βαλκανίων, θα είναι και το μεγαλύτερο στον κόσμο». Ο Γκιουνάι έκανε αυτή τη δήλωση στο πλαίσιο της τελετής υπογραφής πρωτοκόλλου συμφωνίας από τον ίδιο και τον δήμαρχο της Άγκυρας, Μελίχ Γκοκτσέκ, σχετικά με την κατασκευή του μουσείου.

Το έργο αναμένεται να έχει ολοκληρωθεί το 2023. Οι εκθεσιακοί χώροι θα καλύπτουν έκταση μεγαλύτερη των 25.000 τ.μ. και θα περιλαμβάνουν ευρήματα από τη Ρωμαϊκή περίοδο, την περίοδο των Σελτζούκων καθώς και
της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Πηγή: ANSAmed, 24/01/2012
(www.ansamed.info/ansamed/en/news/sections/culture/2012/01/24/visualizza_new.html_69044523.html)

Οι Σερραίοι έσωσαν τον «Ορφέα»

2012-01-04T22:27:00.000+02:00

Οι Σερραίοι έσωσαν τον «Ορφέα». Συγκέντρωσαν ευρώ ευρώ το ποσό που χρειάζεται για την ανακαίνιση του ιστορικού θεάτρου, το οποίο αποτελεί κομμάτι της ιστορίας της πόλης και τα τελευταία 3,5 χρόνια παρέμενε κλειστό. Το ΔΗΠΕΘΕ αναγκάστηκε να αλλάξει στέγη και να φιλοξενείται στον καινούργιο χώρο των «Αστεριών», επειδή η σκεπή έμπαζε νερά και οι τοίχοι είχαν γεμίσει υγρασία. Το κτίριο, που βρίσκεται στο τέρμα της οδού Εθνικής Αντίστασης, εγκαταλείφθηκε... ευτυχώς προσωρινά. Οι Σερραίοι πήραν την τύχη του στα χέρια τους, μάζεψαν χρήματα, πρόσφεραν εθελοντική εργασία και ευελπιστούν στο τέλος Μαρτίου να γιορτάσουν την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου (27 Μαρτίου) στον ανακαινισμένο «Ορφέα».

«Μια από τις πιο συγκινητικές στιγμές ήταν όταν με βρήκε μια 12χρονη μαθήτρια στον δρόμο και μου έδωσε 20 ευρώ, όλο το χαρτζιλίκι της. Είχε ακούσει ότι μαζεύαμε χρήματα για το θέατρο, χαμήλωσε τα μάτια, γιατί πίστευε ότι ήταν πολύ λίγα αυτά που έδινε και μου έβαλε στο χέρι το χαρτονόμισμα των 20 ευρώ. Έτσι αναστηλώθηκε ο «Ορφέας». Ευρώ ευρώ μαζεύονται τα χρήματα και είμαστε πολύ
υπερήφανοι», είπε στο «Έθνος» η πρόεδρος του Μουσικού Γυμναστικού Συλλόγου «Ορφέας», Γιούλη Σπυρίδου.

Οι εργασίες αλλαγής της σκεπής ολοκληρώθηκαν, ταυτόχρονα σοβαντίστηκαν και βάφτηκαν οι εξωτερικοί τοίχοι, καθαρίστηκε το εσωτερικό, διορθώθηκαν τα σημεία όπου έπεφταν οι σοβάδες.
Τις επόμενες μέρες θα ανακαινιστούν τα καμαρίνια, το φουαγιέ, τα γραφεία και οι τουαλέτες. Παράλληλα, έχουν βρεθεί και μάλιστα σε άριστη κατάσταση τα καθίσματα που απομακρύνθηκαν στα μέσα του 2008, όταν άρχισε το θέατρο να παίρνει νερά, και αναμένεται να τοποθετηθούν μέσα στον Φεβρουάριο. «Η ανταπόκριση του λαού των Σερρών ήταν συγκλονιστική.

Γέμιζε ο κουμπαράς
Παρά τη δύσκολη οικονομική συγκυρία, κάθε φορά που απευθύναμε έκκληση για να συγκεντρωθούν περισσότερα χρήματα, ο «κουμπαράς» γέμιζε, ενώ πολλοί ήταν εκείνοι που πρόσφεραν υλικά ή προσωπική εργασία. Άλλοι λιγότερα και άλλοι περισσότερα, όλοι έχουν συνεισφέρει και συνεχίζουν, αφού δεν έχουμε ακόμη τελειώσει», μας είπε η κ. Σπυρίδου.

Ο Μουσικός Γυμναστικός Σύλλογος «Ορφέας» ιδρύθηκε το 1905 και δύο χρόνια αργότερα χτίστηκε το επιβλητικό κτίριο για τις ανάγκες του. Στην περίοδο του Μακεδονικού Αγώνα ο «Ορφέας» υπήρξε η ψυχή και το οπλοστάσιο της ελληνικής άμυνας των Σερρών και με επίκεντρο το κτίριο της οδού Εθν. Αντίστασης συγκεντρώνονταν χρήματα από εράνους, αλλά και όπλα, ενώ εκεί κρύβονταν αντάρτες και οργανώνονταν σαμποτάζ κατά του κατακτητή.

Πληροφορίες αναφέρουν ότι στα θεμέλιά του τοποθετήθηκαν όπλα και σπαθιά της εποχής, ενώ στην πορεία φιλοξένησε πολλές μουσικές, θεατρικές και λογοτεχνικές βραδιές και τα τελευταία χρόνια αποτελούσε την έδρα του ΔΗΠΕΘΕ της πόλης.

Πηγή: Έθνος, Μαρία Ριτζαλέου,

Μουσείο Παραδοσιακών Τεχνών στην Πλάκα

2011-12-27T23:07:00.000+02:00

Ένα ερειπωμένο οικιστικό σύνολο στην Πλάκα, στο οποίο έχουν εντοπιστεί πολύτιμα οικοδομικά λείψανα από την Αρχαιότητα μέχρι τις αρχές του 20ού αιώνα, πρόκειται να μετασχηματιστεί σε ανοιχτό Μουσείο Παραδοσιακών Τεχνών, προκειμένου να αναδείξει τη μορφή της παλιάς αθηναϊκής γειτονιάς, αλλά και παραδοσιακά επαγγέλματα που χάνονται στο χρόνο.

Το έργο της ολοκληρωμένης ανάπτυξης, ανάπλασης κι επανάχρησης του οικιστικού αυτού συνόλου, ιδιοκτησίας του υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού, έχει αναλάβει η Διεύθυνση Αναστήλωσης Νεώτερων και Σύγχρονων Μνημείων του υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού σε συνεργασία με το Μουσείο Ελληνικής Λαϊκής Τέχνης, ενώ πρόκειται να υλοποιηθεί ως έργο με χρηματοδότηση από το ΕΣΠΑ 2007-2013.

Το υπό αναβίωση οικοδομικό τετράγωνο, που στην τελευταία του φάση στέγαζε οικίες, καταστήματα και βιοτεχνίες, είναι εγκαταλειμμένο και αποτελεί αντίφαση στην ήδη αναπλασμένη ευρύτερη περιοχή.

Όπως επισημαίνει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο προϊστάμενος της
Εφορείας Νεωτέρων Μνημείων Αττικής, Ορέστης Βαβατσιούλας, η παρέμβαση, στοχεύει στη διατήρηση, ένταξη και ανάδειξη του πολεοδομικού ιστού της παλαιάς Αθηναϊκής γειτονιάς, ως τόπου ιστορικής μνήμης, αποκαθιστώντας μεμονωμένα κτίρια, δρομίσκους και αυλές.

Παράλληλα, συμπληρώνει ο ίδιος, με την αναβίωση παλαιών επαγγελμάτων, μέσω της εγκατάστασης θεματικών ενοτήτων του Μουσείου Ελληνικής Λαϊκής Τέχνης, στόχος είναι να ενισχυθεί ο διαδραστικός και εκπαιδευτικός του χαρακτήρας, και να εξασφαλισθεί η συμμετοχικότητα των πολιτών στο δημόσιο χώρο προσδίδοντας ζωντάνια στην σύγχρονη πόλη.

Η υπό ανάπλαση γειτονιά βρίσκεται στη συνοικία Βρυσάκι της Πλάκας, μιας από τις παλαιότερες περιοχές κατοίκησης των Αθηνών, που αποτελείται από τρεις γειτονιές. Οι δύο εξ αυτών (γειτονιές των Αγίων Αποστόλων και της Βλασσαρούς) αποτελούν σήμερα τον χώρο της Αρχαίας Αγοράς, όπου οι ανασκαφές της δεκαετίας του 1930 έσβησαν τα ίχνη μιας συνοικίας, στην οποία διέμενε η μεσαία τάξη. Το οικοδομικό όμως σύνολο που περικλείεται από τις οδούς Αδριανού, Άρεως Κλάδου και Βρυσακίου, αποτελεί ένα από τα λίγα εναπομείναντα αναλλοίωτα τμήματα του πολεοδομικού ιστού της Αθήνας του 19ου και πρώιμου 20ού αιώνα, που διασώθηκε λόγω της εξαίρεσής του από τις αρχαιολογικές ανασκαφές.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Φανταστικά όντα «αποτρέπουν το κακό» στο ημερολόγιο του BXM

2011-12-27T23:04:00.000+02:00

Γρύπες, κυνοκέφαλοι, μονόκεροι, σφίγγες, κένταυροι και σειρήνες, ακόμη και μαυριδεροί δαίμονες, τρομακτικοί δράκοντες αλλά και ο «Παμφάγος Άδης», όλα αυτά τα «Φανταστικά και απόκοσμα» παρελαύνουν μέσα από τις σελίδες του ημερολογίου του Βυζαντινού και Χριστιανικού Μουσείου για το 2012.

Γιατί φέτος το ημερολόγιό του είναι αφιερωμένο σε μία όχι ιδιαίτερα γνωστή αλλά πολύ ενδιαφέρουσα όψη της βυζαντινής τέχνης: την απεικόνιση φανταστικών πλασμάτων που είναι εμπνευσμένα κυρίως από τη μυθολογία των αρχαίων πολιτισμών της Ανατολικής Μεσογείου, καθώς και από μορφές δαιμονικές που αναδύονται από τα βάθη της κολάσεως…

Τα όντα αυτά έχουν απομονωθεί από τον διάκοσμο αντικειμένων που εκτίθενται στο μουσείο, πρόκειται δηλαδή για λεπτομέρειες, κυρίως από ζωγραφικά έργα, φορητές εικόνες, πίνακες, εικονογραφημένα χειρόγραφα και
χαρακτικά. Υπάρχουν όμως και λεπτομέρειες από τον διάκοσμο γλυπτών, καθώς και λειτουργικών αντικειμένων.

Μικρή έκθεση εξάλλου, στην πρώτη αίθουσα του μουσείου με χαρακτηριστικά αντικείμενα των συλλογών, που παριστάνουν όντα μυθολογικά και δαιμονικά συμπληρώνει το θέμα. Κατά την πορεία του μάλιστα στις διάφορες εκθεσιακές ενότητες ο επισκέπτης θα έχει την ευκαιρία να εντοπίσει, με τη βοήθεια ειδικής σήμανσης, επιλεγμένα αντικείμενα από τα οποία προέρχονται τα φανταστικά και απόκοσμα όντα του ημερολογίου.

Από το ίδιο θέμα αντλεί έμπνευση και το «τυχερό» του μουσείου, το οποίο απεικονίζει την κεφαλή της Μέδουσας Γοργούς, που την θανάτωσε ο Περσέας σύμφωνα με την αρχαία μυθολογία. Κατά την αρχαιότητα το βλοσυρό βλέμμα της Γοργούς θεωρήθηκε ότι αποτρέπει το κακό και έτσι η κεφαλή της, το «Γοργόνειο» εικονίζεται συχνά σε αρχαία έργα ως ιδιαίτερα ισχυρό φυλαχτό. Με την ίδια ιδιότητα το συναντούμε όμως και στους πρώτους χριστιανικούς αιώνες.

Έτσι το «Γοργόνειο», που συνοδεύεται από μαίανδρο και σκύλο που τρέχει, θεωρούνταν ότι έχει έντονα προστατευτικό χαρακτήρα και έτσι ήταν το ιδανικό «γούρι» σε δύσκολους καιρούς. Να σημειωθεί πάντως, ότι η κεφαλή της Μέδουσας που χρησιμοποιήθηκε ως πρότυπο κοσμεί μία μαρμάρινη πλάκα του 6ου αιώνα μ.Χ., η οποία εκτίθεται στο μουσείο στην ενότητα «Ο εκχριστιανισμός των αρχαίων ιερών».

Η έκθεση θα διαρκέσει από τις 21 Δεκεμβρίου έως τις 5 Φεβρουαρίου 2012 ενώ με αφορμή το θέμα του ημερολογίου, ο Σύλλογος Φίλων του ΒΧΜ διοργανώνει από τον Ιανουάριο έως τον Μάιο του 2012 ομώνυμο κύκλο διαλέξεων. Το ημερολόγιο και το «τυχερό» διατίθενται στο πωλητήριο του Μουσείου.

Πηγή: Το Βήμα, Μαρία Θερμού,

Άρωμα από Κυκλάδες στη Γερμανία

2011-12-20T21:58:00.000+02:00

Χωρίς ελληνική συμμετοχή άνοιξε τις πύλες της για το κοινό η αρχαιολογική έκθεση-αφιέρωμα στον κυκλαδικό πολιτισμό που φιλοξενείται στο Κρατικό Μουσείο Μπάντεν της Καρλσρούης, στη Γερμανία. Κυκλαδικά ειδώλια ανήκουν μόνο στις συλλογές του γερμανικού μουσείου.

Η ελληνική απουσία οφείλεται στο γεγονός ότι το υπουργείο Πολιτισμού έχει διαπιστώσει πως το μουσείο έχει σχέση με συλλέκτες που διαθέτουν έργα τέχνης αμφισβητούμενης προέλευσης, ενώ εντόπισε και δύο αντικείμενα που βρίσκονται στις συλλογές του και αποδεδειγμένα είναι προϊόντα αρχαιοκαπηλίας. Πρόκειται για ένα γυναικείο κυκλαδικό ειδώλιο ύψους 88 εκ. και ένα χάλκινο τηγανόσχημο σκεύος.

Όταν επισήμως η Ελλάδα ζήτησε από το γερμανικό μουσείο την επιστροφή των δύο
αρχαιοτήτων ως κίνηση καλής θέλησης ώστε να προχωρήσει στον δανεισμό των αντικειμένων που ζητούνταν, ο διευθυντής του Χάραλντ Ζιμπενμόργκεν κατηγόρησε την ελληνική πλευρά για εκβιασμό και δήλωσε ότι τα αρχαία είχαν αγοραστεί με δημόσια κεφάλαια το 1975 -σήμερα εκτιμώνται σε 4 εκατ. ευρώ- και πως η Ελλάδα δεν μπορεί να έχει νομικές αξιώσεις διότι η Γερμανία υπέγραψε τη σύμβαση της UNESCO το 1992. Λεπτομέρεια: η εν λόγω σύμβαση θεωρεί πως είναι παράνομη η διακίνηση αρχαιοτήτων άγνωστης προέλευσης από το 1970 και εξής.

Πηγή: Τα Νέα,

Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΩΡΑΙΑ ΚΑΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΗΝ ΚΑΝΟΥΜΕ ΠΙΟ ΩΡΑΙΑ

2011-12-09T20:39:00.001+02:00

ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΤΟ ΔΕΙΤΕ ΚΑΙ ΣΕ ΠΛΗΡΗ ΟΘΟΝΗ

http://www.gataros1.info/2011/12/blog-post_3893.html

Με τη μορφή αντιγράφων επιστρέφουν στη Θεσσαλονίκη οι «Μαγεμένες»

2011-12-07T23:18:00.000+02:00

Στη Θεσσαλονίκη θα επιστρέψουν -με τη μορφή αντιγράφων- οι «Μαγεμένες», τα μαρμάρινα αγάλματα που φυγαδεύτηκαν το 1864 στο Παρίσι. Ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης, Γιάννης Μπουτάρης, εξασφάλισε το χρηματικό ποσό που απαιτούσε το μουσείο του Λούβρου για την κατασκευή των αντιγράφων.

Σύμφωνα με την εφημερίδα Καθημερινή, το ποσό των 180.000 ευρώ θα δώσει η επιχειρηματίας Έλενα Αμβροσιάδου.
Σύμφωνα με το δημοσίευμα, αντίγραφα της Μαινάδας, του Διόνυσου, της Αριάδνης, της Λήδας, του Γανυμήδη, του Διόσκουρου, της Αύρας και της Νίκης θα κατασκευαστούν από εργαστήρια εκμαγείων εθνικών μουσείων της Γαλλίας, και πρόκειται να εγκατασταθούν στη Θεσσαλονίκη εντός του 2012, οπότε η πόλη γιορτάζει τα 100 χρόνια από την απελευθέρωσή της.

Τα εξαιρετικά μαρμάρινα αγάλματα της αρχαίας Αγοράς, γνωστά ως Las Incantadas στη σεφαραδίτικη διάλεκτο για τους εβραίους και ως Είδωλα για τους χριστιανούς, αφαιρέθηκαν το 1864 από τον Εμάνουελ Μίλερ, με άδεια των οθωμανικών αρχών και φυγαδεύτηκαν στο Παρίσι. Σήμερα βρίσκονται στο μουσείο του Λούβρου.

Πρόκειται για ένα σύνολο που παρέπεμπε στη λατρεία του Διονύσου: μια νεανική μορφή του Διονύσου, την Αριάδνη στεφανωμένη με φύλλα
κληματαριάς, τη Λήδα σε σύμπλεγμα με τον κύκνο, τον Γανυμήδη σε σύμπλεγμα με τον αετό, την Αύρα με αέρινο χιτώνα, τη μορφή του Διόσκουρου και της Φρύνης, της Μαινάδας.

Ήταν ό,τι είχε απομείνει από τη «Στοά των Ειδώλων», το μνημείο από λευκό μάρμαρο, που είχε ανεγερθεί από τους Ρωμαίους τον 2ο αιώνα π.Χ. στη νότια είσοδο της Αγοράς, από τη μεριά της σημερινής Εγνατίας.

Στα μέσα του 19ου αιώνα κοσμούσαν την αυλή αρχοντικού του Εβραίου υφασματέμπορου Αλιάτσι Αρδίττη στην εβραϊκή γειτονιά Rogos. Από εκεί αφαιρέθηκαν και ταξίδεψαν στο Παρίσι.

in.gr

Ο Έλληνας του «Μυστικού Δείπνου»

2011-12-07T23:15:00.000+02:00

Είναι από τα πλέον διάσημα έργα στην Ιστορία της Τέχνης και ένα από τα ελάχιστα που ολοκλήρωσε ο Λεονάρντο ντα Βίντσι. Στους έξι αιώνες που πέρασαν από τη γέννηση του «Μυστικού Δείπνου» στην τράπεζα (χώρο εστίασης) της Μονής Santa Maria Delle Grazie στο Μιλάνο, ο Ιησούς έχασε τα πόδια του για να ανοιχθεί μια πόρτα. Γάλλοι στρατιώτες τον πετροβόλησαν και έβγαλαν τα μάτια των Αποστόλων όταν ο χώρος μετατράπηκε σε οπλοστάσιο. Μερικά χρόνια αργότερα «συγκατοίκησε» με κρατουμένους διότι η αίθουσα μετατράπηκε σε φυλακή. Στον Β′ Παγκόσμιο Πόλεμο, δε, κινδύνευσε σοβαρά όταν η μονή βομβαρδίστηκε. Και τις τελευταίες δεκαετίες «χτυπήθηκε» βαριά από την ατμοσφαιρική ρύπανση.

Μια πατέντα τόσο μικρή που χωράει στην παλάμη μας και που μέχρι σήμερα καλούνταν να σώσει ανθρώπινες ζωές —καθώς μετράει τους μικροοργανισμούς που απειλούν την υγεία μας, εντοπίζοντας ακόμη και τα σημεία που κατοικούν στον οργανισμό μας— με την υπογραφή του Έλληνα καθηγητή στο Πανεπιστήμιο της Νότιας Καλιφόρνιας και κάτοχο της έδρας Fred Champion στο Τμήμα Πολιτικών και Περιβαλλοντολόγων Μηχανικών Κωνσταντίνου Σιούτα αποκαλύπτει τους κρυμμένους εχθρούς που απειλούν το αριστούργημα του σπουδαίου δημιουργού της Αναγέννησης και δείχνει τον δρόμο στους επιστήμονες για την εξολόθρευσή τους.

«Το Μιλάνο είναι από τις πιο μολυσμένες πόλεις στην Ευρώπη», λέει στα «ΝΕΑ» ο πολιτικός μηχανικός με ειδίκευση σε περιβαλλοντικά ζητήματα από τη
Θεσσαλονίκη, ο οποίος έχει σπουδάσει στο Πολυτεχνείο της γενέτειράς του, στο Πανεπιστήμιο της Μινεσότα και το Χάρβαρντ. «Η μόλυνση προέρχεται κυρίως από τα αυτοκίνητα, από την καύση ξύλων, πετρελαίου θέρμανσης και από το γεγονός ότι οι Άλπεις δημιουργούν ένα... τείχος το οποίο δεν επιτρέπει τη διαφυγή των σωματιδίων».

Οι ουρές που δημιουργούνται έξω από τη Santa Maria Delle Grazie είναι τεράστιες και η αναμονή για ένα εισιτήριο μπορεί να φτάνει και εβδομάδες, διότι οι Αρχές επιτρέπουν την είσοδο σε μικρές ομάδες επισκεπτών για λίγα λεπτά, ενώ φιλτράρουν τον αέρα ώστε να μην «πληγώνει» την περίφημη τοιχογραφία που καλύπτει 40,5 τ.μ. — την πρώτη στην Ιστορία της Τέχνης που απεικονίζει τους Αποστόλους να αντιδρούν ο καθένας με διαφορετικό τρόπο στην αποκάλυψη του Ιησού ότι κάποιος θα τον προδώσει.

«Τα αποτελέσματα είναι εξαιρετικά. Υπάρχει μείωση έως και 90% της ατμοσφαιρικής ρύπανσης στον χώρο. Παρ’ όλα αυτά όμως, υπάρχουν μικροσωματίδια που εξακολουθούν να εισβάλλουν και τα οποία παραμένουν αόρατα. Εμείς καταφέραμε να βρούμε τη σύστασή τους και να εντοπίσουμε τις πηγές τους», διευκρινίζει ο Κωνσταντίνος Σιούτας, η έρευνα του οποίου διήρκεσε έναν χρόνο και τα αποτελέσματά της θα παρουσιαστούν εντός του Δεκεμβρίου στο Μιλάνο.

Με τις ειδικές συσκευές —οι οποίες είναι αθόρυβες, λειτουργούν με μπαταρία και μετρούν με ακρίβεια— η ομάδα του καθηγητή Κ. Σιούτα κατάφερε να εντοπίσει τους επικίνδυνους μικροοργανισμούς στη σκόνη των παπουτσιών, στις πτητικές ουσίες που περιέχονται στα καθαριστικά προϊόντα και σε εκείνα που χρησιμοποιούμε για το δέρμα μας (κρέμες, αποσμητικά), ενώ απειλή για την τοιχογραφία αποτελεί και η ανάμειξη λιπιδίων του δέρματος με σκόνη.

Τρόποι για να μειωθούν οι «επιθέσεις» στον Μυστικό Δείπνο υπάρχουν, όπως λέει ο καθηγητής, ωστόσο για να επιτευχθούν οι ιδανικές συνθήκες για την τοιχογραφία θα πρέπει να μειωθούν οι συγκεντρώσεις σωματιδίων στο Μιλάνο στο ένα πέμπτο των σημερινών επιπέδων. «Ίσως και η οικονομική κρίση να βοηθήσει, καθώς ο κόσμος οδηγεί τώρα λιγότερο», καταλήγει ο Κωνσταντίνος Σιούτας.

Πηγή: Τα Νέα, Μαίρη Αδαμοπούλου

Τηλεμαραθώνιος για την Εταιρεία Σπαστικών Βορείου Ελλάδος

2011-12-07T23:13:00.002+02:00

Η Εταιρεία Σπαστικών Βορείου Ελλάδος που για σαράντα χρόνια στηρίζει καθημερινά τα άτομα με ειδικές ανάγκες και τις οικογένειές τους, προσκαλεί τον κόσμο να λάβει μέρος στο μεγάλο Τηλεμαραθώνιο Αγάπης, που θα γίνει την Κυριακή 11 Δεκεμβρίου 2011.

Ο τηλεμαραθώνιος θα κρατήσει 6 ώρες (11.00 -17.00) και θα μεταδίδεται live μέσω του διαδικτύου.

Σε όλη τη διάρκεια της ημέρας θα εξελίσσεται η καθιερωμένη Εορταγορά της Ε.Σ.Β.Ε. συνοδευόμενη από μουσική, χορό και πολλές ευχάριστες εκπλήξεις για μικρούς και μεγάλους.

Την εκδήλωση θα παρουσιάσει η δημοσιογράφος Ειρήνη Συράκη, ενώ αναμένεται να δώσουν το παρών σημαντικές προσωπικότητες, καλλιτέχνες από διάφορους τομείς, αθλητές, εκπρόσωποι της τοπικής αυτοδιοίκησης καθώς και το κοινό της πόλης.

Το σύνολο των εσόδων θα διατεθεί αποκλειστικά υπέρ των αναγκών της Εταιρείας Σπαστικών Βορείου Ελλάδος, η οποία έχει ανάγκη από την ουσιαστική συμβολή όλων μας για τη συνέχιση της λειτουργίας της.

Για περισσότερες πληροφορίες, επικοινωνήστε με την Ε.Σ.Β.Ε...

Η ιστορία του καφέ Φραπέ και η παγκόσμια καθιέρωση του

2011-11-27T22:24:00.000+02:00

Ο καφές φραπέ είναι ένα Ελληνικής επινόησης αφρώδες κρύο ρόφημα. Τα βασικά συστατικά του είναι στιγμιαίος καφές, ζάχαρη, νερό και παγάκια. Η εφεύρεσή του έγινε τυχαία το 1957 από τον
Δημήτριος Βακόνδιος

Δημήτρη Βακόνδιο στη Θεσσαλονίκη. Η δημιουργία του φραπέ ήταν τυχαία. Κατά την διάρκεια της Διεθνούς Έκθεσης στη Θεσσαλονίκη το 1957, ο αντιπρόσωπος της ελβετικής εταιρίας Νεστλέ στην Ελλάδα Γιάννης Δρίτσας παρουσίαζε ένα νέο προϊόν για παιδιά, ένα σοκολατούχο ρόφημα που παρασκευαζόταν στιγμιαία αναμιγνύοντάς το με γάλα και χτυπώντας το με σέικερ.

Ο Δημήτριος Βακόνδιος, υπάλληλος του Δρίτσα συνήθιζε να πίνει Nescafé που ήταν στιγμιαίος καφές και παρασκευαζόταν από την Νεστλέ. Σε ένα διάλειμμα που έκανε κατά την διάρκεια της έκθεσης θέλησε να πιει καφέ αλλά επειδή
δεν έβρισκε ζεστό νερό, σκέφτηκε να χρησιμοποιήσει το σέικερ για να φτιάξει τον καφέ του με κρύο νερό. Έβαλε καφέ, ζάχαρη και νερό, τα κούνησε και δημιούργησε τον πρώτο καφέ φραπέ της ιστορίας. Μετά από χρόνια δήλωνε ότι δε μπορούσε να συνειδητοποιήσει πως ένα απλό πείραμα τον οδήγησε στην εφεύρεση του διασημότερου ροφήματος στην Ελλάδα.

Δημήτριος Βακόνδιος

Η λέξη frappé είναι γαλλική και σημαίνει χτυπημένος ή ανακατεμένος. Ως ξένη λέξη κανονικά δεν κλίνεται (το φραπέ). Όμως, σε αντίθεση με τις περισσότερες γαλλικές λέξεις που έχουμε δανειστεί και παραμένουν άκλιτες, στην ονομαστική επικράτησε να αποκτά κατάληξη και να κλίνεται (ο φραπές, του φραπέ, οι φραπέδες κλπ.), κυρίως στην καθομιλουμένη. Άλλωστε αυτό παραπέμπει και στην
Υπάρχουν και άλλες θεωρείες για την προέλευση του φραπέ όπως βλέπετε στην φωτογραφία

κλίση της λέξης «καφές». Ενίοτε στον προφορικό λόγο απαντά η μορφή "φραπεδιά" (π.χ.: "Πιάσε μια φραπεδιά") ή, σπανιότερα, "φραπεδούμπα" ή "φράπα" ή "φραπεδοπούλα". "Φραπόγαλο" είναι ο φραπέ με γάλα. Ο φραπέ χαρακτηρίζει την "ανεμελιά" και τον "ωχαδερφισμό" που παρατηρείται συχνά στους Έλληνες, λόγω του γεγονότος ότι συνήθως πίνεται με αργούς ρυθμούς, με παρέα, με χαλαρή διάθεση, παίζοντας τάβλι, ή συζητώντας περί ανέμων και υδάτων.

Στη Γαλλία frappé σημαίνει ένα παγωμένο ρόφημα που παρασκευάζεται επίσης χτυπώντας το σε σέικερ, αλλά από γάλα ή χυμό φρούτων χωρίς καφέ και δεν έχει σχέση με τον ελληνικό φραπέ.
Εκτός Ελλάδας, ο καφές frappé μπορεί να βρεθεί σε όλες τις επίσημες ελληνικές υπηρεσίες και ελληνικές μόνιμες αντιπροσωπείες στο εξωτερικό, σε όλα τα υπό ελληνική σημαία εμπορικά πλοία καθώς και σε εκείνα των οποίων τα πληρώματα είναι Έλληνες. Επίσης στα αεροπλάνα των ελληνικών αεροπορικών εταιρειών και ξένων που προσεγγίζουν ελληνικά αεροδρόμια, καθώς και σε όλα τα «στέκια» των Ελλήνων του εξωτερικού. Τα τελευταία χρόνια υπάρχει σε αρκετά σουπερμάρκετ της Γερμανίας, ενώ ένα παρόμοιο ρόφημα με την ονομασία Frappucino σερβίρεται από την αλυσίδα Στάρμπακς σε επιλεγμένα σημεία.

Φραπές έχει βρεθεί να προσφέρεται στο Βουκουρέστι, στο Μπιλμπάο της Ισπανίας (απέναντι από το πανεπιστήμιο), όπως και στο Όσλο της Νορβηγίας (στο Μουσείο του Mουνχ). Αρκετοί καταστηματάρχες στο κέντρο της Κωνσταντινούπολης έχουν πάντα διαθέσιμο φραπέ για τους Έλληνες τουρίστες-πελάτες τους. Τέλος, αξιοσημείωτο είναι ότι το περίπτερο της Nescafe στο Hip Hop Kemp, ένα φεστιβάλ hip hop μουσικής που γίνεται κάθε Αύγουστο στο Hradec Kralove της Τσεχίας, σερβίρει και αυτό φραπέ. Είναι πολύ δημοφιλής σε τουρίστες που επισκέπτονται την Ελλάδα, ορισμένοι εκ των οποίων, τον αναμειγνύουν με διάφορες χαρακτηριστικές ελληνικές γεύσεις, όπως π.χ. με ούζο.

Ο φραπές πίνεται επίσης σε μικρές ποσότητες στην Ταϊλάνδη, στην Μαλαισία, ενώ τα τελευταία χρόνια οι βαλκάνιοι μετανάστες στην Ελλάδα τον μετέφεραν στις πατρίδες τους, αλλά χωρίς μεγάλη διάδοση και με διαφορές (π.χ. στη Βουλγαρία πολλές φορές χρησιμοποιείται κόκα-κόλα αντί νερού, ενώ στη Σερβία προστίθεται πάντα παγωτό). Εισήχθη πριν κάποια χρόνια και σε άλλες μεσογειακές χώρες, όπως η Ισπανία, όμως δεν είχε μεγάλη επιτυχία. Χαρακτηριστικό ίσως της εξάπλωσής του είναι το γεγονός πως βρέθηκε να προσφέρεται - διαφημιζόμενος μάλιστα στα Ελληνικά - ως και σε όαση ερήμου στην Τυνησία

Στο Frappé Nation: Ώρα για καφέ, το πρώτο βιβλίο που καταγράφει το φραπέ lifestyle οι συγγραφείς Bίβιαν Kωνσταντινοπούλου και Daniel Young εξερευνούν τους δεσμούς ανάμεσα στους σύγχρονους Έλληνες και το εθνικό τους ρόφημα. Αυτή η ειδική σχέση έχει τις ρίζες της στην αρχαία επιθυμία για δημόσια συζήτηση και επικοινωνία, επομένως αφιερώνουν ένα κεφάλαιο στην «Αρχαία τέχνη της ελληνικής κουβέντας». Άλλα κεφάλαια δείχνουν την έκταση της πολιτιστικής εξερεύνησης της Bίβιαν και του Daniel:

* H ιστορία του ελληνικού καφέ και ο καφές στην Eλλάδα
* Από το καφενείο, στο καφέ, στην καφετέρια
* Η εφεύρεση του φραπέ
* Η επιστήμη του αφρού του φραπέ
* Η συνταγή του φραπέ
* Ο φραπέ της διασποράς

Έκδοση του 2006 από τις εκδ. Ποταμός σε ένα δίγλωσσο Αγγλο-Ελληνικό βιβλίο, το Frappé Nation: Ώρα για καφέ είναι ένα εικονογραφημένο ημερολόγιο στο τοπίο των ελληνικών καφέ, που διασχίζει πόλεις και νησιά από την Κέρκυρα στη Ρόδο και από τη Θεσσαλονίκη στα Χανιά. Μεσολαβούν και πορτραίτα διάφορων ιδιαίτερων ελληνικών καφέ με εικόνες και ιστορίες των προσώπων που τα έκαναν τόσο ξεχωριστά.
http://www.istorikathemata.com

Εύδουσιν (Γαλήνη)-Παντελής Παυλίδης

2011-11-25T21:54:00.002+02:00

-
Ο Παντελής Παυλίδης δεν εκφράζει μόνο την κυκλικότητα ενός αρχαίου πολιτισμού.Μέσω της πολυκυκλικότητας του χρόνου αγγίζει τα νοητικά σχήματα που έδωσε ο ελληνισμός στην ανθρωπότητα.Το πνεύμα της μουσικής έχει καρφωθεί πάνω του.Κι η φωνή του είναι σιωπή που έγινε ήχος.

Δεν μπορούσε να αντέξει τον θάνατο των κειμένων.Χάραξε πάνω στο κείμενο τους ήχους που το μετατρέπουν σε ανθρώπινη μορφή.

Αυτός είναι ο ρόλος και ο σκοπός του.
Νίκος Λυγερός

Ποίηση: Αλκμάν - Σύνθεση:Παντ.Παυλίδης
Φωνητικά: Lena Susanne Norin- Κλεονίκη Παυλίδoυ- Ξανθούλα Ντακοβάνου
Δημιουργία-Παραγωγή:"Βισάλτης"-Βιντεοθήκη

"Η αρχαία ελληνική τραγωδία είναι η πηγή έμπνευσής μου"

2011-11-23T21:12:00.000+02:00

Η αρχαία ελληνική τραγωδία είναι η πηγή έμπνευσής μου", δηλώνει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο διεθνούς φήμης Ρώσος σκηνοθέτης Αντρέι Ζβιάγκιντσεφ, ο οποίος συμμετέχει στο 52ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, με την ταινία του "Ελένα", που προσέλκυσε το ενδιαφέρον των φίλων της έβδομης Τέχνης.

"Η ταινία μου είναι μία σύγχρονη τραγωδία, που προσπαθεί να θέσει στους θεατές αιώνια ερωτήματα, όπως αν μπορεί κάποιος να εγκληματήσει για το καλό της οικογένειας του. Βαθιά μέσα του, κάθε ανθρώπινο πλάσμα είναι απελπιστικά μόνο και αποφασίζει μόνο", σημειώνει ο Ρώσος σκηνοθέτης.

Ο άνθρωπος, όπως λέει, "όταν βρίσκεται σε κρίσιμες καταστάσεις, πρέπει να πάρει μια απόφαση με ποιον τρόπο θα επιβιώσει μέσα στη σκληρή πραγματικότητα".

Σε ό,τι αφορά στο ρόλο του ως σκηνοθέτης, ο Αντρέι Ζβιάγκιντσεφ σημειώνει: "Εγώ, ως σκηνοθέτης, μπορώ μόνο να παρατηρώ τα γεγονότα και προσπαθώ να δείξω αντικειμενικά ότι σε τέτοιες τραγικές στιγμές της ζωής μας
ουσιαστικά ο καθένας ξέρει την αλήθεια του- ακόμα κι αν αυτή είναι να γίνεσαι δολοφόνος για το καλό του άλλου".

Η "Ελένα" προβλήθηκε το βράδυ της Κυριακής σε μια ασφυκτικά γεμάτη αίθουσα του φεστιβάλ, ενώ την ίδια ώρα, χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, η ίδια ταινία προβαλλόταν στο κρατικό κανάλι της Ρωσίας, με 20 εκατομμύρια τηλεθεατές.

Ο Αντρέι Ζβιάγκιντσεφ είχε κερδίσει την προσοχή των απανταχού σινεφίλ, όταν, με την πρώτη του ταινία, την "Επιστροφή", είχε κερδίσει το Χρυσό Λιοντάρι στη Βενετία. Μ' ένα διαφορετικό ύφος αυτή τη φορά, αλλά με την ίδια εσωτερική δύναμη, παρουσίασε την "Ελένα" για την οποία, όπως ο ίδιος τονίζει: "μου επέτρεψε να εξερευνήσω μια κεντρική ιδέα των ημερών μας: επιβίωση με κάθε κόστος".

Μπορούμε να μιλήσουμε για επιστροφή στις απαρχές του κλασικού σοβιετικού κινηματογράφου, τον ρωτάμε κι αυτός μας απαντά: "Θα έλεγα στις ιδέες του καλού κλασικού κινηματογράφου. Η ηρωίδα μου έγινε δολοφόνος για το καλό του εγγονού της- είναι ευγενική και γλυκιά γυναίκα, γεμάτη από αγάπη και φροντίδα, που μετατρέπεται σε δολοφόνο και ύστερα μετανιώνει σ' έναν ναό".

Ο Αντρέι Ζβιάγκιντσεφ δεν τιμωρεί, ωστόσο, την ηρωίδα του για τις πράξεις της. "Δείχνω πως η ζωή συνεχίζεται και, ίσως μπορεί να πάνε όλα καλά γι' αυτήν την οικογένεια. Αλλά, πάλι, δεν ξέρουμε, γιατί τίποτα δεν μένει στάσιμο κι όλα αλλάζουν", σημειώνει.

Σε ό,τι αφορά το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, λέει πως πρόκειται για ένα "ιστορικό Φεστιβάλ" με ωραίο κοινό. "Μου αρέσουν οι θεατές σας. Στη Θεσσαλονίκη φαίνεται πως το κοινό ξέρει τι σημαίνει κινηματογράφος. Το φεστιβάλ σας έχει ήθος και ύφος, και είναι σημαντικό για εμάς, τους σκηνοθέτες από τη Ρωσία, να βρισκόμαστε στη Θεσσαλονίκη", καταλήγει.

Σοφία Προκοπίδου

Θεσσαλονίκη: Γκλίτσες από τη φυλή των Καλλάς κι άλλα μέρη του πλανήτη σε μία ξεχωριστή συλλογή

2011-11-23T21:09:00.000+02:00

Όταν μία Ελληνίδα νοσοκόμα, η οποία βρισκόταν σε αποστολή στη φυλή των Καλλάς, στο Πακιστάν, χτύπησε το πόδι της, τα μέλη της φυλής της έδωσαν μία περίτεχνα σκαλισμένη γκλίτσα για να μπορεί να περπατάει. Ύστερα από χρόνια, η νοσοκόμα επέστρεψε στην Ελλάδα κι, όταν πέθανε, ένας παλαιοπώλης από τη Θεσσαλονίκη απέκτησε τα αντικείμενά της και την οικοσκευή της. Ψάχνοντας στο παλαιοπωλείο, ο συλλέκτης Γιώργος Παπαδόπουλος βρήκε την γκλίτσα κι εντυπωσιάστηκε απ' αυτήν, αλλά και την ιστορία της. Αρχικά, ο παλαιοπώλης δεν δεχόταν να του την πουλήσει, καθώς πρόκειται για ένα πολύ ξεχωριστό κομμάτι, όμως, τελικά, η "γκλίτσα των Καλλάς" περιήλθε στην κατοχή του κ. Παπαδόπουλου, που αριθμεί πλέον πάνω από 740 γκλίτσες.

"Απέκτησα αυτό το κομμάτι μετά από πολύ αγώνα. Η συγκεκριμένη γκλίτσα είναι παρόμοια με τις δικές μας και μοιάζει ιδιαίτερα με εκείνες της Πίνδου, με τη διαφορά ότι στη θέση του σκαλισμένου κριαριού ή φιδιού απεικονίζει έναν δράκο, μορφή ιδιαίτερα δημοφιλή στην ασιατική παράδοση", εξηγεί ο κ Παπαδόπουλος, με αφορμή την έκθεση ξυλογλυπτικής λαϊκής τέχνης, που φιλοξενεί μέρος της συλλογής του, από τις 19 Νοεμβρίου μέχρι τις
4 Δεκεμβρίου, στο Πνευματικό Κέντρο Πτολεμαΐδας.

Ο ίδιος μιλά με περηφάνια στο ΑΠΕ-ΜΠΕ για το πρώτο κομμάτι της συλλογής, που τού χάρισε ένας φίλος του το 1982 κι απεικονίζει τον Άγιο Γεώργιο με τον δράκο και τα άλογά του. "Μαγεύτηκε από την ομορφιά και την τέχνη της, έτσι πήρε μια δεύτερη και μετά μια τρίτη κι άρχισε να σκέφτεται σοβαρά να τις μαζεύει", λέει ο αδελφός του, Γιάννης.

Ανάμεσα στα εκατοντάδες κομμάτια της συλλογής του, ο κ. Παπαδόπουλος ξεχωρίζει ακόμη δύο γκλίτσες, με τη μορφή του Μεγάλου Αλεξάνδρου, τις οποίες φιλοτέχνησε ένας παππούς από την Πίνδο- κι ο δικός του παππούς σκάλιζε την ίδια μορφή στο ξύλο πριν από πολλά χρόνια. Παραδίπλα, στο δωμάτιο που τις φυλάει, βρίσκονται σε περίοπτη θέση μία γκλίτσα φτιαγμένη από ελεφαντόδοντο στο Κογκό και μία ακόμη, διπλάσια σε μέγεθος από τις συνηθισμένες, που, λόγω του βάρους της, ονομάστηκε η "γκλίτσα της πεθεράς"!

"Εδώ και τριάντα χρόνια, που συλλέγω αυτά τα αντικείμενα, τα αναζητώ παντού, σε όλα μου τα ταξίδια. Εκείνο που ψάχνω είναι έργα τέχνης, έργα μικροξυλογλυπτικής, που δεν βγαίνουν απλώς από πρέσες ή τόρνους, αλλά είναι σκαλισμένα στο χέρι και απεικονίζουν τις παραστάσεις που επιλέγουν οι δημιουργοί τους", τονίζει χαρακτηριστικά ο συλλέκτης.

Μας μεταφέρει ακόμη την απορία των καταστηματαρχών, που συναντά σε κάθε χώρα, καθώς τον ρωτούν γιατί ψάχνει για γκλίτσες, αντί για κάποιο αναμνηστικό, που θα φέρει πίσω στους δικούς του ανθρώπους.

"Βρήκα απίθανα πράγματα στη Σκωτία, τη Γεωργία, την Αφρική, τις χώρες των Βαλκανίων- τη Ρουμανία, τη Βουλγαρία, την Τουρκία- ακόμη και στο Ντουμπάι βρήκα γκλίτσα. Έτσι, διαπίστωσα πώς είναι τα πράγματα σε άλλες χώρες και στην Ελλάδα", τονίζει. Εξηγεί δε ότι στη χώρα μας η μικροξυλογλυπτική αναπτύχθηκε πολύ την περίοδο του Βυζαντίου, υπέστη σοβαρό πλήγμα στην τουρκοκρατία και διατηρήθηκε στα μοναστήρια, αλλά και τους βοσκότοπους των ορεινών περιοχών.

Ειδικά στη διαδρομή του στην πατρίδα, γνώρισε πολλούς τεχνίτες, υπερήλικες, γνήσιους εκφραστές της λησμονημένης υπαίθρου, που εξακολουθούν να "κεντούν" με τα χειροποίητα μαχαιράκια τους το σφενδάμι, το πυξάρι, το νεροπλάτανο και την οξιά. Είδε μπροστά στα μάτια του να σχηματίζονται στο ξύλο μορφές αγίων με τα άλογά τους, δράκοντες, φίδια, λιοντάρια, πρόσωπα και σχήματα και ξόδεψε χιλιάδες ευρώ για να συγκεντρώσει όλα αυτά τα δείγματα τέχνης και πολιτισμού.

Όμως, "ό,τι αγαπάς το πας μέχρι τέλος", λέει ο αδελφός του για να εκφράσει την προσωπική ανησυχία του Γιώργου Παπαδόπουλου μήπως χαθεί η τέχνη και τα αντικείμενα αλλοιωθούν με τον χρόνο. Αυτός ήταν, άλλωστε, ο λόγος που προσπάθησε, μέσα από τις εκθέσεις της συλλογής του, να κάνει τους νέους ανθρώπους να ενδιαφερθούν για το αντικείμενο, ώστε να περάσει αυτή η κληρονομιά στην επόμενη γενιά.

"Η προσπάθεια είχε αποτέλεσμα κι αυτή τη στιγμή τρεις νέοι άνθρωποι ασχολούνται, με μεράκι και ταλέντο, με το σκάλισμα της γκλίτσας. Εμφανίζουν μάλιστα, ήδη, κάποια πολύ ωραία αποτελέσματα της δουλειάς τους που θα τα εκθέσουν στην Πτολεμαΐδα" λέει ο κ. Παπαδόπουλος.

Τονίζει δε, με νόημα, απευθυνόμενος στον προσωπικό του φίλο και τεχνίτη Θανάση Τζίνη από τα Ρύζια του Έβρου, ότι δεν πρέπει πια να ανησυχεί: "Θέλω να τον καθησυχάσω και να τον διαβεβαιώσω ότι υπάρχουν πια νεότεροι άνθρωποι για να συνεχίσουν αυτή την τέχνη, αυτόν τον πολιτισμό".

Π. Γιούλτση

© ΑΠΕ-ΜΠΕ ΑΕ.

Εργα 80 εκατομμυρίων ευρώ στο Αγιο Ορος

2011-11-17T13:12:00.000+02:00

Οι μελέτες εξετάσθηκαν και εγκρίθηκαν από το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο

Κτίρια που μετρούν αιώνες ζωής είναι αυτά του Αγίου Ορους είτε πρόκειται για αμιγώς εκκλησιαστικά είτε και για τα καταλύματα των μοναχών. Αντιμετωπίζουν επομένως πολλά προβλήματα, μέρος των οποίων φαίνεται ότι τώρα θα επιλυθεί χάρη στα 70 έργα που προγραμματίζονται, προϋπολογισμού μάλιστα 80 εκατ. ευρώ. με προέλευση το ΕΣΠΑ.

Σκήτες, αποθηκευτικοί χώροι και καλύβες στις Μονές Σταυρονικήτα, Αγίου Παύλου και Αγίας Αννης καθώς επίσης ένας αρσανάς στην Μονή Σταυρονικήτα, όλα κτισμένα ανάμεσα στα τέλη του 18ου και τα τέλη του 19ου αιώνα περιλαμβάνονται ανάμεσά τους και οι μελέτες για την αποκατάστασή τους εξετάσθηκαν και εγκρίθηκαν από το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο.

Θα πρέπει να σημειωθεί όμως, ότι μόλις τώρα, μετά από πολλά χρόνια, το υπουργείο Πολιτισμού καλείται να εξετάσει μελέτες για έργα στο Αγιο Ορος, παρ΄ ότι η αθωνική πολιτεία είναι κατάσπαρτη μνημείων τόσο κτιριακών όσο βεβαίως και κειμηλίων των Μονών, τα οποία χρήζουν ειδικής επιστημονικής προσοχής.

Ως σήμερα λοιπόν την ευθύνη όλων των έργων, όπως είναι οι αναστηλώσεις, έφερε το Κέντρο Διαφύλαξης Αγιορείτικης Κληρονομιάς, το οποίο αποφάσιζε για κάθε θέμα χωρίς να ζητείται η γνώμη του υπουργείου. Βάση του νόμου για τα κοινοτικά κονδύλια όμως, η έγκρισή τους πλέον επιβάλλεται να δίνεται από το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο αλλιώς τα χρήματα δεν μπορεί να εκταμιευτούν.

Το θέμα της συνεργασίας λοιπόν του υπουργείου με την Ιερά Κοινότητα του Αγίου Ορους κυριάρχησε στη συζήτηση που έγινε στο ΚΑΣ τόσο όσον αφορά στο θέμα των προτεραιοτήτων για τα μνημεία που επιλέγονται προκειμένου να δεχθούν επεμβάσεις σωτηρίας όσο και στην παροχή τεχνογνωσίας για τα έργα αλλά και στην επίβλεψη των εργασιών. Μοναδικός σκοπός είναι η διατήρηση αλώβητης της κληρονομιάς του Αγίου Ορους, χωρίς επεμβάσεις που μπορεί να αλλοιώσουν το χαρακτήρα του. Αλλωστε ήδη η 10η Εφορεία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων δια του προϊσταμένου της κ. Ταβλάκη έχει αναπτύξει μία καλή συνεργασία με την Ιερά Κοινότητα.

Ελληνες και Φοίνικες στα σταυροδρόμια της Μεσογείου

2011-11-17T13:10:00.000+02:00

Εκθεση στο Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης από 20 Δεκεμβρίου

Η αρχαία Καρχηδόνα,

Δύο λαοί που συναντιόνταν επί αιώνες στις θάλασσες της Μεσογείου, αντάλλασσαν εμπορεύματα, ιδέες και εφευρέσεις αλλά και ανταγωνίσθηκαν σκληρά για την οικονομική επικράτηση ήταν οι Ελληνες και οι Φοίνικες και σ΄ αυτή ακριβώς τη σχέση και τις μεταξύ τους επαφές είναι αφιερωμένη η έκθεση που εγκαινιάζεται στις 20 Δεκεμβρίου στο Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης. «Ελληνες και Φοίνικες στα σταυροδρόμια της Μεσογείου» είναι ο τίτλος της και τα εκθέματά της πλούσια, αφού πρόκειται για 97 έργα από ελληνικά μουσεία και Εφορείες Αρχαιοτήτων και 34 από το Μουσείο του Αμερικανικού Πανεπιστημίου της Βηρυτού.

Το έναυσμα για την έκθεση δόθηκε στο Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης από τα λίγα αλλά χαρακτηριστικά ευρήματα που έχουν προκύψει από τις ανασκαφές στη Μακεδονία και τη Θράκη επιβεβαιώνοντας τις φοινικο - ελληνικές ανταλλαγές που είχαν φθάσει και στον βορειοελλαδικό χώρο. Με στόχο λοιπόν να αναδειχθούν οι οικονομικές ανταλλαγές και οι διαχρονικές σχέσεις μεταξύ των δύο λαών κυρίως στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου και για το μεγάλο χρονικό διάστημα από την Υστερη Εποχή του Χαλκού ως τα Ελληνιστικά χρόνια η έκθεση πρόκειται να διερευνήσει όλες τις εκδοχές αυτών των επαφών. Η εκκίνηση γίνεται με την παρουσίαση της ιστορίας των Φοινίκων και ακολουθούν οι πρώτες επαφές μεταξύ του ελληνικού και του ανατολικού κόσμου, καθώς και οι μυκηναϊκοί εμπορικοί σταθμοί στις ακτές του σημερινού Λιβάνου από τον 16ο π. Χ. ως τον 11ο π. Χ. αιώνα.

Οι πρώτες συναντήσεις Ελλήνων και Φοινίκων στα σταυροδρόμια της Μεσογείου από τον 11ο ως τον 6ο π. Χ. αιώνα καταγράφονται σε ιδιαίτερη ενότητα, την οποία ακολουθεί ο μετασχηματισμός στο εμπόριο της Μεσογείου και στις σχέσεις Ελλήνων - Φοινίκων από τον 6ο ως τον 4ο π. Χ. αιώνα. Το μεγάλο γεγονός της άλωσης της Τύρου, μιας εκ των κυρίων πόλεων της Φοινίκης, το 332 π. Χ. από τον Μέγα Αλέξανδρο αναδεικνύεται εξάλλου ιδιαίτερα, καθώς συμπίπτει με τον εξελληνισμό της Ανατολής. Παράλληλα όμως σε ειδικές θεματικές ενότητες παρουσιάζεται το αλφάβητο, ο ρόλος της Κύπρου ανάμεσα στο Αιγαίο και την Ανατολή, ο μύθος του Κάδμου ο οποίος κατά την παράδοση ήταν Φοίνικας πρίγκιπας που είχε ιδρύσει τη Θήβα και τέλος η παρουσία των Φοινίκων στην ελληνική γραμματεία.

Να σημειωθεί πάντως ότι το όνομα Φοίνικες είναι αυτό με το οποίο τους αποκαλούσαν οι Ελληνες ενώ οι ίδιοι αυτοονομάζονταν «Παιδιά της Χαναάν». Επειδή ωστόσο εμπορεύονταν ένα είδος πορφύρας εξαιρετικά δυσεύρετο στη Μεσόγειο, οι Ελληνες χρησιμοποίησαν γι΄ αυτούς μία λέξη της αιγυπτιακής γλώσσας, το «φοινός» δηλαδή πορφυρός από όπου και προήλθε τελικώς η ονομασία των «Πορφυρών ανθρώπων».

Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης (Μαν. Ανδρόνικου 6, τηλ. +30 2310 830538). Διάρκεια έκθεσης: 20 Δεκεμβρίου - 20 Ιουνίου 2012

Πλην του Αρχαιολογικού Μουσείου Θεσσαλονίκης, το Εθνικό Αρχαιολογικό, το Μουσείο Ηρακλείου και εννέα Εφορείες συμμετέχουν στην έκθεση με έργα τους. Ανάμεσα στα 131 αντικείμενα, ένας χαναανιτικός αμφορέας, το χάλκινο ειδώλιο του «πλήττοντος θεού» όπως λέγεται, μία χάλκινη ενεπίγραφη φιάλη, η δίγλωσση στήλη του Κεραμεικού, μία μαρμάρινη ανθρωπόμορφη σαρκοφάγος, μαρμάρινη στήλη του Ερμία από τη, Τύρο που βρέθηκε στο ιερό της Δήλου, ταφικά σύνολα από την Ιαλυσσό με κυπριακή, φοινικική και ροδιακή κεραμεική, σφραγίδες από στεατίτη, γυάλινο αλάβαστρο φοινικικού τύπου και γυάλινη οινοχόη, χτένι από ελεφαντοστούν αλλά και μία tridanca σειρήνα από όστρεο του 7ου π. Χ. αιώνα.

Να σημειωθεί ότι η χρηματοδότηση της έκθεσης και του καταλόγου καλύπτεται από τον ΟΠΑΠ, ο οποίος στηρίζει οικονομικά το πρόγραμμα «Θεσσαλονίκη, Σταυροδρόμι Πολιτισμού», στο πλαίσιο του οποίου πραγματοποιείται η διοργάνωση.

Στην Κηφισιά η αρχαία έπαυλη του Ηρώδη του Αττικού;

2011-11-17T13:07:00.000+02:00

Τα αρχαία κατάλοιπα που βρέθηκαν σε οικόπεδο στην Κηφισιά, επί της οδού Ραγκαβή και Tατοΐου 12, ενδεχομένως να αποτελούν τμήμα της έπαυλης του Ηρώδη του Αττικού.

Αυτό το ερώτημα βασανίζει τους αρχαιολογικούς κύκλους και φορείς, καθώς τα ευρήματα δεν είναι διόλου ευκαταφρόνητα.

Πρόκειται για τμήμα κτιριακού συγκροτήματος ρωμαϊκών χρόνων, σε δωμάτιο του οποίου βρέθηκαν σπαράγματα τοιχογραφιών με φυτική διακόσμηση -πολύ ενδιαφέρουσες κατά ομολογία των αρχαιολόγων- αγωγοί σε καλή κατάσταση, καθώς και μια δεξαμενή, που ανήκουν σε διάφορες φάσεις από τον 2ο έως τον 5ο αιώνα μ.Χ..

Η σημασία τους, εξάλλου, είναι αυτή που οδήγησε το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο να γνωμοδοτήσει υπέρ της διατήρησης και ανάδειξής τους σε υπόγειο, ώστε να είναι ορατά και επισκέψιμα και με διαφορετική είσοδο από εκείνη των τριώροφων μονοκατοικιών που θα χτιστούν στο οικόπεδο.

Ακριβώς από πάνω, θα κατασκευαστεί πάνω σε πασσάλους

-κατά τα πρότυπα του μουσείου της Ακρόπολης- ένα από τα τρία κτήρια, ενώ τα αρχαία κατάλοιπα που βρίσκονται στα βόρεια και ανατολικά του οικοπέδου -και εκτός οικοδομών- θα στεγαστούν, σύμφωνα με μελέτη που θα εκπονηθεί και θα εγκριθεί σε μελλοντικό Συμβούλιο. Δύο μικρά τείχη στο νότιο μέρος του οικοπέδου αποφασίστηκε να αποδομηθούν.

Ο Ηρώδης του Αττικού

Ο Ηρώδης ήταν γιος του Αττικού Ιππάρχου, ενός πολύ πλούσιου Αθηναίου, ο οποίος λέγεται ότι απέκτησε την περιουσία, όταν ανακάλυψε έναν αμύθητο θησαυρό στο σπίτι του.

Ο Ηρώδης υπήρξε ο πιο πλούσιος και ισχυρός άνθρωπος στην Ελλάδα στην εποχή του, τιμήθηκε με αξιώματα στην Αθήνα και στη Ρώμη, έγινε ύπατος και επιμελητής των Παναθηναίων, αφήνοντας εποχή ως προς τη λαμπρή διεξαγωγή τους.

Επιμέλεια: Φίλιππος Καραμέτος

Ένα Χριστουγεννιάτικο χωριό στο Κιλκίς

2011-11-15T23:33:00.001+02:00

Το χριστουγεννιάτικο χωριό θα είναι επισκέψιμο από τις αρχές Δεκεμβρίου και στα σπιτάκια θα πραγματοποιούνται προγραμματισμένες εκδηλώσεις...

Ένα χριστουγεννιάτικο χωριό θα «ξεφυτρώσει» φέτος, για πρώτη φορά, στην κεντρική πλατεία Ειρήνης, στο Κιλκίς. Οι επισκέπτες θα έχουν την ευκαιρία να περιηγηθούν στο Σπίτι του Αϊ Βασίλη, να φωτογραφηθούν μαζί του, να κατασκευάσουν χριστουγεννιάτικα στολίδια και ευχετήριες κάρτες, αλλά και να περιπλανηθούν σε κόσμους μαγικούς με καλικάντζαρους και ξωτικά.

Με την κίνηση αυτή, η δημοτική αρχή επιδιώκει να δώσει μία διαφορετική πνοή στην πόλη του Κιλκίς, να τονώσει την τοπική αγορά ενόψει των Χριστουγέννων και παράλληλα να προσφέρει στους δημότες «απόδραση» από τα προβλήματα της καθημερινότητας.

Το χριστουγεννιάτικο χωριό θα είναι επισκέψιμο από τις αρχές
Δεκεμβρίου και στα σπιτάκια θα πραγματοποιούνται προγραμματισμένες εκδηλώσεις το χρονικό διάστημα από 19 έως 24 και από 28 έως 29 Δεκεμβρίου, από τις πέντε το απόγευμα έως τις οχτώ το βράδυ. Η είσοδος θα είναι ελεύθερη και δωρεάν όλες οι δράσεις.

Επιπλέον, ενόψει της εορταστικής περιόδου ο δήμαρχος Κιλκίς, Ευάγγελος Μπαλάσκας, θα προσφέρει σε άπορες οικογένειες χριστουγεννιάτικα καλάθια με τρόφιμα και είδη πρώτης ανάγκης. Η διανομή θα πραγματοποιηθεί τις ημέρες των γιορτών με τη συνδρομή των κοινωνικών υπηρεσιών και των στελεχών στο πρόγραμμα «Βοήθεια στο Σπίτι».
news.pathfinder

10η ΓΙΟΡΤΗ ΤΣΙΠΟΥΡΟΥ ΤΕΡΠΝΗΣ

2011-11-15T23:31:00.000+02:00

Για 10η συνεχή χρονιά πραγματοποιείται η ΓΙΟΡΤΗ ΤΣΙΠΟΥΡΟΥ ΤΕΡΠΝΗΣ στο γνωστό πλέον χώρο της Πλαζ Αρετσούς στην Καλαμαριά, καιρού επιτρέποντος, από τις 11 το πρωί την Κυριακή 20 Νοεμβρίου 2011. Ένας θεσμός που αγκαλιάστηκε όχι μόνο από τους Τερπνιώτες αλλά και τους φίλους μας, γιατί δίνεται η ευκαιρία να δοκιμάσουμε ΔΩΡΕΑΝ το φημισμένο τσίπουρο Τερπνής και να γευτούμε τους υπέροχους παραδοσιακούς τερπνιώτικους ουζομεζέδες, που με πολύ μεράκι ετοιμάζουν οι γυναίκες της Τερπνής και της Θεσσαλονίκης.

Η εκδήλωση και φέτος γίνεται χρονικά την εποχή που τα καζάνια της Τερπνής βρίσκονται στο αποκορύφωμά τους, και παράλληλα μπορούμε να χαρούμε τα χορευτικά τμήματα του ΣΥΛΛΟΓΟΥ μας και να χορέψουμε με την υπέροχη παραδοσιακή ορχήστρα «ΑΡΜΟΝΙΑ ΤΩΝ ΑΝΤΙΘΕΤΩΝ».
Καλούμε λοιπόν όλες τις γυναίκες της Θεσ/νίκης να ετοιμάσουν τους δικούς τους τερπνιώτικους ουζομεζέδες ώστε να προστεθούν στους ήδη υπάρχοντες για να εξυπηρετήσουμε περισσότερο κόσμο αλλά και να βοηθήσουμε τα οικονομικά του Συλλόγου.

ΠΡΟΣΟΧΗ : Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στην Πλαζ Αρετσούς αν ο καιρός μας το επιτρέπει. Σε περίπτωση κακοκαιρίας (βροχής) σύμφωνα με τις προβλέψεις της ΕΜΥ, η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στην αίθουσα του Συλλόγου μας, χωρίς βέβαια το καλλιτεχνικό πρόγραμμα, ΣΤΡΑΤΗΓΟΥ ΠΑΠΟΥΛΑ 37 – 39 στην Α. Τούμπα.

Έκθεση για τα αρχαία Άβδηρα στο Νομισματικό Μουσείο

2011-11-15T23:29:00.000+02:00

Ένας πραγματικός θησαυρός της αρχαιότητας που αφορά μια από τις πιο σημαντικές αρχαίες πόλεις του βόρειου Αιγαίου, τα Άβδηρα, θα εκτίθεται από τις 21 Νοεμβρίου στο Νομισματικό Μουσείο.
Η έκθεση, που θα διαρκέσει έως τις 4 Μαρτίου 2012, είναι αφιερωμένη στη δωρεά του θησαυρού των αρχαίων Αβδήρων, που ανακαλύφθηκε το 2000 στο Λονδίνο για να καταλήξει, μετά από διάφορες στάσεις, στο Μουσείο της Αθήνας. Γι’ αυτό και ο τίτλος της έκθεσης είναι «Άβδηρα - Λονδίνο - Νέα Υόρκη - Αθήνα».

Ο θησαυρός, που χρονολογείται στα 520/500 π.Χ., εντοπίστηκε από τον Αμερικανό συλλέκτη Τζόναθαν Κάγκαν το 2000 στην αγορά του Λονδίνου. Ο συλλέκτης, αφού διαπίστωσε ότι πρόκειται για θησαυρό, κατόρθωσε να αγοράσει τα 22 από τα νομίσματα, διαφυλάσσοντας την ενότητα του συνόλου. Στη συνέχεια τον δημοσίευσε και τον
δώρισε στο Νομισματικό Μουσείο τον Σεπτέμβριο του 2010, προς τιμήν του καθηγητή του Πανεπιστημίου του Τέξας Τζον (Τζακ) Κρολ, γνωστού για τη συμβολή του στην αρχαία νομισματική.
Με την αγαστή συνεργασία του Γενικού Προξενείου της Ελλάδας στη Νέα Υόρκη, των Διευθύνσεων του Υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού, της Διεύθυνσης Τεκμηρίωσης και Προστασίας Πολιτιστικών Αγαθών και του Νομισματικού Μουσείου, ο θησαυρός μεταφέρθηκε στην Αθήνα και παραδόθηκε στο Μουσείο.

Η έκθεση δεν θα περιοριστεί μόνο στον συγκεκριμένο θησαυρό. Θα παρουσιάσει συνολικά 57 νομίσματα από τα Άβδηρα, καθώς και 38 χαρακτηριστικά νομίσματα της πόλης από τις συλλογές του Νομισματικού Μουσείου, ώστε να προβληθεί μια σφαιρική εικόνα της νομισματοκοπίας της πόλης από τον 6ο αιώνα π.Χ. ως τον 2ο αιώνα μ.Χ. Επίσης, θα εκτεθεί η κυκλοφορία των κοπών της από τη Σικελία μέχρι τη Φοινίκη και από τη Θράκη μέχρι την Αίγυπτο.
Η παρουσίαση αυτή θα δώσει την ευκαιρία στους επισκέπτες να αποτιμήσουν καλύτερα τη συμβολή όχι μόνο του συγκεκριμένου θησαυρού αλλά και των θησαυρών γενικότερα στη μελέτη και κατανόηση της νομισματοκοπίας μιας αρχαίας ελληνικής πόλης

Νομισματοκοπία και κυκλοφορία
Τα Άβδηρα ιδρύθηκαν μετά τα μέσα του 6ου αιώνα π.Χ. στα παράλια της Θράκης από την ιωνική πόλη Τέω και αναδείχτηκαν σε σημαντική δύναμη. Η ιστορία της πόλης διαμορφώθηκε μέσα από τις σχέσεις της με το βασίλειο των Περσών, την Αθήνα, το βασίλειο των Οδρυσών Θρακών, τους βασιλείς της Μακεδονίας και τη Ρώμη

Οι πρώτες κοπές νομισμάτων χρονολογούνται το 520/515 π.Χ. Στην εικονογραφία κυριαρχεί ο γρύπας, μυθικό ον με σώμα λιονταριού, κεφάλι και φτερά αετού και ουρά φιδιού. Η επιλογή αυτή σχετίζεται με τη μητρόπολη Τέω, αλλά και με τον Διόνυσο και τον Απόλλωνα που λατρεύονταν στα Άβδηρα.
Το κεφάλι του Απόλλωνα παγιώνεται στα νομίσματα από τα μέσα του 4ου ως τα μέσα του 3ου αιώνα π.Χ., επιρροή από την αντίστοιχη παράσταση στους χρυσούς στατήρες του Φιλίππου Β′ της Μακεδονίας. Για την παραγωγή των νομισμάτων υπήρχε υπεύθυνος κοπής, το όνομα του οποίου αναγραφόταν σε αυτά.

Οι κοπές διαφοροποιούνταν με τις παραλλαγές στην απόδοση του γρύπα, την απεικόνιση συμβόλων και την αλλαγή του οπισθοτύπου. Στα χρόνια της ρωμαϊκής κυριαρχίας η πόλη έκοψε χάλκινα νομίσματα από τον 1ο έως τα μέσα του 2ου αιώνα μ.Χ. που απεικόνιζαν τις κεφαλές των αυτοκρατόρων.
Τη σημασία των Αβδήρων και το γεωγραφικό εύρος των διοικητικών και εμπορικών τους συναλλαγών τεκμηριώνει η μεγάλη διάδοση των νομισμάτων τους που εντοπίστηκαν σε θησαυρούς από τα τέλη του 6ου έως τα μέσα του 5ου αιώνα π.Χ. όχι μόνο στη Θράκη, αλλά και στη Μ. Ασία, τη Φοινίκη, την Αίγυπτο και τη Σικελία. Μετά τα μέσα του 5ου αιώνα π.Χ. η κυκλοφορία τους φαίνεται ότι περιορίζεται στη Θράκη.

Πηγή: kathimerini.gr,

Ανοίγει το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά

2011-11-15T23:28:00.000+02:00

Τον Φεβρουάριο 2012 αναμένεται να ανοίξει και πάλι το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά. Το νεοκλασικό αρχιτεκτονικό κτίριο που κτίστηκε το 1884 μέχρι το 1895 έχει φιλοξενήσει τα μεγαλύτερα ονόματα της θεατρικής σκηνής.

Μετά τις πολλές καθυστερήσεις στην ανακαίνιση του από τις ζημιές που προκλήθηκαν από τους δύο μεγάλους σεισμούς του 1981 και 1999, το νεοκλασικό κόσμημα είναι έτοιμο να ανοίξει τις πύλες του στο κοινό.
«Ονειρευόμαστε ένα θέατρο- πόλο πολιτιστικής έλξης για όλη τη Μεσόγειο» δήλωσε στο ΑΠΕ ο γενικός γραμματέας του δήμου Πειραιά, Στέλιος Διαμαντίδης.

Η αποκατάσταση του «λαβωμένου» από τους σεισμούς του 1981 και του 1999 δημοτικού θεάτρου Πειραιά εντάχθηκε το 2006, στο Γ΄ Κοινοτικό Πλαίσιο Στήριξης.

Το κόστος ανακαίνισης του θεάτρου εκτιμάται ότι θα ανέλθει στα 39 εκατομμύρια ευρώ, ποσό που καλύφθηκε από το Γ΄ ΚΠΣ και το ΕΣΠΑ. Το έργο έχει αναλάβει η Διεύθυνση Αναστήλωσης Νεώτερων και Σύγχρονων Μνημείων του υπουργείου Πολιτισμού.

Πηγή: ΕΡΤ/ΑΠΕ

Με τό Νταούλι και με τον Ζουρνά!!!

2011-11-08T00:59:00.000+02:00

(Μια μεγάλη μελέτη και πρόταση,που αξίζει να διαβαστεί)

Γράφει και επιμελείται η Αρτάνη/visaltis.blogspot

(αφιερωμένο εξαιρετικά στους λάτρεις και εραστές της δημοτικής παράδοσης)

-Πήγαινε στά δημοτικά τραγούδια, στή δημοτική τέχνη, καί στή χωριάτικη καί τή λαϊκή ζωή, γιά νά βρής τή γλώσσα σου, καί τήν Ψυχή σου. Καί μέ αυτά τά εφόδια άν έχεις μέσα σου ορμή καί φύσημα, θά πλάσης ότι θέλεις, παράδοση καί πολιτισμό και αλήθεια καί φιλοσοφία. Ίων Δραγούμης

-Υπάρχει το αξίωμα ότι η μουσική ενώνει τους ανθρώπους και ότι αποτελεί βασικό πολιτισμικό στοιχείο, έκδηλο σε κάθε άτομο, εθνική ομάδα και λαό και μάλιστα όταν υπάρχει και το στοιχείο της επιβολής και ανταγωνιστικότητας, η εγκατάσταση των εθνικών ομάδων, πού τον 6ο μ.Χ. προστέθηκαν στο γηγενές στοιχείο της Μακεδονίας μας, δημιούργησε ένα ζωηρότατο μουσικό ποιητικό, αλισβερίσι, (προς αλλήλους – φέρω), που είναι εξαιρετικά δύσκολο να απομονωθεί κατά εθνική ομάδα και να μελετηθεί από τη νεοσύστατη στη χώρα μας επιστήμη της εθνομουσικολογίας. Η στατιστική και η δημογραφία δεν μπόρεσαν να τα βγάλουν πέρα και να δώσουν απαντήσεις σε βασικά ερωτήματα, που αφορούν στη στρωμάτωση και στη σύσταση των διαφόρων αυτών εθνικών ομάδων στο χώρο της Μακεδονίας κυρίως.

Όσες σκληρές αντιπαλότητες έχουμε ανάμεσα στα «βαλκανικά» κράτη στη Μακεδονία, αναφέρονται στην ιστορία και τη γλωσσολογία. Δεν υπάρχει όμως σχεδόν καμιά ολοκληρωμένη αναφορά στον τομέα της μουσικής και ο οποιοσδήποτε αυθαίρετος χαρακτηρισμός και η όποια διεκδίκηση πατρότητας της μουσικής που δημιούργησαν οι εθνικές ομάδες - ενότητες στο χώρο της Μακεδονίας, αποτελεί αυθαιρεσία και ίσως σωβινιστική αντιπαράθεση.

Ιστορικά, στην αρχή υπήρξε ο πυρήνας των γηγενών Ελλήνων Μακεδόνων. Στη συνέχεια
, ιστορικές και κοινωνικές συγκυρίες ανακατατάξεις (εδαφών – πληθυσμών) μετέτρεψαν τον πυρήνα αυτό σε αμφίμικτο, πολυεθνικό, με δεσμούς φιλίας, παράδοσης, μίσους και αίματος.
Στη μέθεξη των μεγάλων κοινωνικών εκδηλώσεων και εορτών της ορθοδοξίας, όλα άρχισαν να μπερδεύονται γλυκά. Ο πολυεθνισμός λειτουργούσε πλέον ως απαραίτητη προϋπόθεση για την ύπαρξη της.

Η έλλειψη ακόμη και η όψιμη απόκτηση παιδείας των άλλων εθνοτήτων που ενέσκηψαν στο χώρο της Μακεδονίας, τράβηξε το ενδιαφέρον τους κυρίως στις παλιές ελληνικές θυμελικές μουσικοχορευτικές επιβιώσεις. Λόγω της καταγωγής τους, τις εμπλούτισαν με πλοκή, δράση, ρυθμό και κυρίως συμβολισμούς και περιεχόμενο μέχρι πλήρους αφομοίωσης, ώστε να μην είναι και τόσο εύκολη πλέον η πιστοποίηση της αρχαιοελληνικής τους καταγωγής.

Στην πολυεθνική Κωνσταντινούπολη, πρωτεύουσα του Βυζαντίου από τον 4ο μ.Χ. μέχρι και τον 15ο μ.Χ αιώνα, τόσο οι δημιουργοί των μουσικών έργων, όσο και οι αποδέκτες, ήταν κοινωνοί μιας μεγάλης μουσικής παιδείας και πουθενά στον κόσμο δεν απαντάται μουσική ανάλογης έμπνευσης και κατασκευαστικής τελειότητας.

Πώς είναι δυνατόν τα χιλιάδες αυτά πολυεθνικά μουσικά δημιουργήματα να μην έφτασαν και στη βυζαντινή επαρχία της Μακεδονίας;

Ποιοί όμως, μετέφεραν στη βυζαντινή επαρχία της Μακεδονίας τα μουσικοχορευτικά αυτά πρότυπα; Ίσως οι Θυμελικοί θεράποντες της Διονυσιακής τέχνης!!! Όσο σαν θέαμα - ακρόαμα αναπτυσσόταν η τέχνη αυτή στο Βυζάντιο, αυτοί καταδιωγμένοι από θρησκευτικές προκαταλήψεις και κοινωνικοπολιτικούς παράγοντες έβρισκαν ευκολότερα κοινό στην επαρχία και περνούσαν την τέχνη τους στο Λαό.

Έτσι, στις ελληνικές μουσικοποιητικές δημιουργίες προστίθενται και διάφορα βυζαντινά ή και άλλα πολυεθνικά μουσικοχορευτικά δρώμενα, με αποτέλεσμα να προσαρμοστούν στο ύφος και το ήθος της κοινότητας, της εποχής και των κοινωνικών αναγκών.

Υπάρχουν άραγε μουσικοχορευτικά κατάλοιπα, από την εγκατάσταση κατά τον 6ο αιώνα μ. Χ. και αργότερα κατά το 10ο αιώνα, του Σλαβικού φύλου των Δρογουβιτών στις πεδιάδες της Μακεδονίας; (Γιαννιτσών - Ημαθίας – Σερρών (;) κλπ). Ειδικότερα, μάλιστα, στο χώρο μεταξύ Άξιού- Βέροιας και Θεσσαλονίκης, τέτοια που να αποδεικνύουν τη μουσική ομοιογένεια του πληθυσμού ή την πολιτιστική κυριαρχία της σλαβικής εθνότητας στους από αιώνες εγκατεστημένους εδώ Μακεδόνες;

Ποιοί όμως είναι αυτοί που ακόμα σώζουν μνήμες και μαρτυρίες μιας τόσο μεγάλης παράδοσης και τέχνης που λάμπρυνε την Οθωμανική αυτοκρατορία στη (χερσόνησο του Αίμου) Βαλκανική;

Ποιοί είναι αυτοί που μόλις τα τελευταία 50 - 60 περίπου χρόνια άλλαξαν ονόματα και ενδυμασία και από τυπικοί χαρακτηρισμένοι «Τουρκόγυφτοι»(ρόμ ;) αλλά γνωστοί με το επίθετο ζουρνατζήδες και νταουνλτζήδες ή με τον αυτάρεσκο αλλά προσδιοριστικό τίτλο «μαστόροι» έγιναν πλέον ένα μ’ εμάς, μετατρέποντας το τούρκικο όνομα από Σουλεϊμάν σε Χαράλαμπο, από Γιασιάρ σε Γρηγόρη από Κιαζίμ σε Δημήτρη από Χασάν σε Χρήστο , εγκαταλείποντας ταυτόχρονα και το τούρκικο ψηλό φέσι - σαρίκι;

Μεμονωμένα κατάλοιπα ή σπαράγματα στην απέραντη Οθωμανική αυτοκρατορία, χάρη στα οποία η αρχαιότητα πέρασε στο Βυζάντιο, το Βυζάντιο στους Οθωμανούς και από τους Οθωμανούς στο νέο Ελληνικό κράτος.
Πολυσυλλεκτικοί εκφραστές μιας ελληνιστικής ευαισθησίας, που στη σημερινή της μορφή κατορθώνει ακόμη να συμπυκνώνει εύγλωττα και δυναμικά τον αρχαίο εκστασιακό διονυσιασμό με τη λάγνα, πολυποίκιλη, αλλά ταυτόχρονα πολυσήμαντη αμετροέπεια της Ανατολής.

Ποιές είναι όμως, οι περιοχές που με πάθος και επιμονή οι κάτοικοι ταυτίστηκαν με το ζουρνά και τα νταούλια και που μέχρι σήμερα καλείται Ρουμλούκ’, δηλαδή Ρωμιότοπος;. Ρουμλούκι είναι η πεδινή περιοχή της Ημαθίας, ένα μέρος της Πιερίας μέχρι το Αιγίνιο, ορισμένα χωριά της Θεσσαλονίκης (Κύμινα, Χαλάστρα, Νεωχορούδα, Δρυμός, Πυλαία κλπ) της Γουμένισσας, και της περιοχής των Σερρών!( Ηράκλεια – Ποντισμένο – Νεοχώρι - Φλάμπουρο- Ανθή κλπ.).

Γλωσσικά, πρόκειται για αμιγείς ελληνικούς οικισμούς, οι οποίοι σπαράγματα και μικρά απομεινάρια μόνο τουρκικής και βουλγαρικής γλώσσας ή άλλων σλαβικών γλωσσών και κυρίως διαλέκτων (ρόμ;), χρησιμοποιούν. Και αυτά ακόμη τα ξένα γλωσσικά σπαράγματα δύσκολα ανιχνεύονται, ετυμολογούνται και επισημαίνεται η ρίζα τους, αφού οργανικά εδώ και αιώνες έχουν ενταχθεί στην τοπική διάλεκτο….

Όλη αυτή η ευρύτερη περιοχή δέχτηκε την εγκατάσταση ξένων φύλων, είτε ως κατακτητών είτε κατόπιν αδείας του βυζαντινού κράτους. Κατά πόσο, όμως, μπόρεσαν να επικρατήσουν πολιτιστικά; Η κοινή θρησκεία Ελλήνων και Σλάβων και ο καθοριστικός στόχος του Οικουμενικού Πατριαρχείου να εκχριστιανίσει τους λαούς αποτέλεσαν βασικά στοιχεία που συμπίεσαν την ένταξη όλων των άλλων φύλων με ειρηνικό φυσικά τρόπο, αλλά πάντα με σθεναρό αγωνιστικό πνεύμα από πλευράς των Ελλήνων.

Ιστορικές και κοινωνικές συντέλειες εξανάγκασαν τα φύλα αυτά να υποχωρήσουν και να αφομοιωθούν εξελικτικά. Έτσι, πιθανόν να εξαφανίστηκαν οι Δρογουβίτες, διάφορα παλιά βουλγαρικά φύλα, οι Βαρδαριώτες Τούρκοι, οι Πατζινάκοι, οι Φράγγοι, οι Καταλάνοι και να αφομοιώθηκαν άλλοι, απ’ ότι φαίνεται αρκετοί, όπως Σέρβοι, Αλβανοί, Τσιγγάνοι…

Από το 10ο μ.Χ. αιώνα και μετά, κατά μήκος Δυτικά. του Αξιού εγκαταστάθηκαν οι Βαρδαριώτες Τούρκοι, οι οποίοι θεωρούνταν ουγγρικής καταγωγής και άλλα τουρκικά φύλα. Η πληθυσμιακή όμως αυτή εθνολογική σύνθεση του κάμπου της Θεσσαλονίκης, της Ημαθίας, των Σερρών, αποτελεί μικρογραφία της εθνολογικής σύνθεσης του πληθυσμού της Μακεδονίας. Επιπρόσθετο στοιχείο που συντέλεσε στη μετακίνηση των πληθυσμών της Μακεδονίας ήταν η χρησιμοποίηση ξένων ως δουλοπάροικων στα ζευγηλατεία, δηλαδή τα μεγάλα βυζαντινά αγροκτήματα.

Έτσι στο βαλκανικό τραγούδι που δημιουργήθηκε μέσα στην αμφίμικτη Μακεδονική κοινότητα του 7ουμ.Χ ή του 10ου μ.Χ. αιώνα, αλλά και αργότερα, τα πράγματα παίρνουν πλέον άλλη «πνοή». Δηλαδή, μπορούμε να βρούμε στο ίδιο τραγούδι σλαβικά λόγια, πάνω σε ελληνική μουσική που προϋπήρχε και η υπόθεση του τραγουδιού να αναφέρεται στα παθήματα κάποιου Βλάχου, Αρβανίτη, Έλληνα ή Σλάβου. Σε μια τέτοια εθνολογική κατάσταση θα πρέπει να δούμε (;) και τη μουσική από τους βυζαντινούς χρόνους μέχρι σήμερα, συνεκτιμώντας ακόμη και άλλες αφανισμένες ή πλήρως αφομοιωμένες εθνικές ομάδες. Οι οργανοπαίχτες γνωρίζουν καλύτερα από κάθε άλλον ότι η μουσική απαγκιστρωμένη από την ιστορική μνήμη, θα πρέπει να κυκλοφορεί ως αισθητικό επίτευγμα, αδιαφορώντας για την αλήθεια που περιγράφει.

Όλη την ανώνυμη αυτήν πολυεθνική δημιουργία θα’ρθει ο «Γύφτος» να την ενώσει καλλιτεχνικά και θα της δώσει μια πιο προχωρημένη μορφή, επιβεβαιώνοντας ότι φορέας του δημοτικού τραγουδιού μέσα στο Βαλκανικό χώρο (χερσόνησος του Αίμου) είναι ο ανώνυμος λαϊκός Γύφτος με τα χαρακτηριστικά όργανα ζουρνά και νταούλια, γυρνώντας από χωριό σε χωριό και από τόπο σε τόπο, δένοντας τις εθνικές σχολές του τραγουδιού σε μια βαλκανική μουσικοποιητική ενότητα, περισσότερο ανατολική και ελάχιστα δυτική.

Όλες σχεδόν οι πηγές που έχουμε μέχρι σήμερα αναφέρουν ως αποκλειστικό προνόμιο την εκτέλεση μουσικών λαϊκών οργάνων από «Γύφτους» και μάλιστα περιπλανώμενους σε χωριά και πόλεις. Όσο ειδικό και αποκλειστικό κατά εθνότητα κι αν ήταν το μουσικό τους ρεπερτόριο, αποτελεί σχεδόν πλάνη να πιστεύουμε και να επιχειρηματολογούμε ότι δεν μετέφεραν μέρος ή ολόκληρες μελωδίες από εθνότητα σε εθνότητα, από χωριό σε χωριό και από πόλη σε πόλη, ικανοποιώντας το αμφίδρομο και πολυεθνικό συναίσθημα των κατοίκων αυτών και κυρίως επιβεβαιώνοντας τη λαϊκή ρήση ότι “το τραγούδι ούτε χωριό, ούτε νοικοκύρη έχει”.

Ποια είναι τα άτομα αυτά, εν δυνάμει καλλιτέχνες, τους οποίους ο λαός (ίσως απληροφόρητος και προκατειλημμένος;) για πολλούς και διαφορετικούς λόγους ο καθένας αποκαλεί «Γύφτους» και που οι ίδιοι από το δεύτερο μισό του εικοστού αιώνα και ως τις μέρες μας, προσπαθούν με εσωτερικές ή εξωτερικές μεταναστεύσεις, επιδιώκοντας επιγαμίες και κυρίως αλλαγές ονομάτων και επιθέτων, να μπολιαστούν στο σύγχρονο κοινωνικό σύνολο ως ένα και το αυτό, αποτελώντας μέλη της νεοελληνικής κοινωνίας, ομογενοποιημένης σε στόχους και οράματα, αντιλήψεις και εκσυγχρονιστικές θέσεις;

Ποιοί είναι αυτοί οι μουσικοί, ζουρνατζήδες και νταουλτζήδες, που για πολλούς από εμάς αποτελούν σημεία αναφοράς και πρωταγωνιστές σε κάθε γλέντι και σε όλες σχεδόν τις μορφές εκδηλώσεων του κοινωνικού μας βίου;
Ποιοί είναι αυτοί που με τη μουσική τους τέχνη έγιναν ταυτόσημοι με τη χωρογεωγραφία της περιοχής που κατοικούν και δημιουργούν και αντιστέκονται στον αόρατο μα υπαρκτό οδοστρωτήρα της ισοπέδοσης και βαρβαρότητας των ήμερών μας ! ;;.

Σε χειρόγραφο του ιστορικού Παχυμέρη, που βρίσκεται στη Βόνη, αναφέρονται πολλές λεπτομέρειες για μια τάξη ανθρώπων που κατοικούσε στη Θεσσαλονίκη κατά το 14ο αιώνα. Πρόκειται για τους Αγρονόμους. Σύμφωνα με τον Παχυμέρη, οι Αγρονόμοι κατοικούσαν στην ύπαιθρο και στον κάμπο της Θεσσαλονίκης, έξω από τα τείχη. Αλλά συχνά υπολογίζονταν μεταξύ των κατοίκων της, επειδή έμεναν συχνά στην πόλη και σ’ αυτήν κατέφευγαν κατά την περίοδο πολέμων και επιδρομών. Στις ομάδες των Αγρονόμων υπήρχαν και περίφημοι ζουρνατζήδες οι οποίοι, παράλληλα με τις γεωργικές τους ασχολίες και εφόσον είχαν αποφασίσει να μένουν μόνιμα σε έναν τόπο και απασχολούμενοι στα ζευγηλατεία, κτήματα γεωκτημόνων, Ελλήνων και Τούρκων, έπαιζαν και σκοπούς παλιούς, αλλά και της εποχής με στρατιωτικό ύφος (εμβατήρια).

Μετά την άλωση της Θεσσαλονίκης από τους Τούρκους, το 1430, ο Σουλτάνος, οργανώνοντας ένα πετυχημένο σύστημα διοίκησης, συγκρότησε ομάδες μουσικών νταουλτζήδων και ζουρνατζήδων προστατευοντάς τους μάλιστα και με ειδικά φιρμάνια. Οι μουσικοί έπαιζαν σε δύο τουλάχιστον περιπτώσεις με αμοιβή, προσφέροντας τις υπηρεσίες τους στο Σουλτάνο. Η πρώτη, όταν επρόκειτο να στρατολογηθούν οι Έλληνες και να ενταχθούν στο νιζάμι, δηλαδή στον τουρκικό στρατό και να γίνουν νιζάμιδες, όπου οι ζουρνατζήδες πήγαιναν στο σπίτι του νέου και αυτός χόρευε έναν απ’ αυτούς τους χορούς στην αυλή του, ως αποχαιρετιστήριο. Οι νιζάμικοι χοροί είναι χοροί πηδηχτοί, ζωηροί, παλικαρίσιοι και αντιστοιχούν με τα τσάμικα.(Θύαμης > Τσάμης = Καλαμάς > ποταμός της Ήπείρου, πού εκβάλλει στο Ιόνιο.

Η δεύτερη περίπτωση ήταν, όταν ερχόταν ο απεσταλμένος του Σουλτάνου στο χωριό ή την περιοχή για να φέρει τα σεφέρια, δηλαδή τις διαταγές, έγγραφα προστάγματα του σουλτάνου. Για να συγκεντρωθούν οι υπήκοοι στην πλατεία και να ακούσουν τις προσταγές του Σουλτάνου, οι ζουρνατζήδες με βασικό όργανο εδώ τους χαρακτηριστικούς, εκκωφαντικούς ήχους του νταουλιού, έπαιζαν σκοπούς που τους έλεγαν «Σεφερλί». Και σήμερα ακόμη συναντούμε κάνα δυο σκοπούς με το όνομα αυτό.

Η δεξιοτεχνία όμως των ζουρνατζήδων δεν περιοριζόταν στα «σουλτανικά» καθήκοντα. Ο Ζουρνάς, τα «Νταούλια», όπως λέγονται από παλιά, ήταν το κύριο και βασικό μουσικό σχήμα σε κάθε μορφή κοινοτικής ή ατομικής εκδήλωσης.
Η επέλαση του Αβδούλ- Χαμίτ Πασά στα 1822, με το πολυάριθμο ασκέρι του, που είχε ως στόχο την καταστροφή της Νάουσας και μετά το χαλασμό αυτής, εδραίωσε την παρουσία τούρκικων στοιχείων στην περιοχή, αλλά και των τουρκόγυφτων (;) μουσικών.
Με την πάροδο του χρόνου και ανάλογα με τις προσωπικές και γενικότερες οικονομικές και κοινωνικές συγκυρίες, οι ζουρνατζήδες αυτοί συγκεντρώθηκαν σε τέσσερις κυρίως τόπους και σε δικούς τους, ξεχωριστούς μαχαλάδες: Νάουσα, συνοικία «Αι-Γιώργη μαχαλά», Γουμένισσα «Μαχαλά», Ηράκλεια «Μαχαλά» και Αλεξάνδρεια (Γιδά) «Μαχαλά», αλλά και στα γύρω χωριά των παραπάνω περιοχών, λόγω επιμιξιών με άλλους δικούς τους πάντα!!!-

Ο Ζουρνάς
-Ο νεοελληνικός ζουρνάς είναι μουσικό όργανο ανοιχτού χώρου, ανήκει στην οικογένεια των λαϊκών οργάνων τύπου όμποε, με διπλό γλωσσίδι. Ταυτίζεται απόλυτα με τον αρχαίο αυλό, πού μέσα από ιστορικές, φιλολογικές αλλά και εικαστικές μαρτυρίες, τον συναντούμε από την εποχή του Ομήρου!!!

Πριν από την εμφάνιση του κλαρίνου στην Ελλάδα, γύρω στα 1830 από προοδευτικούς ευρωπαϊζοντες πασάδες και εμπόρους τής τότε Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ο ζουρνάς χαρακτηριζόταν ως Εθνική φλογέρα. Σε όλη την Ελλάδα, στεριανή και θαλασσινή, αλλά στη Μακεδονία περισσότερο, πολλές είναι οι τοιχογραφίες και οι αγιογραφικές παραστάσεις που ο ζουρνάς με το νταούλι κυριαρχούν σε μεγάλες βυζαντινές και μεταβυζαντινές συνθέσεις. Κανένας σχεδόν από τους φιλέλληνες (;), αλλά και τους ξένους περιηγητές της σκλάβας τότε Πατρίδας, αλλά και ο Λόρδος Βύρων, δεν άκουσαν με καλό αφτί το ζουρνά. Ο ζουρνάς λένε είναι ένα «κραυγαλέο» και «σκοτεινό» όργανο. Όμως, όταν δεν θεμελιώσεις το Διονυσιασμό, τον Ορφισμό, τα Καβείρια, δεν ακολουθήσεις τα βήματα του Αλέξανδρου και δε ζήσεις τον βυζαντινό ιππόδρομο, την παλαίστρα, τα πανηγύρια, τους αρραβώνες τους γάμους, τα γλέντια…πώς ο ζουρνάς και τα νταούλια να μην αποτελούν κραυγαλέα όργανα!!!

Ζουρνάς εκ του
σύριγξ βλέπετε. φυσάω, φυ- > σφυ- (σφυρίζω) > συ- (αποβολή του φ) + ρέγκος ( = ισχυρή αναπνοή ή εκπνοή, ε>ι). Η σύριγγα ή αυλός του Πανός απαιτεί, εξ όλων των πνευστών μουσικών οργάνων, την μεγαλύτερη ποσότητα αέρος κατά το φύσημα επ’ αυτής, επομένως και βαθύτερη εισπνοή (ρέγκος). Συρίζω = αποδοκιμάζω στο θέατρο υποκριτή (όπως και τώρα συμβαίνει δια σφυ-ριγμάτων) - αυλός, αυλός του Πανός, το στόμιο του αυλού, δορατοθήκη, μεταγ., οποιοσδήποτε σωλήνας, συριγμός ως αποδοκιμασία στο θέατρο, οπή στο κέντρο του τροχού, το κοίλο μέρος στρόφιγγας θύρας, οι πόροι ή τα τρήματα των πνευμόνων, συριγγοειδές απόστημα, υπόγεια δίοδος, υπόνομος, όρυγμα, υπόγειο, στεγασμένη στοά ή διάδρομος. σύριγγα, συρίγγιον, συριγγίς, συριγγόω, συρίγγωμα, συρίγγωσις, συριγκτής, συρικτής, συριστής, σύριγμα, συριγμός, σύριγξις, συρίζω, σύρισμα, συριστική, συρίσδω, συρίττω, σφύριγμα, σφυρίζω, σφυρώ, σφυράω, σφυριξιά, σφυριχτός, σφυρίχτρα. - σβούρα >γυρίζω, γ>β, υ>ου>, σβουρίζω, σβούρισμα, ζουρλός (σβ>ζ), ζούρλα, ζούρλια, ζουρλαίνω, ζουρλο-, ζουρνάς (λ>ν, ξετρελαίνει τους χορευτές), ζουρνατζής.

Ο Ζουρνάς στην Πατρίδα μας και ιδιαίτερα στη Μακεδονία, έχει δύο διαφορετικά μεγέθη. Ο πρώτος, είναι κοντός, μήκους 35 εκατ., και τον συναντούμε π.χ. στη Νάουσα, μα και στην υπόλοιπη χώρα (Θράκη - Αράχωβα – Ηλεία- Πόντο κλπ) με τις ονομασίες καραμούζα, πίπιζα, τσαμπούνα κλπ. και ο δεύτερος, μακρύς, μήκους μέχρι και 68 εκατ. περίπου. στην ανατολική Μακεδονία, περιοχή Ηράκλειας (Τζουμαγιάς) Σερρών και Αλεξάνδρειας (Γιδάς), μα και στην Θράκη Όσο μακρύτερος ο ζουρνάς, τόσο βαθύτερο ήχο βγάζει.

Ο κάθε ζουρνάς αποτελείται συνήθως από τρία βασικά μέρη:
α. Τον κυρίως ζουρνά, δηλαδή το σώμα, το οποίο καταλήγει σε σχήμα χωνιού που λέγεται τατάρα.
β. Τον κλέφτη που λέγεται και πιστόμιο, κεφαλάρι ή και μάνα.
γ. Το πιπ’νάρ’ ή κανέλι ή πίσκα με την τσαμπούνα ή το τζαμπνάρ’.

Το κυρίως σώμα κατασκευάζεται από πολλά και διαφορετικά ξύλα, ανάλογα με την άποψη του ζουρνατζή, πού είναι κατά κανόνα και κατασκευαστής του. Σφενδάμι, βερικοκιά, ελιά, καρυδιά, κερασιά συνήθως, κουμαριά αλλά και οξιά, είναι τα ξύλα. Βασικό στοιχείο, πέρα απ’ ό,τι ξύλο και αν είναι, πρέπει να είναι στεγνό, χωρίς ρόζους, ισόπαχο και σταθερό, πράγμα που θα δώσει και την ποιότητα και ένταση του ήχου. Συνήθιζαν(-ουν), αφού επέλεγαν το ξύλο και προτού αρχίσει η επεξεργασία του, να το βράζουν μέσα σε νερό με αλάτι ή και στάχτη, σε χαμηλή φωτιά, για να μη ραγίσει κατά την επεξεργασία του. Σήμερα ο ζουρνάς κατασκευάζεται σε τόρνο, μηχανικά. Πριν από το 1970 περίπου η κατασκευή του αποτελούσε επίπονη και πολυήμερη εργασία, αφού έπρεπε να γίνει όλος στο χέρι με μαχαίρια, ξυράφια και τζάμια για το γυάλισμα του.

Στο εσωτερικό του, το ομοιόμορφο τρύπημα ήταν μια ξεχωριστή διαδικασία, η οποία γινόταν με πυρακτωμένο σίδερο και έπαιρνε ώρες πολλές. Αφού κατασκευαστεί το κύριο σώμα του ζουρνά, θα κάνουν τις τρύπες. Επτά τρύπες στο κυλινδρικό επάνω μέρος του και μία στο κάτω μέρος, ακριβώς μεταξύ πρώτης και δεύτερης τρύπας. Οι τρύπες αυτές γίνονται περίπου ανά 3,5 εκατοστά και στη συνέχεια, αφού αφήσουν μια απόσταση 8 περίπου εκατ. από την τελευταία τρύπα και από το σημείο που αρχίζει το χωνί, η τατάρα, θα κάνουν τρεις μικρότερες τρύπες επάνω, μια άλλη ακριβώς από κάτω μεταξύ πρώτης και δεύτερης, και τέσσερις τρύπες στα πλάγια, στο ύψος της πρώτης και της τρίτης, δύο από τη μια και δυο από την άλλη πλευρά.

Μόνον οι στρογγυλές 7+1 τρύπες του κυλινδρικού μέρους του ζουρνά χρησιμοποιούνται από τα δάχτυλα του οργανοπαίχτη. Οι άλλες τρύπες δεν πειράζονται και μένουν πάντα ανοιχτές, αλλά παίζουν βασικό ρόλο στην τονικότητα του και κυρίως στην ποιότητα του ήχου, γι’ αυτό όσο πιο επιμελημένα ανοιγμένες είναι, τόσο η ποιότητα του ήχου είναι καλύτερη. Αν κλείσουμε τις τρύπες αυτές, τότε χαμηλώνει η τονικότητα της κλίμακας που βγάζει ο ζουρνάς, παραμορφώνεται το ηχόχρωμά του και διασαλεύεται η ακρίβεια των διαστημάτων.

Οι τρύπες στο ζουρνά ποικίλλουν από περιοχή σε περιοχή. Όταν ολοκληρωθεί το κυρίως σώμα του ζουρνά, τότε θα προσαρμόσουν στο επάνω μέρος του και στη διευρυμένη τρύπα του, διαμέτρου 1 με 1,5 εκατ., το πιπ’νάρ.’ ή κανέλι ή πίσκα με την τσαμπούνα, ή με το τζαμπνάρ’. Πρόκειται για ένα λεπτό, συνήθως από πάφιλα, κυλινδρικό σωληνάκι, πάνω στο οποίο θα δέσουν με ράμμα το διπλό γλωσσίδι, δηλαδή το πιπ’νάρ’ με την τσαμπούνα, όπως λέγεται γενικότερα.
Μπορεί ο ζουρνατζής μετά την επεξεργασία και κατασκευή του κυρίως σώματος του ζουρνά να ξεμπερδεύει σχετικά εύκολα, αλλά με το γλωσσίδι δε θα ξεμπερδέψει ποτέ, αφού αποτελεί ζωντανό σώμα, προέκταση όχι μόνον οργανική, της γλώσσας, αλλά κυρίως των αισθήσεων και του βαθμού γνώσεων και ευαισθησίας του.

Το αγριοκάλαμο είναι ό,τι καλύτερο για τη δημιουργία αυτού του τμήματος του ζουρνά. Θα πρέπει να έχει διάμετρο 5-10 χιλιοστά και το κόβουν από τις όχθες και τα κανάλια του Αλιάκμονα, του Λουδία, του Αξιού και του Στρυμώνα, συνήθως τους μήνες Σεπτέμβρη και Οκτώβρη. Αφού το φέρουν στο σπίτι, το κόβουν σε κομμάτια μήκους 20 περίπου εκατοστών το καθένα, τα καθαρίζουν από τις διάφορες ξένες ύλες, όπως φύλλα και ψίχα, και τ’ αφήνουν στον ίσκιο ή στον ήλιο κατ’ άλλους “να τραβήξουν”, δηλαδή να στεγνώσουν. Όταν ο ζουρνατζής θέλει μαλακό το γλωσσίδι, θα τ’ αφήσει μια βδομάδα περίπου. Όταν όμως το θέλει σκληρό, τότε και δύο και τρεις. Τα γλωσσίδια αυτά καθ’ αυτά, έχουν μήκος από 1,5 - 3 περίπου εκατοστά το καθένα.

Στους κοντύτερους ζουρνάδες το γλωσσίδι είναι μικρότερο-κοντύτερο, ενώ στους μακριούς μακρύτερο. Αλλά το μήκος του γλωσσιδίου εξαρτάται και από το φύσημα του ζουρνατζή, δηλαδή πόσο βαθιά το παίρνει στο στόμα του. Στη συνέχεια περνούν κάθε μικρό κομμάτι καλαμιού σε ένα λεπτό κυλινδρικό ξυλαράκι και με μια μικρή χαρακτηριστική παλινδρομική κίνηση καθαρίζουν το εσωτερικό του. Αφαιρούν, δηλαδή, την εντεριώνη. Στη συνέχεια μουσκεύουν τα καλαμάκια σε νερό με ξύδι ή σε διάλυμα λεμονόζουμου και τα δένουν σε ένα ξύλινο κυλινδρικό καλούπι που έχει την ίδια ακριβώς διάμετρο με το κανέλι στο οποίο και θα προσαρμοστεί το γλωσσίδι. Μετά, με το δείκτη και τον αντίχειρα, πιέζουν δυνατά το καλάμι και να το διπλό γλωσσίδι φτιάχτηκε.

Για να κρατηθεί έτσι πιεσμένο και σταθερό στη θέση αυτή, δηλαδή, διπλό, παίρνουν ένα μαχαίρι και αφού το κάψουν στη φωτιά, το σιδερώνουν, στη συνέχεια το στρογγυλεύουν λίγο για να μην τους χτυπάει στα χείλη και το καίνε στις άκρες για να μην κολλάει στο φύσημα. Αλλά και αν ακόμη παλιώσει, συχνά πυκνά οι ζουρνατζήδες με το τσιγάρο τους το καίνε, γιατί από την πολυχρησία κολλάει και τους προξενεί πρόβλημα στο παίξιμο. Όταν φυσάει ο ζουρνατζής, τα χείλια του γλωσσιδίου πάλλονται, χτυπώντας το ένα το άλλο με ένα γρήγορα χτύπημα, που το αποτέλεσμα σε ήχο πάντα είναι ιδιαίτερα οξύ και εντυπωσιακό.

Ένα ακόμη εξάρτημα του ζουρνά είναι και η πίνα, πένα ή φούρλα, ένας δίσκος διαμέτρου 3-4 εκατ. Είτε από κόκαλο είτε από μέταλλο, συνήθως κάποιο μεγάλο νόμισμα, (π.χ. η παλιά δεκάρα), πού το τρυπούν στο κέντρο το περνούν από το γλωσσίδι και το αφήνουν να πατήσει πάνω στον κλέφτη.

Η φούρλα βοηθάει ιδιαίτερα το ζουρνατζή, γιατί ακουμπάει πάνω τα χείλη του αποτελώντας ταυτόχρονα οδηγό για την σταθεροποίηση του ζουρνά ανάμεσα στα δόντια του και τον προφυλάσσει από τυχόν τραυματισμούς. Η πίνα, πένα ή φούρλα αποτελεί το κατ’ εξοχήν διακοσμητικό όργανο του ζουρνά. Κρεμούσαν (-ούν) απ’ αυτήν μια ασημένια αλυσίδα, πάνω στην οποία έδεναν (-ουν) μερικά κανέλια με γλωσσίδια, πού αποτελούσαν τα βασικά ανταλλακτικά του ζουρνά και χρησιμοποιούνται τάχιστα την ώρα του παιξίματος, αν με αυτό που έπαιζαν υπήρχε πρόβλημα, ράγισμα, σπάσιμο, κόλλημα, χτύπημα κ.ά. Το μειονέκτημα με τα γλωσσίδια αυτά που κρέμονται, είναι ότι στεγνώνουν γρήγορα.

Σήμερα, αντί να τα έχουν κρεμασμένα, τα βάζουν σε μεταλλικό κουτί, μέσα στο οποίο τοποθετούν μια φλούδα δέντρου ή ένα μικρό κομμάτι πατάτας, για να διατηρούνται μαλακά. Το σημαντικότερο όμως για το άκουσμα ενός ήχου είναι αυτή καθ’ αυτή η τεχνική του ζουρνατζή. Να παίζει και κυρίως να φυσάει το εκπληκτικό αυτό μουσικό όργανο με τις απέραντες μουσικές δυνατότητες.

Πρόκειται για μια μοναδική τεχνική, η οποία βασίζεται σε γενικές γραμμές στην ταυτόχρονη εισπνοή και εκπνοή του αέρα. Δηλαδή ο ζουρνατζής, ενώ εξακολουθεί να παίζει, εισπνέει ταυτόχρονα αέρα από τη μύτη, πού τον αποθηκεύει στη στοματική κοιλότητα και πού τον ξοδεύει λίγο-λίγο, αντικαθιστώντας τον με νέο αέρα, χωρίς να σταματήσει ούτε μια στιγμή να παίζει το ζουρνά που το παίξιμο του βασίζεται μόνο στο φύσημα. Η υγρασία του γλωσσιδίου είναι βασικό στοιχείο, το οποίο ποτίζει άλλοτε με ρακί, άλλοτε με νερό και άλλοτε με κρασί…
Ο ζουρνάς σ’ ολόκληρη τη Μακεδονία είναι “αδικημένος” από τον κόσμο, αφού όταν γίνεται λόγος για τη συγκεκριμένη ζυγιά, ο λαός δεν λέει «θα φέρω ή ήρθαν οι ζουρνάδες!», αλλά «θα φέρω ! ή ήρθαν τα νταούλια!!!». Κι ας είναι δύο οι ζουρνάδες και το νταούλι ένα, παρ’ όλα αυτά, το νταούλι χαρακτηρίζει τη ζυγιά και μάλιστα σε πληθυντικό «Τα νταούλια!!!».-

Το Νταούλι
-Το Νταούλι (εκ του δέφω = μαλάσσω το πετσί, το δέρμα για να μαλακώσει) με τη μορφή που το συναντούμε σήμερα, είναι γνωστό από τους βυζαντινούς χρόνους. Το πόσο μάλιστα διαδεδομένο τόσο σε κοσμικές, όσο και θρησκευτικές εκδηλώσεις ήταν, φαίνεται από τις πολλές και ποικίλες βυζαντινές και μεταβυζαντινές απεικονίσεις του σε τοιχογραφίες και ξυλόγλυπτες παραστάσεις τέμπλων και άλλων εκκλησιαστικών διακοσμητικών μοτίβων σε μοναστήρια κυρίως. Ιστορικές μαρτυρίες βεβαιώνουν ότι ήταν ένα από τα πολεμικά όργανα, το οποίο εμψύχωνε τους μαχητές και δημιουργούσε πανικό στον εχθρό. Σε συνδυασμό μάλιστα με το ζουρνά δημιουργούσε παιάνες και θούριους, κάτι που έκανε τον εχθρό να το βάζει στα πόδια. Συχνά και ο Στρατηγός Μακρυγιάννης, στα απομνημονεύματα του, κάνει λόγο για το νταούλι και την επίδραση του στον εχθρό, αλλά και στον ψυχισμό αυτών που το χρησιμοποιούσαν.

Παλιοί οργανοπαίχτες μιλούν για δυο και τρεις ζυγιές νταούλια, τα οποία χρησιμοποιούσαν με δεξιοτεχνία οι νταουλτζήδες. Σύμφωνα δε με διασταυρωμένες πληροφορίες, οι μουσικοί αυτοί αποτελούσαν μέρος του σουλτανικού στρατού…

Δεν υπάρχει απόλυτα συγκεκριμένο μέγεθος νταουλιού. Δυο όμως είναι τα στοιχεία τα οποία το προσδιορίζουν. Το πρώτο η τοπική παράδοση και το δεύτερο η σωματική διάπλαση του νταουλτζή. Αν ήταν (είναι) ψηλός με μακριά χέρια, έφτιαχνε νταούλι που η διάμετρος του έφτανε και τα 80 εκατ. Θύμα του εκσυγχρονισμού όμως έπεσε και το νταούλι, όπως άλλωστε και οι ζουρνάδες που κατασκευάζονται στον τόρνο, αφού περιορίστηκε πια και το μέγεθος του, μέχρι και 56 με 68 εκατ. περίπου.

Η κατασκευή ενός νταουλιού απαιτεί λεπτούς χειρισμούς και κυρίως υπομονή όσον αφορά στην επεξεργασία του δέρματος, και σύμφωνα με την παράδοση το καλύτερο είναι αυτό του γαϊδάρου, μετά του λύκου και μετά του βοδιού. Για την επίπονη και βρώμικη αυτή κατεργασία του δέρματος ακολουθούνται κυρίως δύο τρόποι: αφού γδάρουν το δέρμα με πολύ προσοχή ώστε να μην κοπεί και δημιουργηθούν τρύπες, τότε το αφήνουν τεντωμένο σε μια χιαστή να ξεραθεί στον ήλιο, να φύγουν τα νερά του αφού προηγουμένως το πασπαλίσουν με χοντρό αλάτι, προσθέτοντας και λίγη στύψη. Αφού τραβήξουν τα νερά του, τότε το ξεκρεμάνε και το βάζουν μέσα σε σβησμένο ασβέστη με νερό για 5 περίπου μέρες με σκοπό να πέσουν οι τρίχες του.

Μετά το καθαρίζουν με μια σπάτουλα ή και με ένα κομμάτι γυαλί και αφαιρούν λίπη και άλλα ανεπιθύμητα εξογκώματα. Αφού τελειώσει και η επεξεργασία αυτή, το αλείφουν με χοιρινό λίπος ή λάδι για να στέκει μαλακό και να μη σπάσει. Ακολουθεί το τέντωμά του στις διαστάσεις που θέλουν σε δυο ξύλινα στεφάνια. Τα στεφάνια αυτά προσαρμόζονται με περτσίνια (καβύλιες) στις δύο ξύλινες βάσεις. Στη συνέχεια ανοίγουν ανά δέκα περίπου εκατοστά τρύπες στο δέρμα περιμετρικά και περνούν από μέσα σχοινί και το σφίγγουν πάνω στο σκελετό. Το σφίξιμο και το δέσιμο του δέρματος πάνω στο σκελετό έχει διάφορες μεθόδους, οι οποίες για κάθε περιοχή είναι συγκεκριμένες “Κόντρα και σταυρωτά” κλπ.

Η κυλινδρική επιφάνεια του νταουλιού είναι ξύλινη και σήμερα γίνεται από κόντρα πλακέ. Παλιότερα, για να συμπληρωθούν οι διαστάσεις της που μπορεί να έφταναν τα 60 εκατοστά φάρδος και τα δύο περίπου μέτρα μήκος απαιτούσε τέχνη και επιμονή μεγάλη, γιατί με ειδικά τσιβιά, περτσίνια και κλειδιά έπρεπε να ενωθούν τα κομμάτια του ξύλου, έτσι ώστε να μην αφήνουν τον αέρα να περνάει παρά μόνο, από τις δυο, τρεις ή και τέσσερις τρύπες ή κάποτε και τη μία που άνοιγαν επίτηδες, για να ξεθυμαίνει ο αέρας που μαζευόταν από το παίξιμο και τις μεγάλες παλμικές κινήσεις την ώρα του παιξίματος. Παλιοί νταουλτζήδες λένε ότι το κάθε κατέβασμα του κόπανου- της τοπούζας- πάνω στο δέρμα έχει τόση δύναμη, που μπορεί να σκοτώσει και μοσχάρι “αν το πετύχεις στο σταυρό”.

Το νταούλι παίζεται με συγκεκριμένη τεχνική και η τέχνη του χτυπήματος είναι κυρίαρχη στη μελωδία. Παίζεται με δύο χαρακτηριστικά ξύλα. Το ένα μήκους 40-50 περίπου εκατοστών χοντρό, το λένε κόπανο ή τοπούζα, και το άλλο πού μακρύτερο κατά δέκα εκατοστά, το λένε σαπ΄σί, βίτσα ή νταουλόβεργα και είναι λεπτό, ώστε να λυγίζει στο χτύπημα και στους κραδασμούς του δέρματος. Σπάνια νταουλτζής να μην κατασκευάζει και το νταούλι που παίζει, όπως άλλωστε συμβαίνει και με τους ζουρνατζήδες που είναι οι ίδιοι κατασκευαστές του ζουρνά. Συνήθιζαν η μία από τις δύο δερμάτινες βάσεις να είναι λίγο μεγαλύτερη από την άλλη και το δέρμα της να είναι από τη ράχη του ζώου, ώστε να είναι παχύτερο, για να αντέχει τους χτύπους του κόπανου που είναι και οι ισχυροί χρόνοι του μέτρου και ο ήχος να βγαίνει βαθύς και υπόκωφος. Το δέρμα της άλλης μεριάς είναι πιο λεπτό και δέχεται από τη βέργα τους αδύνατους χρόνους του μέτρου που βγάζουν και οξύτερο ήχο. Ακόμη, το σφίξιμο, δηλαδή το κούρδισμα του νταουλιού, απαιτεί γνώση και δεξιοτεχνία και το αποτέλεσμα είναι αυτό που ξεχωρίζει νταουλτζή από νταουλτζή, γιατί το κούρδισμα του πρέπει να γίνεται στην τονικότητα του ζουρνά όχι μόνο του πρίμου που πετυχαίνει ο μάστορας αλλά και του (μ)πασαδόρου.

Παρ’ όλα αυτά και τη μακραίωνη παράδοση «όσο και αν στα νταούλια των καλών νταουλιέρηδων», είναι φανερή η διαφορετική τονική οξύτητα στις δύο δερμάτινες επιφάνειες. Δεν μπορούμε να μιλάμε για καθορισμένη τονική σχέση ανάμεσα στις δύο αυτές επιφάνειες. Σε ορισμένες ωστόσο ζυγιές, το νταούλι έχει μια κάποια τονική σχέση με το ζουρνά που συνοδεύει. Αν και δυσδιάκριτη, η σχέση αυτή είναι άλλοτε ένα διάστημα ογδόης και άλλοτε ένα διάστημα τετάρτης ή πέμπτης καθαρής, μεταξύ τής τονικής της κλίμακας, στην οποία παίζει ο ζουρνάς, του φθόγγου που δίνει η δερμάτινη επιφάνεια του νταουλιού με το βαρύτερο ήχο. Την τονική αυτή σχέση τη συναντάμε στις ζυγιές εκείνες που τα μέλη τους παίζουν πολλά χρόνια μαζί. Τη συνηθίζει, δηλαδή, την ακούει!. από μέσα της η ζυγιά. Τόσο, ώστε όταν τεζάρεται και τεντώνεται το σχοινί του νταουλιού, όταν δηλαδή το κουρντίζεται, η δερμάτινη επιφάνεια που χτυπάει ο κόπανος να δίνει ένα ήχο που κολλάει, όπως λέει, με τη φωνή του ζουρνά: την τονική, την πέμπτη ή την τέταρτη της κλίμακας στην οποία παίζει ο ζουρνάς. Έτσι το νταούλι - όταν και σε όποια ζυγιά παρατηρείται αυτό το φαινόμενο- παράλληλα με την κύρια λειτουργία του, την αντιστικτική ρυθμική συνοδεία, λειτουργεί και σαν αρμονικό, όπως θα μπορούσαμε να πούμε, όργανο. Συνοδεύει δηλαδή τη μελωδία τον ζουρνά με μια δυσδιάκριτη, υποτυπώδη αρμονία, μ’ ένα ίσο, τόσο γνωστό στον Έλληνα μουσικό από το βυζαντινό μέλος, όπως και από το παίξιμο άλλων λαϊκών οργάνων, π.χ. της γκάιντας, της λύρας, κ.ά.

Συμπεράσματα – Προτάσεις
- Όσα λόγια όμως και να γραφούν για τούτα τα όργανα (ζουρνάδες – νταούλια) και τους οργανοπαίχτες - ζουρνατζήδες - τους θα είναι λίγα. Ας είναι όμως ένα τιμητικό αφιέρωμα, και ένας ελάχιστος φόρος τιμής σ’ αυτήν την λαϊκή μακροχρόνια, διαχρονική, μουσικοποιητική παράδοση και στους θεράποντες μουσικούς του τόπου μας. Που, παρά την «περιφρόνηση», τον «χλευασμό» και την «απαξίωσή» τους, από μεγάλη μερίδα σημερινών μοντέρνων προοδευτικών και αλλότρια επιθυμούντων, τούτα τα όργανα εξακολουθούν και μετουσιώνουν το γίγνεσθαί μας σε όλες του τις εκφάνσεις και δράσεις του, σε χαρά- πόνο- λύπη- μεράκι- ευφροσύνη,(πανηγύρια- αρραβώνες- γάμοι- λαϊκά γλέντια, πάλη μέ κιουπ' σπέτια {γκιουρέσ¨χαβασί} κλπ).

Σ΄ αυτόν λοιπόν τον τόπο στην πολυθρεύτρα τραγουδομάνα γη μας, σ’ αυτό το σταυροδρόμι σμίξης πολιτισμών, στην μακραίωνη ιστορία του, λείπει (;) ίσως το ηχόχρωμα. Αφού σχεδόν ποτέ τους δεν ακούγονται και δεν προβάλλονται όσο θα έπρεπε!!!. Αβίαστα λοιπόν, γεννιούνται οι ανάγκες και είναι καιρός να αναζητηθούν αυτοί οι άνθρωποι, να τιμηθούν δεόντως, αυτοδίδακτοι κυρίως οργανοπαίχτες (ζουρνατζήδες), μουσικοδιδάσκαλοι, κατασκευαστές, χορευτές της ντόπιας «Σερραϊκής» μουσικής παράδοσης και κληρονομιάς από την αρμόδια (;) αρχή να καταγραφούν τα ακούσματα κατά ενότητα ή κατά περιοχή να ηχογραφηθούν, να βιντεοσκοπηθούν οι μοναδικοί αυτοί ήχοι, και να προβληθούν αναλόγως.

-Καιρός να οργανωθεί τριήμερο λαϊκό «πανηγύρι – γλέντι» στα πλαίσια των «Ελευθερίων» της πόλεως των Σερρών, με συμμετοχή και άλλων μουσικών παροδοσιακών σχημάτων, στον Οβά - Αθλητικό πάρκο Ομόνοιας - και ας είναι ο προπομπός, για ανάλογες δραστηριότητες στο εγγύς μέλλον…
- Καιρός να επισπευσθούν οι δέουσες διαδικασίες, και το πρώην στρατόπεδο «Εμμανοήλ. Παπά» να μετατραπεί, αν όχι στο σύνολο του, τμήματα του τουλάχιστον και κτίριά του, σε ΠΑΝΣΕΡΡΑΪΚΟ - ΗΘΟΛΑΟΓΡΑΦΙΚΟ ΠΑΡΚΟ. Ίσως είναι ο καταλληλότερος χώρος, για λειτουργία χοροδιδασκαλείων – μουσικών διδασκαλείων- παραστάσεων- προβολών- περιπτέρων εκθέσεως και πώλησης ειδών λαϊκής τέχνης, προϊόντων, παρασκευασμάτων, εδεσμάτων του τόπου μας και άλλων συναφών εκδηλώσεων πού θα ήθελαν προκύψει. Ακόμη να εξετασθεί η δυνατότητα πρόσκαιρης « φιλοξενίας» δράσεων, άλλων περιοχών της Πατρίδας μας, στον κύκλο του χρόνου.
Το στοίχημα πρέπει να κερδισθεί οπωσδήποτε !!!.

- Ενδεχομένως να τεθεί το ερώτημα: και δή δε χρημάτων; Μα χορηγοί (χορόν + άγω) και χορηγίες πάντοτε υπήρχαν, και θα υπάρχουν. Ας αναζητηθούν!!!. Εξ άλλου όταν επιχορηγούνται και επιδοτούνται δράσεις αμφιβόλου ποιότητας αξίας και εφήμερης διάρκειας, χωρίς ειρμό, συνέπεια και συνέχεια, γιατί να μη χρηματοδοτηθεί αυτή καθ’ αυτή η πολιτισμική μας κληρονομιά, που δικαιωματικά μας ανήκει;;;
- Ιδού, λοιπόν, οι Ζουρνάδες και τα Νταούλια (μας), ιδού και η πρόταση!.-

πηγή: α. Προσωπικό αρχείο - Προσωπικές έρευνες – βιωματικές μνήμες καί καταγραφές, β. Γ. Μελίκης

Αρτάνη /.visaltis.blogspot.com/

Ώθηση στον πολιτισμό από το Ίδρυμα Λάτση

2011-11-01T23:09:00.000+02:00

"Η νεότερη ελληνική ιστορία στον ψηφιακό χώρο: διαφύλαξη, παρουσίαση και διδασκαλία του παρελθόντος". "Μαθαίνοντας τον πολιτισμό μέσα από τα ηχοτοπία της πόλης". "Είναι το ρήγμα του Σπηλίου στην Κρήτη υπεύθυνο για τη διπλή καταστροφή της Φαιστού κατά τη Μινωική Περίοδο; ". "Ψηφιακές τεχνολογίες και ανασκαφές στην Πόλη της Κύπρου".

Πρόκειται για τους τίτλους τεσσάρων από τα δεκαοκτώ επιστημονικά προγράμματα που αποφάσισε να επιδοτήσει φέτος το Ίδρυμα Ιωάννη Σ. Λάτση. Τίτλοι που αντανακλούν τη συμβολή της αρχαιολογίας και της ιστορίας στο σύγχρονο κόσμο όπως την οραματίζονται οι υπεύθυνοι του Ιδρύματος, οι οποίοι επέλεξαν να ενισχύσουν τις αντίστοιχες μελέτες.

Από το 2008 το Κοινωφελές Ίδρυμα Ιωάννη Σ. Λάτση έχει εντάξει στις δραστηριότητές του τη χρηματοδότηση επιστημονικών μελετών χρονικής διάρκειας ενός έτους. Η πρωτοβουλία αυτή έχει ως στόχο την ενίσχυση της ερευνητικής δραστηριότητας στην Ελλάδα και την προώθηση συνεργασιών μεταξύ Ανώτατων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων και ερευνητικών κέντρων της Ελλάδας και του εξωτερικού. Οι μελέτες προέρχονται από διάφορους επιστημονικούς τομείς, εντάσσονται όμως σε τρεις μεγάλες ομάδες: Ανθρωπιστικές επιστήμες, Θετικές
Επιστήμες και Επιστήμες της Ζωής.

Φέτος, οι προτάσεις στον τομέα των Ανθρωπιστικών Επιστημών άγγιξαν τις 348, με τις τέσσερις παραπάνω να γίνονται δεκτές. Οι υπόλοιπες επιτυχείς προτάσεις αφορούν κυρίως τους τομείς της υγείας και της τεχνολογίας με επίκεντρο τον άνθρωπο, ενώ εμπλέκουν συνολικά 70 επιστήμονες και ερευνητές από 30 ακαδημαϊκά ιδρύματα και ερευνητικά κέντρα της Ελλάδας και του εξωτερικού.

Creta Live,

Άνοιξε εκ νέου το ιστορικό θέατρο Μπολσόι

2011-11-01T23:05:00.002+02:00

Το θρυλικό θέατρο Μπολσόι άνοιξε ξανά τις πύλες του στους φιλότεχνους όλου του κόσμου, μετά από έξι χρόνια που παρέμεινε κλειστό προκειμένου να ανακαινιστεί.

Στο γκαλά που οργανώθηκε για τα εγκαίνια το Σάββατο συμμετείχαν μεταξύ άλλων ο πρόεδρος της Ρωσίας Ντμίτρι Μεντβέντεφ και ο σταρ της όπερας τενόρος Πλάθιντο Ντομίνγκο.

Το πρόγραμμα συμπεριέλαβε έργα Ρώσων συνθετών, όπως του Πιοτρ Ίλιτς Τσαϊκόφσκι και του Σεργκέι Προκόφιεφ.

Ο εκσυγχρονισμός και η συντήρηση του θεάτρου, που αποτελεί ορόσημο για τη Μόσχα, στοίχισε περίπου 700 εκατομμύρια δολάρια. Το Μπολσόι, ένα από τα διασημότερα θέατρα του κόσμου, υπήρξε για χρόνια το λίκνο και η στέγη του κλασικού μπαλέτου της Ρωσίας. Σε αυτό δόθηκε η παγκόσμια πρεμιέρα της Λίμνης των Κύκνων του Τσαϊκόφσκι το 1877.
news.pathfinder

Ο θησαυρός της Βεγγάζης από την εποχή του Μ.Αλεξανδρου, εξαφανίστηκε

2011-11-01T23:04:00.000+02:00

Ίσως να είναι μία από τις μεγαλύτερες αρχαιολογικές κλοπές της ιστορίας. Ίσως και η μεγαλύτερη.

Σύμφωνα με δημοσίευμα των Sunday Times μια ανεκτίμητη συλλογή από 7.700 χρυσά, αργυρά και χάλκινα νομίσματα από την αρχαιότητα - γνωστά ως Θησαυρός της Βεγγάζης - έχουν κλαπεί από ένα υπόγειο θησαυροφυλάκιο της πόλης όταν μια συμμορία με τρυπάνι το διέρρηξε.

Ένας εμπειρογνώμονας τη χαρακτηρίζει ως «μια από τις μεγαλύτερες κλοπές σε αρχαιολογικούς ιστορία», με πολλά από τα αντικείμενα που χρονολογούνται από την εποχή του Μεγάλου Αλεξάνδρου κι αυτό είναι που δίνει "ελληνικό ενδιαφέρον" στην υπόθεση.

Ολοκληρώθηκε η αρχαιολογική έρευνα στην τοποθεσία Πραστιό-Μεσόροτσος της Κύπρου

2011-11-01T23:02:00.000+02:00

Τμήμα Αρχαιοτήτων Κύπρου

Τη λήξη της φετινής αρχαιολογικής έρευνας που διενεργήθηκε στην τοποθεσία Μεσόροτσος στο Πραστιό της Πάφου, από τις 29 Ιουλίου ως τις 4 Σεπτεμβρίου 2011, ανακοίνωσε το Τμήμα Αρχαιοτήτων Κύπρου.

Κατά τη φετινή ανασκαφική περίοδο οι έρευνες αποκάλυψαν κατάλοιπα που χρονολογούνται στην Ακεραμική και Κεραμική Νεολιθική περίοδο, στη Χαλκολιθική περίοδο, στην Εποχή του Χαλκού, στην Ύστερη Αρχαιότητα και στη Μεσαιωνική περίοδο. Πρόκειται συνεπώς για μια θέση με στοιχεία που υποδηλώνουν την πιο μακροχρόνια κατοίκηση που έχει εντοπιστεί μέχρι στιγμής στην Κύπρο.

Οι έρευνες επικεντρώθηκαν σε οκτώ συνολικά περιοχές στις οποίες αποκαλύφθηκε μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα στρωματογραφία που παρουσιάζει αρχιτεκτονικά κατάλοιπα και άλλα στοιχεία διαφόρων περιόδων.

Τα αρχαιολογικά ευρήματα δείχνουν ότι κατά τη Νεολιθική περίοδο η θέση λειτουργούσε ως μια εφήμερη κατασκήνωση η οποία στη συνέχεια εξελίχθηκε σε μόνιμο οικισμό. Ο οικισμός ανήκει χρονολογικά στην περίοδο κατά την οποία υιοθετήθηκε η χρήση της κεραμικής στο νησί. Ανασκάφηκαν επίσης και κατάλοιπα που ανήκουν στη Χαλκολιθική περίοδο και στην Εποχή του Χαλκού, φανερώνοντας μια ιδιαίτερα μακροχρόνια
χρήση του χώρου.

Κατά την τελευταία φάση της Μέσης Εποχής του Χαλκού οι κάτοικοι του οικισμού ανήγειραν τοίχο πλάτους 1,5 μ. και άγνωστου ακόμη μήκους. Ο τοίχος αυτός σχετίζεται με σειρά από δάπεδα πάνω στα οποία βρέθηκαν αντικείμενα που συνδέονται με οικιακές δραστηριότητες όπως πήλινα ακέραια αγγεία, εργαλεία υφαντικής και εξοπλισμός που σχετίζεται με την επεξεργασία τροφίμων. Αποκαλύφθηκαν επίσης και αρχιτεκτονικά στοιχεία που δίνουν πληροφορίες για τη χρήση του χώρου αυτού.

Το μεγάλο μέγεθος του τοίχου φανερώνει μια σημαντική επένδυση σε ανθρώπινο δυναμικό αλλά είναι επίσης και ένα στοιχείο που καθιστά ιδιαίτερα ενδιαφέρον το γεγονός ότι ο οικισμός φαίνεται να εγκαταλείφθηκε λίγο μετά την ανέγερση του τοίχου. Η εγκατάλειψη αυτή φαίνεται να συμπίπτει χρονικά με την ανάπτυξη της Παλαιπάφου στην ακτή. Από την Εποχή του Σιδήρου και εξής, και μετά το κενό που παρατηρείται κατά την Ύστερη Εποχή του Χαλκού, η θέση φαίνεται να βρέθηκε στο επίκεντρο νέων δραστηριοτήτων.

Σε άλλο σημείο του χώρου, βρέθηκε ξερολιθιά πιθανόν της Ύστερης Ρωμαϊκής/Βυζαντινής περιόδου, εύρημα που ρίχνει φως σε άλλα αντικείμενα της ίδιας περιόδου ενώ παράλληλα αποτελεί ένδειξη ότι ο χώρος ήταν σε χρήση κατά τη Βυζαντινή και την ύστερη Μεσαιωνική περίοδο.

Οι αγροτικές δραστηριότητες φαίνεται να κορυφώνονται με την κατασκευή ενός αλωνιού το οποίο σώζεται σήμερα σε πολύ καλή κατάσταση. Το αλώνι αυτό διερευνήθηκε ούτως ώστε να εξακριβωθεί η χρονολόγησή του, η χρήση και η περίοδος εγκατάλειψής του. Έχουν συλλεχθεί και στοιχεία για τη σύγχρονη χρήση του χώρου ούτως ώστε να διαπιστωθεί η σχέση μεταξύ του αρχαίου οικισμού και του σύγχρονου, σήμερα εγκαταλελειμμένου, χωριού Πραστιό που βρίσκεται στην άλλη όχθη του ποταμού.

Συγκεκριμένα, σε κοντινή περιοχή, φημολογείται ότι βρισκόταν η κρυψώνα των γνωστών Χασαμπουλιών, μιας κακόφημης συμμορίας που έδρασε στα τέλη του 19ου αιώνα. Σε αυτό το πλαίσιο συλλέχθηκαν και αντικείμενα που χρονολογούνται στην εποχή αυτή έτσι ώστε να διαφυλαχθεί και η πιο πρόσφατη ιστορία του χώρου.

Η έρευνα διενεργείται από αποστολή του Πανεπιστημίου του Εδιμβούργου, υπό τη διεύθυνση του Διευθυντή του Αμερικανικού Ινστιτούτου Κυπριακών Αρχαιολογικών Ερευνών και Fellow του Πανεπιστημίου του Εδιμβούργου δρος Andrew McCarthy.

Θεσσαλονίκη: Μία ιστορία από φως στο φως

2011-10-22T00:49:00.000+03:00

Μία έκθεση γεμάτη φως εγκαινιάζεται στις 31 Οκτωβρίου στο Λαογραφικό και Εθνολογικό Μουσείο Μακεδονίας-Θράκης στη Θεσσαλονίκη. Κυριολεκτικά μάλιστα, καθώς παρουσιάζει την εξέλιξη των φωτιστικών μέσων από τη Βυζαντινή περίοδο (4ος-15ος αιώνας) ως τις μέρες μας.

Λυχνάρια, πήλινα ή μετάλλινα, καντήλες γυάλινες, άλλες απλές κι άλλες αναρτημένες σε πολυκάντηλα, πλεκτά κεριά και μελισσοκέρια, αλλά και είδη σύγχρονου φωτισμού επιστρατεύονται σ’ αυτήν την έκθεση που οργανώνεται σε συνεργασία με το Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού, στο πλαίσιο του προγράμματος του υπουργείου Πολιτισμού «Θεσσαλονίκη Σταυροδρόμι Πολιτισμών». «Μια ιστορία από φως, στο φως» είναι ο τίτλος της αφού η αφήγηση αρχίζει από την κατάκτηση της φωτιάς, από την απαρχή δηλαδή του πολιτισμού του ανθρώπου.

Η χρήση της φωτιάς για φωτισμό, όπως συνέβαινε και στην αρχαιότητα αλλά και η μεγάλη τομή της επινόησης του ηλεκτροφωτισμού, χάρη στην οποία άλλαξε ριζικά ο τρόπος που ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται και χρησιμοποιεί τον τεχνητό φωτισμό, αταγράφονται στην έκθεση μέσω αντικειμένων που αντιπροσωπεύουν έναν ολόκληρο κόσμο από φωτιστικά μέσα για την ικανοποίηση των καθημερινών οικιακών, επαγγελματικών και εκπαιδευτικών αναγκών,αλλά και
των λατρευτικών και ψυχαγωγικών. Με άλλα λόγια, η ιστορία της έκθεσης είναι ταυτόχρονα ιστορία των μέσων για την αφή και τη διατήρηση του πυρός ως πηγής φωτός.

Στην πρώτη ενότητα λοιπόν της έκθεσης παρουσιάζεται η οικειοποίηση της φωτιάς από τον άνθρωπο και οι τεχνικές αφής που ανέπτυξε με την τριβή ξύλων ή την κρούση πυριτόλιθων. Ταπεινά ή και περίτεχνα φωτιστικά μέσα που αναπτύχθηκαν κατά τη Βυζαντινή περίοδο με καύσιμη ύλη το λάδι, το κερί, το ζωικό λίπος και τα ρητινούχα ξύλα παρουσιάζονται στη δεύτερη. Ακολουθεί η παρουσίαση των λατρευτικών κτιρίων τριών θρησκειών στον αστικό ιστό της Θεσσαλονίκης, τεκμήρια συμβίωσης διαφορετικών κόσμων, του χριστιανικού, του εβραϊκού και του μουσουλμανικού,και εκτίθενται φωτιστικά σκεύη από την άσκηση της λατρείας τους. Στη συνέχεια εμφανίζονται τα ορυκτά καύσιμα ενώ υπογραμμίζεται η μεγάλη τομή στην εξέλιξη των φωτιστικών μέσων με την επινόηση του ηλεκτρικού λαμπτήρα και την ταχεία διάδοση του ηλεκτροφωτισμού.

Το αναπάντεχο έκθεμα ωστόσο είναι μία διαδραστική φωτιστική εγκατάσταση που είναι στημένη στο τέλος της διαδρομής και καλεί τον επισκέπτη να συνδέσει το δικό του φωτεινό γλυπτό!
Να σημειωθεί ότι τα εκθέματα προέρχονται από τις συλλογές των δύο μουσείων αλλά συμπληρώνονται με δάνεια από τις συλλογές 13 επιπλέον φορέων καθώς και από ιδιωτικές συλλογές.

Πληροφορίες
Λαογραφικό και Εθνολογικό Μουσείο Μακεδονίας-Θράκης (Βασ. Όλγας 68, Θεσσαλονίκη, τηλ. 2310 889840). Διάρκεια: 31 Οκτωβρίου 2011 - 11 Ιουνίου 2012

Πηγή: Το Βήμα, Μαρία Θερμού,

"ΔΗΜΗΤΡΙΑ" ΤΕΡΠΝΗΣ & ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ "Η ΤΕΡΠΝΗ"

2011-10-20T22:23:00.000+03:00

H πρόεδρος και το Δ.Σ του Πολιτιστικού Συλλόγου Τερπνής σας προσκαλούν να τιμήσετε με την παρουσία σας τις εκδηλώσεις «ΔΗΜΗΤΡΙΑ ΤΕΡΠΝΗΣ 2011» σύμφωνα με το παρακάτω πρόγραμμα:

ΚΥΡΙΑΚΗ 23 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ ΩΡΑ 11.30 π.μ (Δημαρχείο, αίθουσα Αθανάσιος Κασακόγιας)

Παρουσίαση βιβλίου με τίτλο «Η ΤΕΡΠΝΗ».

Συγγραφέας: Δρ. Σιαμάκης Κων/νος, Τερπνιώτης φιλόλογος και θεολόγος.

Έκδοση : Πολιτιστικός Σύλλογος Τερπνής.

Παρουσίαση και συντονισμός εκδήλωσης: κ. Αγκαθά Βούλα, δημοσιογράφος.

H παρουσίαση του βιβλίου θα γίνει από τους:

κ. Δημήτριο Σταματόπουλο – Επίκουρο καθηγητή Πανεπιστημίου Μακεδονίας.

κ. Αθανάσιο Μασλαρινό – Περιφερειακό σύμβουλο Σερρών.

Την εκδήλωση θα κλείσει η χορωδία του
δήμου Βισαλτίας. Χοράρχης ο κ. Αστέριος Γούναρης.

Χορηγός βιβλίου: Αναστασιάδης Δημήτριος - fibran Α.Ε

Βοήθεια και συνεργασία: Δήμος Βισαλτίας
ΔΕΥΤΕΡΑ 24 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ ΩΡΑ 5 μ.μ (Κοινότητα Τερπνής)

Κινηματογραφική βραδιά για τα παιδιά όλου του δήμου.
ΤΡΙΤΗ 25 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 8 μ.μ (Πλατεία - Λαογραφικό μουσείο «Λάζαρος Καρούτας»)

5:00 μ.μ Λιτάνευση της εικόνας του Αγίου Δημητρίου

6:00 μ.μ Πανηγυρικός εσπερινός

Θα εμφανιστούν μετά το πέρας του εσπερινού:

Τα χορευτικά τμήματα του Πολιτιστικού συλλόγου Τερπνής.

Το χορευτικό του συλλόγου Γυναικών Νιγρίτας "Η Γερακίνα"

Την ώρα της εκδήλωσης θα λειτουργεί έκθεση Ζωγραφικής με πίνακες από τους συμμετέχοντες στο Εικαστικό Εργαστήρι του συλλόγου.
ΤΕΤΑΡΤΗ 26 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ ΩΡΑ 11 π.μ (Εκκλησία αγίου Δημητρίου)

7:30 π.μ Πανηγυρική Θεία Λειτουργία.

Εκδηλώσεις στον αύλειο χώρο της εκκλησίας μετά το πέρας της Λειτουργίας.

Θα προσφερθούν σε όλο τον κόσμο εδέσματα, κρασί και κάστανα.
Με τιμή
Η ΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

ΔΡΑΜΑΛΗ-ΤΟΥΛΑΚΗ ΓΕΩΡΓΙΑ ΑΓΚΑΘΑ ΒΟΥΛΑ

Το μυστήριο του «Θησαυρού» της Μακεδονίας

2011-10-10T22:25:00.000+03:00

Mεγαλύτερη αποδεικνύεται η υπόθεση αρχαιοκαπηλίας, που έφερε στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Αθήνας δεκάδες χρυσά, χάλκινα και πήλινα αντικείμενα, απ’ ό,τι στην αρχή φάνηκε. Σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας «Έθνος» είναι πιθανόν τα τεράστιας αρχαιολογικής (αλλά και εμπορικής) αξίας ευρήματα να μην είναι τα μόνα που είχαν στα χέρια τους οι δράστες.

Άγνωστο νεκροταφείο;
Σύμφωνα με το δημοσίευμα, δύο χρόνια πριν, κατά την παράδοση του υπουργείου Πολιτισμού στον νυν υπουργό, ο απερχόμενος Αντώνης Σαμαράς εγχείρισε μεγάλο φάκελο για υπόθεση αρχαιοκαπηλίας στη Μακεδονία. Τα περιεχόμενα του φακέλου φανέρωναν αρχαία κατά πολύ περισσότερα από όσα χθες κατασχέθηκαν, γεγονός που δηλώνει ότι η σπείρα πρέπει να είχε μεγαλύτερη δραστηριότητα. Τα ευρήματα προέρχονται από τουλάχιστον πέντε, ίσως και περισσότερες ταφές. Τα τέσσερα κράνη οδηγούν σε τέσσερις ανδρικές ταφές, αλλά κάποια αντικείμενα όπως τμήμα διαδήματος, μυροδοχείο κ.ά. υποδεικνύουν και μία, τουλάχιστον, γυναικεία ταφή. Άρα, οι αρχαιοκάπηλοι έχουν
σκάψει πέντε, έξι ή και περισσότερους τάφους. Αν οι λαθρανασκαφές είχαν γίνει στο Αρχοντικό Γιαννιτσών Πέλλας και στη Σίνδο, όπου έχουν εντοπισθεί νεκροταφεία με ανάλογα κτερίσματα, μια τέτοιας έκτασης δραστηριότητα θα είχε, υπό κανονικές συνθήκες, υποπέσει στην αντίληψη της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας. Αυτό οδηγεί στην υπόθεση οι ταφές να ήταν σε νεκροταφείο που δεν γνωρίζουμε μέχρι σήμερα.

Πυρετός στο Εργαστήριο Συντήρησης Έργων Μεταλλοτεχνίας
Σε ρεπορτάζ για την εφημερίδα «Τα Νέα», η Μ. Αδαμοπούλου περιγράφει τον πυρετό που επικρατεί στο Εργαστήριο Συντήρησης Έργων Μεταλλοτεχνίας του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου. «Πάνω στον κεντρικό πάγκο εργασίας αραδιασμένος σε εννιά ξύλινα πλαίσια ένας ολόκληρος θησαυρός που την τελευταία στιγμή γλίτωσε από τα χέρια των αρχαιοκαπήλων. Χάλκινα κράνη, χρυσές προσωπίδες, κομματιασμένο ένα χάλκινο ξίφος διακοσμημένο με χρυσό, δεκάδες χρυσά ελάσματα, ένα ζευγάρι ολόχρυσες σόλες, μια κομψή τριφυλλόσχημη οινοχόη με μικρές λεοντοκεφαλές, χρυσά δαχτυλίδια, πήλινα ειδώλια, χάλκινες περόνες...
»Δίπλα αφημένο το σκονισμένο μαύρο σακβουαγιάζ όπου οι αρχαιοκάπηλοι είχαν στοιβάξει τον θησαυρό για να τον πουλήσουν. Και λίγο πιο κει τυλιγμένες σακούλες από μανάβικο και σούπερ μάρκετ μαζί με σελίδες εφημερίδας, όπου είχαν τυλίξει τις πολύτιμες αρχαιότητες. Αν προσέξει κάποιος λίγο καλύτερα τα τσαλακωμένα χαρτιά, θα διαπιστώσει πως πρόκειται για εφημερίδες του 2009. Πληροφορία που ίσως αποτελέσει τον μίτο για περισσότερες αποκαλύψεις σχετικά με το πότε έγινε η λαθρανασκαφή από την οποία προέκυψαν οι 70 ακέραιες αρχαιότητες - συνολικά τα αντικείμενα, όταν συγκολληθούν και συντηρηθούν, εκτιμάται ότι ξεπερνούν τα 120».
«Οι αρχαιότητες βρίσκονται σε πολύ καλή κατάσταση δεδομένης και της περιπέτειας που υπέστησαν. Οι περισσότερες φθορές έχουν γίνει στην αρχαιότητα, ενώ οι σύγχρονες είναι λιγοστές και αποκαταστάσιμες», λέει στα «Νέα» ο επιμελητής της Συλλογής Αγγείων του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου Γιώργος Καββαδίας. «Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε τίποτα για την ταυτότητά τους, σίγουρα ήταν άνδρες και πολεμιστές. Όμως δεν μπορούμε να ξέρουμε ούτε την ηλικία τους ούτε αν προέρχονται από την ίδια συστάδα τάφων ή αν είχαν συγγενική σχέση. Φαίνεται όμως πως τουλάχιστον ένας εξ αυτών ήταν ντυμένος από πάνω ώς κάτω με χρυσό. Σίγουρα προέρχονται από την Κεντρική Μακεδονία καθώς ανάλογα ευρήματα έχουμε τόσο από τη Σίνδο όσο και από το Αρχοντικό Πέλλας», συνεχίζει. «Ορισμένα μάλιστα είναι δίδυμα, ολόιδια, όπως η ασημένια φιάλη με τον χρυσό ομφαλό. Όχι απλώς είναι ίδια με μία που έχει βρεθεί στη Σίνδο, αλλά δεν αποκλείεται να είναι ακόμη κι από την ίδια μήτρα», συνεχίζει ο Γιώργος Καββαδίας.

Σύνταξη με πληροφορίες από το Έθνος (Αγγελική Κώττη, 07/10/2011) και Τα Νέα (Μαίρη Αδαμοπούλου, 08/10/2011)
(www.ethnos.gr/article.asp?catid=22784&subid=2&pubid=63429429)
(www.tanea.gr/ellada/article/?aid=4663479)
/www.arxaiologia.gr/

Μουσείο για τη ζωή των Κρητικών δεκάδες χρόνια πριν

2011-10-10T22:22:00.000+03:00

Στην εποχή της κρίσης των οικονομικών, ηθικών και πολιτιστικών αξιών, ίσως έχει κάποιο ενδιαφέρον η παρατήρηση της ζωής των προγόνων μας μερικές δεκαετίες πριν, όταν όλα ήταν πιο απλά και οι άνθρωποι αυτοσχεδίαζαν δημιουργικά και παραγωγικά.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, ένα Αγροτικό Μουσείο ίσως έχει να δώσει στον σύγχρονο πολίτη αυτής της πολύπαθης χώρας το ερέθισμα μιας καθημερινότητας που απαιτούσε περισσότερο κόπο και μόχθο, αν και δεν είχε απαραίτητα το ίδιο ψυχικό κόστος.

Σ΄ένα γραφικό χωριό της Κρήτης, στο Πισκοπιανό Χερσονήσου το Αγροτικό Μουσείο Μενέλαου Παρλαμά άνοιξε πριν από λίγες ημέρες την “αγκαλιά” του και έδειξε τους θησαυρούς του στους δεκάδες επισκέπτες του.

Στεγασμένο στο παλαιό ελαιοτριβείο, τη “φάμπρικα” όπως το έλεγαν οι παλαιότεροι, εκτίθενται τα σύνεργα εκείνα που χρησίμευαν για την πολτοποίηση του ευλογημένου καρπού της ελιάς. Το κτίριο είναι ιδιοκτησία ενός από τους μεγαλύτερους φιλολόγους της
νεώτερης Ελλάδας, του Μενέλαου Παρλαμά, ο οποίος το προσέφερε στην Εταιρία Κρητικών Ιστορικών Μελετών ενώ η κόρη του, αρχαιολόγος Λιάνα Παρλαμά προσέφερε στην Εταιρεία, την πατρική της κατοικία, ολοκληρώνοντας έτσι το Αγροτικό Μουσείο και προσφέροντας στους νεώτερους την μεγάλη ελπίδα ότι η επιβίωση εξασφαλίζεται όταν γνωρίζει κανείς τους τρόπους, τις αρχές και τις αξίες των ανθρώπων που έζησαν στον ίδιο χώρο σε παλαιότερες εποχές.
O κόσμος του μουσείου

Το Μουσείο είναι αφιερωμένο στα παραδοσιακά επαγγέλματα, ενώ μια νέα πτέρυγα του αφιερώθηκε στη θαυμαστή τέχνη της κρητικής υφαντικής, με αντιπροσωπευτικά δείγματα υφαντών όλων των περιοχών της Κρήτης από τα τέλη του 19ου έως τα μέσα του 20ού αιώνα. Μια γυναίκα η Θεανώ Μεταξά, κατείχε αυτό το θησαυρό που αποφάσισε να τον προσφέρει σε κοινή θέα στο Αγροτικό Μουσείο. Γεωμετρικά σχέδια, μοτίβα με συμβολικό χαρακτήρα, αποτύπωση φυτών , ζώων και ανθρώπων, μορφές από λατρευτικές παραστάσεις , όλα παρουσιάζονται επεξεργασμένα σε πρώτες ύλες με εργαλεία υφαντικής και τεχνικές που είναι αντιπροσωπευτικές των Κρητικών υφαντών.

Όμως αυτή είναι η μία πτέρυγα. Ο επισκέπτης από την αυλή του Μουσείου, μπαίνει σ΄έναν άλλο κόσμο μέσα από την αναβίωση των εξωτερικών εργασιών των κατοίκων της περιοχής. Περιεργάζεται ένα ολόκληρο ρακοκάζανο, τον πετρόκτιστο φούρνο και εργαλεία για την προετοιμασία της γης αλλά και της επεξεργασία των καρπών. Λουλούδια, φυτά και βότανα της Κρήτης, είναι φυτεμένα μέσα σε κεραμικά που προέρχονται και αυτά από τα τοπικά εργαστήρια, ανθίζουν και μοσχοβολούν , δίδοντας μια εικόνα της σημαντικής κρητικής χλωρίδας.

Από τις βεράντες του Μουσείου, απλώνεται το Κρητικό πέλαγος, μια θάλασσα που αν είχε γλώσσα θα περιέγραφε τους ανθρώπους αιώνων που μεγαλούργησαν στον τόπο, που έζησαν ως πολίτες αυτοκρατοριών, που χάθηκαν μέσα στο χρόνο, αφήνοντας όμως παντού ανάγλυφα τα σημάδια τους.

Στον χώρο υποδοχής παρουσιάζεται ένα τυπικό λαϊκό αγροτόσπιτο. Στην κύρια αίθουσα της φάμπρικας βρίσκονται οι προβιομηχανικοί χώροι εργασίας, του μαραγκού, του σιδερά , του βαρελά αλλά και του φαμπρικάρη.
Η τεχνολογία στην υπηρεσία του πολιτισμού

Το Μουσείο υποστηρίζεται από πλούσιο ψηφιακό υλικό, οθόνες αφής επιτοίχιες προβολές βίντεο, εποπτικό υλικό κλπ. έτσι ώστε ο επισκέπτης να έχει πλήρη εικόνα της ζωής των ανθρώπων πριν από δεκάδες χρόνια.

Το Αγροτικό Μουσείο, ανακαινίστηκε και πρόσφατα ξανάνοιξε τις πύλες του. Τα εγκαίνια έγιναν από τη γενική γραμματέα του υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού Λίνα Μενδώνη, ενώ για πρώτη φορά είχε λειτουργήσει το 1988.

Το Αγροτικό Μουσείο διαθέτει ένα μικρό πωλητήριο, είναι προσβάσιμο σε Α.Μ.Ε.Α και λειτουργεί από Δευτέρα έως και Σάββατο, από 10 το πρωί ως τις 5 το απόγευμα.

Πηγή: Flashnews.gr

Το Λατινικό Αλφάβητο είναι απλά... το Αλφάβητο της Κύμης

2011-10-10T22:20:00.000+03:00

Πόσοι Έλληνες γνωρίζουν, άραγε, ότι το Λατινικό Αλφάβητο στο οποίο γράφουν όλες οι Χώρες του Δυτικού Κόσμου είναι το Αλφάβητο των Ελλήνων της Κύμης; Την Τρίτη 24 Νοεμβρίου 2009, στην εκπομπή «Άξιον Εστί» της ΕΤ-3, ο Βασίλης Βασιλικός φιλοξένησε τον καθηγητή της Κρητικής Αρχαιολογίας Γιάννη Σακελλαράκη, ο οποίος μίλησε για την μεγάλη ανακάλυψη της γυναίκας του Έφης: Η Έφη Σακελλαράκη, όπως θα ακούσετε να λέει ο καθηγητής, ανεκάλυψε την ακριβή θέση της Αρχαίας Κύμης στην Εύβοια, και γι' αυτό τον λόγο την λατρεύουν οι Ιταλοί.

Ακούστε αυτά που λέει ο καθηγητής Γιάννης Σακελλαράκης για την Κύμη και το Αλφάβητό της που μεταφέρθηκε στην Μεγάλη Ελλάδα της Ιταλίας και έγινε το γνωστό σε όλους Λατινικό Αλφάβητο. Μιά ακόμη Ελληνική Εποποιΐα που ούτε κάν διδάσκεται στα Ελληνικά Σχολεία...
visaltis.blogspot.com/

Ρωμαϊκό ψηφιδωτό αποκαλύφθηκε στη Στάρα Ζαγόρα

2011-10-06T22:58:00.000+03:00

Αρχαιολόγοι στη Βουλγαρία έφεραν στο φως μοναδικό ψηφιδωτό στην πόλη Στάρα Ζαγόρα στο νότιο τμήμα της χώρας.

Το ψηφιδωτό χρονολογείται στον 3ο αιώνα μ.Χ. και παριστάνει έναν άνδρα και δύο γυναίκες που χορεύουν, όλοι τους μέλη της ακολουθίας του Διονύσου. Τα ενδύματα των γυναικείων μορφών έχουν πέντε διαφορετικές αποχρώσεις του κυανού, ενώ τα ερυθρά ποικίλλουν από ανοιχτό ρόδινο σε σκούρο πορφυρό. Οι γυναίκες κρατούν μουσικά όργανα. Τα γόνατά τους είναι ελαφρώς λυγισμένα. Οι αστράγαλοί τους είναι γυμνοί. Ο επικεφαλής της ομάδας των αρχαιολόγων Dimitar Yankov ελπίζει η αρχαιολογική σκαπάνη να φέρει στο φως και άλλες μορφές, συμπεριλαμβανομένης εκείνης του Διονύσου. Το κτίριο στο οποίο βρέθηκε το ψηφιδωτό δεν ήταν ιδιωτικό, σύμφωνα με τους αρχαιολόγους, αλλά ναός του Διονύσου. Βρίσκεται σε απόσταση 30 μέτρων από τα τείχη της Αγοράς της ρωμαϊκής πόλης Augusta Traiana, που ταυτίζεται με τη σημερινή πόλη της Στάρα Ζαγόρα

Focus Information Agency - arxaiologia.gr

Το αμπέλι ο τρύγος και το παραδοσιακό τσίπουρο στην καρδιά της Μακεδονίας(+Βίντεο)

2011-10-06T22:42:00.003+03:00

Απόσταγμα γνώσης και εμπειρίας αιώνων...

Άπο τον Βισάλτη

Το αμπέλι μαζί με το σταφύλι και τα παράγωγα του ήταν γνωστά ακόμη από την παλαιολιθική εποχή. Κουκούτσια σταφυλιών έχουν βρεθεί μετά από ανασκαφές σε κατοικίες που ανάγονται στην εποχή του χαλκού!

Κατά την μυθολογία, ο Στάφυλος ήταν γιος του Διονύσου και της Αριάδνης, και βοσκός του βασιλιά Οινέα. Ο Στάφυλος παρατήρησε ότι όταν έβοσκε τις κατσίκες του, κάποια από αυτές τρώγοντας τον καρπό των αμπελιών ''τρελαινόταν''!Τότε ο Στάφυλος μάζεψε μερικά σταφύλια και τα πήγε στον βασιλιά του. Ο Οινέας παρασκεύασε τότε ένα χυμό τον οποίο ονόμασε "οίνο", ενώ στον καρπό έδωσε το όνομα του βοσκού του (σταφύλι) προς τιμήν του.

Αυτή την εποχή, από τέλη Σεπτεμβρίου ως και τα μέσα Οκτωβρίου όπως σε όλη την Μακεδονία έτσι και στην περιοχή της Βισαλτίας ξεκινάει ο τρύγος.Η γνώση της καλλιέργεια της αμπέλου είναι διαδεδομένη από τα βάθη της αρχαιότητας και είναι
άρρηκτα συνδεδεμένη με την λατρεία του Διονύσου από τους αρχαίους κατοίκους της
περιοχής.Γεγονός που επιβεβαιώνει και αρχαίος οργανωμένος ληνός(πατητήριο σταφυλιών)που έχει βρεθεί στην Τερπνή Σερρών άλλα και σε άλλες περιοχές της Μακεδονίας.

Τα παλιότερα χρόνια ο τρύγος είχε περισσότερο την μορφή πανηγυριού παρά μιας αγροτικής εργασίας.Και σήμερα όμως η όλη διαδικασία από τον τρύγο και το πάτημα των σταφυλιών,μέχρι και την παρασκευή του παραδοσιακού τσίπουρου, αποτελεί μια ευχάριστη διαδικασία για ανθρώπους κάθε ηλικίας που φροντίζουν να βρίσκονται αυτές τις ημέρες σε όλες αυτές τις πραγματικές "τελετουργίες".

Μετά το πάτημα τα σταφύλια θα παραμείνουν στα βαρέλια για έναν περίπου μήνα,ως που να μεταφερθούν στα "καζάνια" για την παραγωγή και την απόσταξη του
τσίπουρου.Εκεί θα στηθεί η πραγματική γιορτή και το αποκορύφωμα της όλης διαδικασίας!!

Η διαδικασία της παραγωγής του τσίπουρου στην Βισαλτία,αποτελεί για τους κατοίκους μια πραγματική ιεροτελεστία,που τηρείτε κάθε χρόνο, σχεδόν με θρησκευτική ευλάβεια!
Εν μέσω αρωματικών αναθυμιάσεων σταφυλιού,μαστίχας, γλυκάνισου και Διονυσιακών ήχων, το απόσταγμα ρέει...

Απόσταγμα γνώσης και εμπειρίας αιώνων...
Μια πραγματική γιορτή..

Το φρέσκο τσίπουρο σε λίγο θα αρχίσει να ρέει από τους αποστακτήρες,και ένα πραγματικό γλέντι θα αρχίσει να στήνεται γύρω από κάθε "καζάνι", με τους μεζέδες από τα "κάρβουνα" ,ζουρνάδες και νταούλια,μέχρι... και λαϊκές ορχήστρες!!

Ο Διόνυσος αυτές τις νύχτες ξενυχτά στην Βισαλτία...!

www.visaltis.blogspot.

Γνωρίζουμε την ιστορία της Θεσσαλονίκης

2011-09-26T22:48:00.001+03:00

Δωρεάν θα έχουν την ευκαιρία να ξεναγηθούν σε μνημεία της Θεσσαλονίκης από τον Οκτώβριο μέχρι τον Δεκέμβριο οι δημότες της πόλης με στόχο να γνωρίσουν την ιστορία της. Οι ξεναγήσεις θα είναι χωρισμένες σε πέντε θεματικές ενότητες, θα είναι επαναλαμβανόμενες και θα περιλαμβάνουν τον Ρωμαϊκό, Βυζαντινό, Εβραϊκό, Οθωμανικό περίπατο και τη Ρωμαϊκή Αγορά.

Οι ξεναγήσεις διοργανώνονται από την 1η δημοτική κοινότητα και θα πραγματοποιηθούν από διπλωματούχους ξεναγούς που θα οριστούν με όλες τις νόμιμες διαδικασίες.

Συνολικά θα πραγματοποιηθούν 24 ξεναγήσεις στο τρίμηνο Οκτωβρίου-Δεκεμβρίου. Θα διεξάγονται κάθε Σάββατο και Κυριακή από τις 11:00 (ώρα συγκέντρωσης) μέχρι τις 13:30, σε γκρουπ των 30 περίπου ατόμων. Για περισσότερες πληροφορίες και συμμετοχές οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να απευθύνονται στο τηλέφωνο 2310268782 της 1ης δημοτικής Κοινότητας.

Πρόγραμμα ξεναγήσεων
Οκτώβριος 2011:

Σάββατο 1/10/2011: Ρωμαϊκός περίπατος (Ρ1). Σημείο συγκέντρωσης: Ροτόντα.
Κυριακή 2/10/2011: Βυζαντινός περίπατος (Β2). Σημείο συγκέντρωσης: Αχειροποίητος.
Σάββατο 8/10/2011: Ρωμαϊκή Αγορά (ΡΑ), Σημείο συγκέντρωσης: Είσοδος Ρωμαϊκής Αγοράς.
Κυριακή 9/10/2011: Βυζαντινός περίπατος (Β2), Σημείο συγκέντρωσης: Αχειροποίητος.
Σάββατο 15/10/2011: Εβραϊκός περίπατος (Ε), Σημείο συγκέντρωσης: Λουλουδάδικα.
Κυριακή 16/10/2011: Ρωμαϊκός περίπατος (Ρ2), Σημείο συγκέντρωσης: Ροτόντα.
Σάββατο 22/10/2011: Οθωμανικός περίπατος (ΟΘ), Σημείο συγκέντρωσης: Μπέη Χαμάμ.
Κυριακή 23/10/2011: Βυζαντινός περίπατος (Β3), Σημείο συγκέντρωσης: Παναγία Χαλκέων.
Σάββατο 29/10/2011: Βυζαντινός περίπατος (Β1), Σημείο συγκέντρωσης: Αχειροποίητος.
Κυριακή 30/10/2011: Βυζαντινός περίπατος (Β2), Σημείο συγκέντρωσης: Αχειροποίητος.

Νοέμβριος 2011
Σάββατο 5/11/2011: Ρωμαϊκός περίπατος (Ρ1), Σημείο συγκέντρωσης: Ροτόντα.
Κυριακή 6/11/2011: Βυζαντινός περίπατος (Β2), Σημείο συγκέντρωσης: Αχειροποίητος.
Σάββατο 12/11/2011: Ρωμαϊκή Αγορά (ΡΑ), Σημείο συγκέντρωσης: Είσοδος Ρωμαϊκής Αγοράς.
Κυριακή 13/11/2011: Βυζαντινός περίπατος (Β2), Σημείο συγκέντρωσης: Αχειροποίητος.
Σάββατο 19/11/2011: Εβραϊκός περίπατος (Ε), Σημείο συγκέντρωσης: Λουλουδάδικα.
Κυριακή 20/11/2011: Ρωμαϊκός περίπατος (Ρ2), Σημείο συγκέντρωσης: Ροτόντα.
Σάββατο 26/11/2011: Οθωμανικός περίπατος (ΟΘ), Σημείο συγκέντρωσης: Μπέη Χαμάμ (Λουτρά Παράδεισος).
Κυριακή 27/11/2011: Βυζαντινός περίπατος (Β3), Σημείο συγκέντρωσης: Παναγία Χαλκέων.

Δεκέμβριος 2011
Σάββατο 3/12/2011: Βυζαντινός περίπατος (Β1), Σημείο συγκέντρωσης: Αχειροποίητος.
Κυριακή 4/12/2011: Βυζαντινός περίπατος (Β2), Σημείο συγκέντρωσης: Αχειροποίητος.
Σάββατο 10/12/2011: Ρωμαϊκός περίπατος (Ρ1), Σημείο συγκέντρωσης: Ροτόντα.
Κυριακή 11/12/2011: Βυζαντινός περίπατος (Β2), Σημείο συγκέντρωσης: Αχειροποίητος.
Σάββατο 17/12/2011: Ρωμαϊκή Αγορά (ΡΑ), Σημείο συγκέντρωσης: Είσοδος Ρωμαϊκής Αγοράς.
Κυριακή 18/12/2011: Βυζαντινός περίπατος (Β2), Σημείο συγκέντρωσης: Αχειροποίητος.

Πηγή: Αγγελιοφόρος,

Το κινηματογραφικό φεστιβάλ Πάτρας ξεκινά το Σάββατο 1/10

2011-09-26T22:46:00.000+03:00

Αγαπητοί φίλοι καλώς να μας έρθετε
Το Σάββατο 1 Οκτωβρίου ξεκινάει το Διεθνές Κινηματογραφικό Φεστιβάλ της Πάτρας στο ΙΝΤΕΑΛ (Αγ.Νικολάου 4))
μπορείτε να δείτε όλο το πρόγραμμα των προβολών καθώς και των παράλληλων εκδηλώσεων (με βίντεο και φωτο)
στην ιστοσελίδα του φεστιβάλ http://www.independent.gr (στο τμήμα ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ)

οι προβολές ξεκινάνε στις 4 το απόγευμα και κρατάνε μέχρι τις 12 το βράδυ και η ΕΙΔΟΔΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΗ
με 161 ταινίες απο 36 χώρες (οι Ελληνικές ταινίες είναι 81) και περιλαμβάνονται όλα τα είδη της κινηματογραφικής τέχνης
(μεγάλου μήκους, μηκρού μήκους, ντοκιμαντέρ, animations, video art, & video dance)
Λεπτομέρειες στη στηλη ΝΕΑ στην ανακοινωση "Στοιχεία της 13ης διοργάνωσης"

ΠΑΡΑΛΛΗΛΕΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ
διαβάστε για λεπτομέρειες στο τμήμα της ιστοσελίδας του φεστιβάλ ΠΑΡΑΛΛΗΛΕΣ ΕΚΔΗΛΏΣΕΙΣ και τέλος σε συνεργασία με το βιβλιοπωλείο ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑ θα διανέμουμε στους θεατές του φεστιβάλ εκπτωτική κάρτα για να έχουν 15% έκπτωση σε όλα τα βιβλία του βιβλιοπωλείου
(ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑ Γερωκοστοπούλου 31-33)

καλώς να μας έρθετε
για επικοινωνία (για να κλείνετε θέσεις αλλά και να λέτε καλά σχόλια) τηλ. 2610426779 κιν.6932766373 η στο e-mail festival@independent.gr
υ.γ.1 εννοείται οτι η ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΙΝΑΙ
ΕΛΕΥΘΕΡΗ (το ξαναείπαμε αλλά τα καλά πράγματα αξίζει να τα ξαναλέμε)
υ.γ.2 πείτε όσα καλά σχόλια θέλετε, εμείς θα τα αντέξουμε

Aγαπημένοι ονειροπόλοι. Εσείς όλοι σίγουρα θα καταλάβετε τα παραπάνω.

Ο ονειροπόλος δεν είναι αντικείμενο στην τυραννία του χρόνου. Το να διαπραγματεύεσαι τον λαβύρινθο της τέχνης δείχνοντας λίγη σημασία στα όρια σύνδεσης, στις κατηγορίες του χρόνου όπως το παρόν, το παρελθόν και το μέλλον είναι ο μόνος στόχος του ονειροπόλου… Αυτό ακριβώς σκοπεύουμε να κάνουμε και εμείς στο κινηματογραφικό φεστιβάλ!

Να πετάξουμε μακριά σαν τον Ίκαρο προς έναν πυρακτωμένο ήλιο που να μας αγκαλιάζει και να ξαναεπισκευτούμε έτσι το παρελθόν σε όλη του την μεγαλοπρέπεια μέχρι την φωσφορίζουσα τελική στιγμή της γιορτής όπου η κουρτίνα θα πέσει.

Ναι, να απολαύσουμε ένα όνειρο των κινηματογραφικών εικόνων, να αναμιχθούμε και να ανταλλάξουμε άγρια οράματα με τους μακρινούς φίλους και να πιούμε κάνοντας πρόποση σαν αμοιβή στον θρίαμβο που ανήκει στην πιο μεγάλη βιομηχανική ομάδα ονειροπόλων της Πάτρας, είναι η πεμπτουσία του ονείρου μας σήμερα.

συντροφικά στο ρεαλισμό του ονείρου

Παναγιώτης Χιονίδης

αέναα Δον Κιχώτης

Προγόνων πρόσωπα

2011-09-25T14:15:00.001+03:00

Πατήστε με τον δείκτη στο πάνω αριστερά μικρό παραλληλόγραμμο κουμπάκι για να το δείτε σε πλήρη οθόνη.

http://www.gataros1.info/

Ο 10ος Μαραθώνιος Ωραιοκάστρου (Πέλλα-Θεσσαλονίκη- Ωραιόκαστρο) 25-9-11

2011-09-21T00:04:00.000+03:00

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΜΑΡΑΘΩΝΙΩΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ MARATHON CLUB OF MAKEDONIA

57013 Oreokastro, P.Box 35, Tel. 02310-698654 or 697964 and Gr.-6946695935

e- mail: aristotelianmarathon@live.gr - ιστοσελίδες www. omada-hepsilon.gr και www.amcm.gr Προ κ η ρ υ ξ η

Ο 10ος Μαραθώνιος Ωραιοκάστρου (Πέλλα-Θεσσαλονίκη- Ωραιόκαστρο)
θα διεξαχθεί στις 25 Σεπτεμβρίου2011

Ο γνωστός σας Μαραθώνιος Πέλλα-Θεσσαλονίκη-Ωραιόκαστρο, που θα διεξαχθεί υπό την αιγίδα του Δήμου Ωραιοκάστρου και της ΕΟΣΛΜΑ-Υ.

Πρόγραμμα της εκδήλωσηςΣάββατο 24.092011:

Ώρα 12.00 μέχρι ώρα 18.00 παράδοση φακέλων συμμετοχής.
Κυριακή 25.09.2011
Ώρα 08.40 Κατάθεση στεφάνου και κλάδων ελιάς στην αναπαράσταση του πολεμιστή της
μάχης των Θερμοπυλών, του Μαραθώνα και της Πύδνας στο χώρο της Αφετηρίας..
Ώρα 08.45 Χαιρετισμός του Δημάρχου Ωραιοκάστρου
Ώρα 08.50 Τελευταία ενημέρωση σχετικά με τα τεχνικά της διαδρομής
Ώρα 08.52 Όρκος των Αθλητών
Ώρα 08.55 Εκκίνηση Ποδηλασίας
Ώρα 09.00 Εκκίνηση Μαραθωνίου και Λαϊκού
Ώρα 14.00 Απονομές όλων των αγωνισμάτων
Ώρα 15.00 Αποχαιρετιστήριο γεύμα που προσφέρει ο Δήμος Ωραιοκάστρου Ξενοδοχεία: Στο Ωραιόκαστρο: ΤΑΝΙΑ Τηλ. 2310 574966, NOUVELLE, στο Ωραιόκαστρο, Τηλ.2310-686546, ΓΑΛΑΞΙ Τηλ. 2310-697588-696142, και όλα τα Ξενοδοχεία της Θεσσαλονίκης καθότι για το Ωραιόκαστρο υπάρχει αστικό Λεωφορείο.
Τονίζετε πάντα ότι έρχεστε για τον Μαραθώνιο ώστε να σας κάνουν την σχετική έκπτωση. .
Να αναφέρετε στα Ξενοδοχεία ότι είστε για τον Μαραθώνιο, ώστε να σας κάνουν καλύτερες τιμές.
Για ότι θέλετε τα τηλέφωνα αναγράφονται πάνω αλλά και στην προκήρυξη που λάβατε.
Με φιλικούς χαιρετισμούς

Αριστοτέλης Κακογεωργίου και Δήμος Ωραιοκάστρου στο 2310-690793
Ή Έυη Κετικίδου στα τηλέφωνα
(2310-698654 ή 2310-697964 και 6946695935)

Σας υπενθυμίζουμε ότι η αφετηρία του 10ου Μαραθωνίου είναι όπως πάντα το άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου στην Πέλλα και ο τερματισμός το κεντρικό πεζόδρομο του Ωραιοκάστρου – Θεσσαλονίκης.

ΠΟΛΙΤΕΣ 12 ΧΩΡΩΝ Αναβίωσαν τη μάχη του Μαραθώνα

2011-09-15T14:22:00.001+03:00

Ξεκίνησαν από το Διαδίκτυο και έφθασαν στον Μαραθώνα για να αναπαραστήσουν την ιστορική μάχη. Ασπίδες, περικεφαλαίες και δόρατα σε πρώτο πλάνο. Το επόμενο ραντεβού είναι στο... Βατερλό

Ταξίδεψαν στη χώρα μας για να... πρωταγωνιστήσουν στην αναπαράσταση της ιστορικής μάχης του Μαραθώνα. Λάτρεις της ιστορίας από τη Γερμανία, την Αγγλία, τον Καναδά, τη Βρετανία, την Ιταλία και συνολικά δώδεκα χώρες του πλανήτη έστησαν για λίγα 24ωρα τις σκηνές τους κοντά στην παραλία του Σχινιά, επιχειρώντας να επιστρέψουν μερικούς... αιώνες πίσω.
Εκεί οι "στρατιώτες" του συγγραφέα Κρίστιαν Κάμερον, που εμπνεύστηκε την εκδήλωση, έστησαν το "οχυρό" τους, φόρεσαν πανοπλία, πήραν την ασπίδα, την περικεφαλαία τους και με το δόρυ στο χέρι ζωντάνεψαν το Σαββατοκύριακο τον θρίαμβο των Αθηναίων κατά των Περσών πριν από 2.500 χρόνια.
Αθηναίοι, Πλαταιείς και Πέρσες κοιμήθηκαν σε άχυρο, έφαγαν σε σκεύη εποχής και επιχείρησαν να αναπαραστήσουν όσο το δυνατόν πιστότερα τις λεπτομέρειες της μάχης του Μαραθώνα.
Η προετοιμασία άρχισε πριν από μία τριετία, με τον Κρίστιαν Κάμερον να... στρατολογεί μέσω Διαδικτύου λάτρεις της Ιστορίας και του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού από κάθε γωνιά του πλανήτη. Οι "πολεμιστές" κατασκεύασαν όπλα -πιστά αντίγραφα του πολεμικού εξοπλισμού της αρχαιότητας-, επικοινώνησαν με τον Δήμο Μαραθώνα που τους παραχώρησε μια μικρή έκταση στον Σχινιά, έκλεισαν εισιτήρια για την ελληνική πρωτεύουσα και από το μεσημέρι της περασμένης Τετάρτης άρχισαν να φτάνουν στο αεροδρόμιο "Ελευθέριος Βενιζέλος".

Ξίφη, ασπίδες και αμφορείς μεταφέρθηκαν μέσα σε μεγάλα πανέρια και τοποθετήθηκαν με προσοχή δίπλα στις σκηνές των "στρατιωτών". Κάθε στολή κοστίζει 10.000-13.000 ευρώ.
"Τις φτιάχνουμε μόνοι μας. Μόνο τους αμφορείς αγοράσαμε, από καταστήματα στο Μοναστηράκι. Για την κατασκευή μιας ασπίδας χρειάζονται έξι έως επτά μήνες. Τη δική μου την ετοίμαζα εδώ και δύο χρόνια" λέει ο Τζον.

Οι «στρατιώτες» έστησαν το «οχυρό» τους, φόρεσαν πανοπλία, και ζωντάνεψαν το Σαββατοκύριακο τον θρίαμβο των Αθηναίων κατά των Περσών πριν από 2.500 χρόνια
Ντυμένη με μια μπλε χλαμύδα, η Σιμόν δείχνει με καμάρι μια σκαλισμένη ασπίδα, επενδυμένη με σκοινί στο πίσω μέρος. "Είναι από τις καλύτερες της συλλογής μας". Η Σιμόν έχει αναλάβει να κατασκευάζει τα μπρούντζινα χερούλια και τα σχέδια που κοσμούν τον οπλισμό. "Η δουλειά μου είναι να φτιάχνω κοσμήματα. Και εδώ περίπου το ίδιο κάνω, το απολαμβάνω".

Οι «πολεμιστές» κατασκεύασαν όπλα -πιστά αντίγραφα του πολεμικού εξοπλισμού της αρχαιότητας και αναβίωσαν σε μια μικρή έκταση στον Σχινιά τη μάχη του Μαραθώνα
Ο Ελληνοαυστραλός Θανάσης ακουμπάει με προσοχή τον εξοπλισμό του στο έδαφος και φοράει έναν κόκκινο μανδύα. Το βάρος της δικής του στολής ξεπερνά τα 15 κιλά. "Μπορεί και τα 16. Δεν είναι εύκολο να τη φορέσεις, πόσω μάλλον να τη φτιάξεις μόνος σου. Είναι σχεδόν αδύνατον να τρέξεις με τη στολή του οπλίτη", λέει δένοντας τα σανδάλια του.

Η προετοιμασία άρχισε πριν από μία τριετία, με τον συγγραφέα Κρίστιαν Κάμερον να... στρατολογεί μέσω Διαδικτύου λάτρεις του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού
"Κατασκήνωσαν στο πευκοδάσος του Σχινιά και στη συνέχεια 70 άτομα προσπάθησαν να αναπαραστήσουν τη μάχη του Μαραθώνα. Ηταν μία πολύ ενδιαφέρουσα προσπάθεια, τιμή για τη γη και τη μάχη του Μαραθώνα. Και να σκεφθεί κανείς ότι ήρθαν στην πατρίδα μας από άλλες χώρες και ότι όλα τα έφτιαξαν μόνοι τους χωρίς την παραμικρή βοήθεια", λέει στο "Εθνος" ο δήμαρχος Μαραθώνα κ. Ιορδάνης Λουίζος.
Η επόμενη αναπαράσταση, σύμφωνα με τον Κρίστιαν Κάμερον, θα γίνει με αφορμή τα 200 χρόνια από τη μάχη του Βατερλό (1815).
Η μάχη του Μαραθώνα διεξήχθη το 490 π.Χ. ανάμεσα στους Ελληνες και τους Πέρσες στην πεδιάδα του Μαραθώνα της Αττικής. Εληξε με νίκη των Ελλήνων και σήμανε το τέλος της πρώτης απόπειρας των Περσών (υπό τον Δαρείο Α') να υποτάξει τις πόλεις της ηπειρωτικής Ελλάδας.

http://www.gataros1.info/2011/09/12.html

Διεθνές συνέδριο για τον Νίκο Γκάτσο στο Μουσείο Μπενάκη

2011-09-10T18:47:00.000+03:00

Διεθνές συνέδριο για τον Νίκο Γκάτσο με θέμα «Ένας χαμένος ελέφαντας», διοργανώνεται από τις 23 μέχρι τις 25 Σεπτεμβρίου στο Μουσείο Μπενάκη της οδού Πειραιώς, με αφορμή τα 100 χρόνια από τη γέννηση του «ποιητή της Αμοργού».

Στο διήμερο αυτό, Έλληνες και ξένοι μελετητές του έργου του και της νεοελληνικής λογοτεχνίας, ποιητές και μεταφραστές, θα προσεγγίσουν το έργο του, με σκοπό να «αναζητήσουν» το σύμπαν του δημιουργού, να αναδείξουν τον ιδιαίτερο χαρακτήρα του πολυεπίπεδου έργου του, αλλά και να αποτυπώσουν την ευρύτερη συνεισφορά του στην ανανέωση της ποίησης και στη διαμόρφωση του λογοτεχνικού προσώπου της Ελλάδας του εικοστού αιώνα.

Οι εργασίες του συνεδρίου θα κλείσουν με την ενότητα «Το τραγούδι του Νίκου Γκάτσου», στη διάρκεια της οποίας μουσικοί και μελετητές του ελληνικού τραγουδιού θα αναδείξουν την ποιητικότητα, τους κώδικες και το «πολιτικό» στοιχείο, τη δισκογραφική διαδρομή των στίχων του, αλλά και την σημασία τους, σήμερα.

Οι εργασίες του συνεδρίου θα πλαισιωθούν από ένα στρογγυλό τραπέζι, όπου φίλοι και ομότεχνοί του θα συζητήσουν για τον άνθρωπο και το έργο του, ένα θεατρικό αναλόγιο και προβολή ντοκουμέντων και συνεντεύξεων του Νίκου Γκάτσου

Δημήτρια: Δωρεάν η εναρκτήρια συναυλία - υπερθέαμα στις 12 Σεπτεμβρίου στο Μέγαρο Μουσικής

2011-09-10T18:45:00.000+03:00

Η εναρκτήρια συναυλία των 46ων ΔΗΜΗΤΡΙΩΝ θα πραγματοποιηθεί τη Δευτέρα 12 Σεπτεμβρίου 2011, παράλληλα με την τελετή λήξης των εκδηλώσεων του «Παρά Θιν Αλος» με ένα κοινό καλλιτεχνικό πρόγραμμα που θα παρουσιαστεί στον προαύλιο χώρο και στο φουαγιέ του Μεγάρου Μουσικής. Η είσοδος θα είναι ελεύθερη.

ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ:
Α. Musicircus Open air 2011, Ωρα 19:00

«Μusicircus Οpen air 2011»: ένα υπαίθριο «μουσικό τσίρκο», μια γιορτή της μουσικής, ένα μεγάλο πάρτυ για την έναρξη των φετινών «Δημητρίων». Πρόκειται για ένα project βασισμένο στο πρότυπο Μusicircus του πρωτοπόρου συνθέτη πειραματικής μουσικής, John Cage. Καλλιτέχνες της πόλης, που εκπροσωπούν διαφορετικά μουσικά είδη ενώνουν τις
δυνάμεις τους, παίζοντας όλοι μαζί, ταυτόχρονα! Αυτή η «έκθεση συναυλιών» φιλοξενείται στον προαύλιο χώρο και τα φουαγιέ του Νέου Κτηρίου του Μεγάρου Μουσικής Θεσσαλονίκης.

Σκοπός, η δημιουργία μιας πρωτόγνωρης εμπειρίας που προκαλεί τον προβληματισμό για την συνύπαρξη του διαφορετικού, τόσο στους θεατές όσο και στους συμμετέχοντες. Ο επισκέπτης του «Musicircus» είναι ελεύθερος να περιπλανάται ανάμεσα στα μουσικά σχήματα και να επιλέγει απρόσκοπτα σε ποιον ήχο θα εστιάζει κάθε φορά. Το «Musicircus» έρχεται να ενώσει τους ήχους της πόλης, τους μουσικούς της και το κοινό της. Έτσι, για πρώτη φορά γινόμαστε μάρτυρες μιας καινούριας μουσικής: της «μουσικής της πόλης».

Το Musicircus ανοίγει η Φιλαρμονική Ορχήστρα του Δήμου Θεσσαλονίκης.

Στο «Μusicircus Οpen air 2011» συμμετέχουν οι εξής: Έλσα Μουρατίδου Slaptongue Ensemble, The Prefabricated Quartet, Milangeros, Lemonostifel, Bahar Ensemble, Duo del Sud, Κουαρτέτο εγχόρδων Xpause, Trio Balkano, Δημήτρης Μυστακίδης & Δημήτρης Σφίγκος, Seven seas duet, Παιδική Χορωδία Αγίας Τριάδας, Κώστας Μακρυγιαννάκης- Θεόφιλος Σωτηριάδης, The Speakeasies' Swing Band! , Still

gramophone, Σύνολο Μάνος Χατζιδάκης Μουσικού Σχολείου Θεσσαλονίκης, Πλειάδες, Sax Nouveau , Duo Passe Partout, Motel Selenik, Duo Es, Ρένα Μαύρου & Νίκος Ζαφρανάς, Δημήτρης Δελφινόπουλος & Χριστίνα Σιδηροπούλου, Βαλέρια Χαριτίδου

[1] Σύνολο Μάνος Χατζιδάκις Μουσικού Σχολείου Θεσσαλονίκης,

Mουσική και τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι, από μαθητές, αποφοίτους και καθηγητές του Μ.Σ.Θ. που τους ενώνει η αγάπη για τον συνθέτη

[1] Βαλέρια Χαριτίδου,

F. Mendelssohn- Varistions Sérieuses , Op. 54

www.facebook.com/valeria.charitidou

[1]Ειρήνη Μαύρου & Νίκος Ζαφρανάς,

Stravinsky - Ligetti : δύο μορφές της σύνθεσης του 20ου αιώνα συνομιλούν μέσα από 5 + 5 πιανιστικά ντουέτα.

[1] Milangeros,

Στους ρυθμούς του Αργεντίνικο Τάγκο

[2] The Prefabricated Quartet,

τραγούδια και συνθέσεις από τις δύο δισκογραφικές δουλειές του συγκεοτήματος που ήδη κυκλοφορούν (Side the Sail, 3 στιγμές) καθώς και νέα κομμάτια.

http://www.myspace.com/theprefabricatedquartet

[2] Lemonostifel,

Το πρόγραμμα που παρουσιάζουν στηρίζεται στην ψυχολογική υποστήριξη με βαθιά κατανόηση...

http://www.myspace.com/thelemonostifel

[3] Duo Es

“SONATA LATINO” για φλάουτο και πιάνο από τον Mike Mower

www.facebook.com/profile.php?id=100002737198216

[3] Δημήτρης Δελφινόπουλος & Χριστίνα Σιδηροπούλου

Μια ρομαντική απόδραση για Βιόλα και Πιάνο

[3] The Speakeasies' Swing Band! ,

30's Jazz και μουσικές συνθέσεις του συγκροτήματος στο ύφος της εποχής

http://www.speakeasies.gr/

[3] Duo Passe Partout,

Γαλλική Μουσική για πιάνο και σαξόφωνο.

[4] Motel Selenik,

Μια ξενάγηση στο “Motel Selenik”, που περιλαμβάνει σκοπούς και προσωπικές συνθέσεις με μεσογειακό άρωμα.

http://www.motelselenik.com/

[4] Παιδική Χορωδία Αγίας Τριάδας,

Έργα κλασικού ρεπερτορίου, spirituals και μια επιλογή από τραγούδια των Μίκη Θεοδωράκη, Μάνο Χατζιδάκι, Μάνο Λοϊζο κ.α.

https://www.facebook.com/group.php?gid=33815533211&v=wall

[5] Πλειάδες,

Πολυφωνικό ηπειρώτικο τραγούδι

www.myspace.com/pleiadesthes,

[5] Bahar Ensemble,

Οθωμανική Κλασική Μουσική

baharensemble.gr/

[6] Έλσα Μουρατίδου,

Autumn Song, τραγούδια για το φθινόπωρο

http://www.myspace.com/565535118

[6] Trio Balkano,

Balkan jazz, μουσική που συνδυάζει έθνικ στοιχεία με jazz αυτοσχεδιασμούς

http://www.myspace.com/triobalkano

[6] Still gramophone,

Μίξη τραγούδια του συγκροτήματος με τίτλο “The Circus Never Left Town”

http://www.myspace.com/stillgramophone

[7] Κουαρτέτο εγχόρδων Xpause,

To Xpause Quartet κινείται ανάμεσα στο λυρισμό του Dvorak και την μουσική μαρτυρία του Ολοκαυτώματος από τον Shostakovich

[7] Δημήτρης Μυστακίδης & Δημήτρης Σφίγκος,

Ρεμπέτικα με κιθάρες

http://www.myspace.com/mistakidisdimitris

[8]Κώστας Μακρυγιαννάκης- Θεόφιλος Σωτηριάδης,
Αυτοσχέδια Mυρωδικά ανοιχτής θαλάσσης

http://site.music-village.gr

http://www.sotiriades.com

[8] Seven seas duet,

Μουσική της Ανατολικής Μεσογείου

[9] Duo del Sud,

Ένα πρόγραμμα με έργα συνθετών λατινοαμερικάνικων χωρών: Piazzolla, Gardel,Berto, Villodo,Castellanos,Masado,Jorrin

[10] Slaptongue Ensemble,

Εργα διαφορετικής μουσικής προέλευσης: κλασσικό ρεπερτόριο, μουσικές του κόσμου, μουσική κινηματογράφου και θεάτρου καθώς και πρωτότυπες σύγχρονες δημιουργίες.

[10] Sax Nouveau ,

“Sax Around”, ένα πρόγραμμα που περιέχει μουσική Jazz, Spiritual και funky.

Β. Συναυλία της Συμφωνικής Ορχήστρας του Δήμου Θεσσαλονίκης, Ωρα 21:00

Στο δεύτερο μέρος της γιορτινής εναρκτήριας εκδήλωσης των 46ων Δημητρίων, μετά το πέρας του «Musicircus», το προαύλιο του νέου Μεγάρου Μουσικής θα αλλάξει μορφή: η Συμφωνική Ορχήστρα του Δήμου, μετά από την εισαγωγή «Κοριολανός», θα συμπράξει με τρεις ταλαντούχους, ανερχόμενους Έλληνες σολίστ στο γνωστό «τριπλό κονσέρτο» του L.V. Beethoven.

To «τριπλό κοντσέρτο» για πιάνο, τσέλο, βιολί και ορχήστρα, είναι από τα πιο γνωστά έργα του κλασικού ρεπερτορίου και το μοναδικό κονσέρτο που συνέθεσε ο Beethoven για συνδυασμό σολιστικών οργάνων. Μουσική ιδιαίτερα μελωδική αλλά ταυτόχρονα γεμάτη από ενέργεια και ιπποτισμό, είναι ιδιαίτερα απαιτητική για τους σολίστ, οι οποίοι καλούνται να συνεργαστούν στην υπηρεσία του «όλου» και όχι για την ανάδειξη των επιμέρους ικανοτήτων τους. Αποτελεί ταυτόχρονα μια πρόκληση και για κάθε μαέστρο, που αναλαμβάνει το έργο του συντονισμού της Ορχήστρας με τρεις διαφορετικές σολιστικές προσωπικότητες! Τη διεύθυνση της Συμφωνικής Ορχήστρας του Δήμου αναλαμβάνει ο διεθνής έλληνας αρχιμουσικός, Μιχάλης Οικονόμου. Σολίστ ο Τιμόθεος Πετρίν (βιολοντσέλο), ο Κωνσταντίνος Δεστούνης (πιάνο) και ο Δημήτρης Καρακαντάς (βιολί).

Πρόγραμμα:

«ΚΟΡΙOΛΑΝΟΣ», OPUS 62

«ΤΡΙΠΛΟ ΚΟΝΣΕΡΤΟ ΜΠΕΤΟΒΕΝ» OP.56

Σολίστες:

Κωνσταντίνος Δεστούνης, πιάνο

Τιμόθεος Πετρίν, τσέλο

Δημήτρης Καρακαντάς, βιολί

Δ/ντής Ορχήστρας:

Μιχάλης Οικονόμου

Μετά την εναρκτήρια εκδήλωση των 46ων Δημητρίων, μεταξύ 3-16 Οκτωβρίου, το «Musicircus» διασπάται στους δρόμους και τις γειτονιές, με μια νέα μορφή: οι «Music Guerrillas» είναι εδώ, γιατί η πόλη ακούει!

ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ Ο ΑΡΧΑΙΟΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

2011-09-08T17:23:00.000+03:00

Με Ελληνικούς υπότιτλους. Δείτε το πολύ ενδιαφέρον βίντεο στην συνέχεια...

Περισσότερα για την διαχρονικότητα του Ελληνισμού μπορείτε να ξεκινήσετε από εδώ

Υποψήφιο για βραβείο το Μουσείο Νίκου Καζαντζάκη

2011-09-04T23:38:00.001+03:00

Υποψήφιο για το βραβείο «Ευρωπαϊκό Μουσείο της Χρονιάς 2012» είναι το Μουσείο Νίκου Καζαντζάκη που βρίσκεται στη Μυρτιά Ηρακλείου.

Πρόκειται για έναν διαγωνισμό που διοργανώνει κάθε χρόνο το Φόρουμ Ευρωπαϊκών Μουσείων (EMF) και τελεί υπό την αιγίδα του Συμβουλίου της Ευρώπης. Το βραβείο καθιερώθηκε το 1977 και έχει εξελιχθεί έκτοτε σε ένα δυναμικό εργαλείο αναγνώρισης της καινοτομίας, της καλής πρακτικής και της ποιότητας των παρεχόμενων υπηρεσιών στα μουσεία σήμερα. Επιπλέον, είναι ένα μέσο διεθνούς δικτύωσης των μουσείων και των επαγγελματιών του χώρου.

Στη φετινή διοργάνωση συμμετέχουν 57 μουσεία από 19 Ευρωπαϊκές χώρες, τα οποία θα κριθούν όλα από επιτροπή αξιολόγησης, ενώ η διαδικασία θα ολοκληρωθεί τον Μάιο του 2012 στην πόλη Πεναφιέλ (Penafiel) της Πορτογαλίας, όπου και θα ανακοινωθεί το βραβευθέν μουσείο. Μέλη της κριτικής επιτροπής επισκέφθηκαν για αξιολόγηση το Μουσείο Καζαντζάκη, στις 31 Αυγούστου.
/news.pathfinder.

Γερακίνεια 2011

2011-08-30T21:37:00.000+03:00

Σας προσκαλούμε στα 30α Γερακίνεια, που διοργανώνει ο Δήμος Βισαλτίας με την υποστήριξη της
Περιφερειακής Ενότητας Σερρών της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας και του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητήριου Σερρών και τα οποία θα πραγματοποιηθούν στη Νιγρίτα από 30 Αυγούστου 2011 έως 4 Σεπτεμβρίου 2011.

Ο Δήμος Βισαλτίας παρά τα σοβαρά οικονομικά προβλήματα που τον ταλανίζουν, λέει ΝΑΙ στον κορυφαίο πολιτιστικό θεσμό λέει ΝΑΙ στον πολιτισμό εκείνο που πάντα δίνει και δεν παίρνει .

Ο υγιής πολιτισμός, δεν αποτελεί πολυτέλεια, στη σημερινή δύσκολη εποχή, αλλά σοβαρή αναγκαιότητα, γιατί ενισχύει την αυτοπεποίθηση, ενώνει τους πολίτες και την δοκιμαζόμενη κοινωνία. Οι εκδηλώσεις αυτές υπάρχουν και πραγματοποιούνται 30 χρόνια τώρα γιατί στηρίζονται απο τους πολίτες γιατί χρηματοδοτούναι από το υστέρημα των απλών ανθρώπων και από την συνδρομή φορέων και επιχειρήσεων της περιοχής.Σε αυτή την συγκυρία λοιπόν διοργανώνονται οι φετινές εκδηλώσεις. με χαμηλό κόστος αλλά όχι χαμηλή ποιότητα. Που φιλοδοξούν με το προγραμμά τους να δικαιώσουν τον τίτλο τους ως μία από τις σημαντικότερες πολιτιστικές διοργανώσεις του Νομού Σερρών.

Τα "Γερακίνεια 2011" είναι αφιερωμένα Ευρωπαϊκό Έτος Εθελοντισμού .

Πύργος του 4ου π.Χ. αιώνα αναστηλώνεται στην Κέα

2011-08-16T16:30:00.001+03:00

Το τετράπλευρο κτίριο ύψους 20 μέτρων βρίσκεται στην Καρθαία

Το αρχαίο θέατρο της Καρθαίας που πρόκειται να αναστηλωθεί

Ενας τετράπλευρος πύργος του 4^ου αιώνα π.Χ., τμήμα του οποίου στέκεται ακόμα στο αρχικό του ύψος των 20 μέτρων αναστηλώνεται στην Αγία Μαρίνα της Κέας, σε έναν από τους αρχαίους οικισμούς του νησιού, την Καρθαία. Πρόκειται για ένα εξαιρετικό μνημείο τόσο λόγω της χρονολόγησης και της κατασκευής του όσο και για το γεγονός ότι ως τα μέσα του 19^ου αιώνα σωζόταν ακέραιο, με τη στέγη και τον περιμετρικό εξώστη του, διαφυλάσσοντας έτσι μοναδικά στοιχεία αρχαίας αρχιτεκτονικής, αφού διατηρούνται μόνον σ΄ αυτό το κτίσμα. Ο κίνδυνος κατάρρευσής του όμως τα τελευταία χρόνια ήταν μεγάλος, έτσι απαιτήθηκαν από το υπουργείο Πολιτισμού δραστικές επεμβάσεις.

Ντυμένος με μία «ατσάλινη πανοπλία» είναι σήμερα...
ο πύργος, αφού ένα μεταλλικό πλέγμα που τοποθετήθηκε για να τον στηρίξει, σύμφωνα με την μελέτη έχει εκπονήσει το 2009 ο πολιτικός μηχανικός Δρ. Κώστας Ζάμπας συνεργασία με τους Γερ. Θωμά καιΕιρ. Δουδούμη. Πρόκειται όμως μόνον για την πρώτη φάση επεμβάσεων στο μνημείο, αυτή που θα του εξασφαλίσει τον απαραίτητο χρόνο ζωής ώσπου να ολοκληρωθεί η επόμενη διαδικασία, η οποία θα αφορά πλέον την στερέωση και την ανάδειξή του. Ο στόχος είναι να αποδοθεί στο κοινό ο πύργος περήφανος και επιβλητικός όπως ήταν στο παρελθόν, χωρίς να κινδυνεύει ο ίδιος και οι επισκέπτες του.

Να σημειωθεί ότι η διάσωση του πύργου οφειλόταν στην ανέγερση της παρακείμενης μεταβυζαντινής μονής της Αγίας Μαρίνας, καθώς κατά τον 16^ο αιώνα το αρχαίο οικοδόμημα ενσωματώθηκε στον περίβολό της. Μετά από την οριστική εγκατάλειψη της μονής όμως άρχισε σταδιακά και η κατάρρευση του πύργου, διαρκώς επιταχυνόμενη τα τελευταία χρόνια με αποτέλεσμα την ραγδαία επιδείνωση τη κατάστασής του ώστε να μνημείο να κινδυνεύει να χαθεί ολοσχερώς, αφού πλέον δεν είχε στατική επάρκεια. Η επικινδυνότητα του οικοδομήματος μάλιστα ήταν τέτοια που η αρμόδια αρχαιολογική εφορεία απαγόρευε τα τελευταία χρόνια την προσέγγιση στη μονή.

Η Καρθαία βρίσκεται σε ένα φυσικό περιβάλλον σχεδόν αλώβητο από νεώτερες επεμβάσεις και τα κατάλοιπά της
χρονολογούνται από τους γεωμετρικούς έως τους παλαιοχριστιανικούς χρόνους. Λόγω όμως του δύσβατου χαρακτήρα της και της δυσχέρειας πρόσβασης, αφού δεν υπάρχει δρόμος που να οδηγεί ως εκεί, οι τεχνικές δυσκολίες που αντιμετώπισαν όσοι εργάσθηκαν στο συγκεκριμένο έργο αλλά και οι κίνδυνοι ήταν μεγάλοι. Υλικά και εργαλεία πρέπει να φθάνουν στην αρχαία πόλη με τις παραδοσιακές μεθόδους, στα χέρια ή με ζώα, ενώ όταν παρίσταται ανάγκη μεταφοράς ή ανέλκυσης υπερβολικά βαρέων μηχανημάτων ή αναστηλωτικού υλικού στο ύψωμα της ακρόπολης, εκεί πλέον επιστρατεύεται όλη εφευρετικότητα και η γνώση των επιστημόνων. Για τον λόγο αυτό χρησιμοποιήθηκαν μέθοδοι, που χρησιμοποιούνται ειδικά για την συντήρηση και ανάδειξη μνημείων σε δύσβατους αρχαιολογικούς χώρους. Οσο για την καθημερινή διαβίωση των ανθρώπων ήταν μία δοκιμασία.

Σε εξέλιξη όμως βρίσκεται και το έργο της ανάδειξης του επισκέψιμου πλέον χώρου στην Καρθαία, που περιλαμβάνει την ανασκαφή και την ανάδειξη του αρχαίου θεάτρου της πόλης, τη στερέωση του ετοιμόρροπου αναλήμματος πάνω στο οποίο στέκεται ο αρχαϊκός ναός του Απόλλωνα και την ολοκλήρωση της ανάδειξης του προπύλου, που οδηγεί στην ακρόπολη.

Η χρηματοδότηση για την Καρθαία ανέρχεται σε €900.000 και για τον πύργο της Αγ. Μαρίνας σε €1.200.000. Στο τελευταίο ποσό θα πρέπει να προστεθούν €37.000 που προσφέρει η Ελληνική Εταιρεία Περιβάλλοντος και Πολιτισμού ως συμβολή στην προσπάθεια σωτηρίας του μνημείου. Το έργο έχει ενταχθεί από τα μέσα του 2010 στο Ε.Σ.Π.Α. στο Περιφερειακό Επιχειρησιακό Πρόγραμμα Νήσων Αιγαίου.

Μοναδική σφραγίδα βρέθηκε στην Κρήτη

2011-08-16T16:26:00.000+03:00

Μαζί με εκατοντάδες σημαντικά ευρήματα στο όρος Βρύσινα νοτίως του Ρεθύμνου

Περισσότερα από 800 ανθρωπόμορφα ειδώλια, γυναικεία και ανδρικά, ομοιώματα μελών του ανθρώπινου σώματος, αρκετά σε μορφή ζώου, αγγεία, τμήματα πήλινων πλακιδίων με επίθετα ειδώλια πτηνών και διπλών κεράτων, πλήθος πήλινα σφαιρίδια. Ολα αυτά και πολλά ακόμη σε ένα μινωικό «ιερό κορυφής» σε υψόμετρο 858 μέτρων στο όρος Βρύσινα της Κρήτης, στα νότια του Ρεθύμνου. Και το εξαιρετικό εύρημα της φετινής ανασκαφικής περιόδου: Μία τετράπλευρη σφραγίδα από βαθυκόκκινο

ίασπη, με χαραγμένα σημεία της μινωικής ιερογλυφικής γραφής και στις τέσσερις επιφάνειές της, που την αναδεικνύει ως τη μοναδική ως τώρα παρουσία της αρχαιότερης γραφής των Μινωιτών στη δυτική Κρήτη.

«Αγιο Πνεύμα» ονομάζεται σήμερα η κορυφή, από την ομώνυμη εκκλησία που κτίσθηκε στο σημείο αυτό, πάνω από το ιερό των Μινωιτών, όπως θεωρούν πλέον οι αρχαιολόγοι. Γύρω από αυτή την εκκλησία, στα τρία άνδηρα που σχηματίζονται στο χώρο διεξάγεται η ανασκαφή, η οποία έφερε στο φως τα πολυάριθμα ευρήματα που χρονολογούνται σε όλη την Παλαιοανακτορική περίοδο (περίπου 1900-1700 π. Χ) και τουλάχιστον ως την αρχή των Νεοανακτορικών χρόνων (περίπου 1700-1500 π. Χ.).

Τα περισσότερα ευρήματα εντοπίσθηκαν στο μεσαίο άνδηρο, όπου τα χώματα ήταν αδιατάρακτα, ενώ σημαντικός αριθμός τους βρισκόταν ακόμη και στις κάθετες σχισμές και τις κοιλότητες του βράχου, εκεί όπου προφανώς τα εναπόθεταν οι μινωίτες προσκυνητές που ανέβαιναν στο ιερό αυτό με τα αναθήματά τους προς τη θεότητα.

Μετάλλινοι λατρευτές (ανθρωπόμορφα ειδώλια), χάλκινοι μικρογραφικοί πελέκεις, χάλκινα ομοιώματα εγχειριδίων, καθώς και λίθινα σκεύη, μεταξύ των οποίων το ένα είναι πιθανότατα αιγυπτιακό, δύο τράπεζες προσφορών από στεατίτη και δύο μικρές λοπάδες (μαγειρικά σκεύη με μεγάλο άνοιγμα) είχαν έρθει άλλωστε στο φως και κατά το 2010. Εύλογα λοιπόν οι ανασκαφείς της ΚΕ΄ Εφορείας Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων υπό την ευθύνη της αρχαιολόγου κυρίας Ελένης Παπαδοπούλου και του Πανεπιστημίου Κρήτης με την ευθύνη της καθηγήτριας κυρίας Ιριδας Τζαχίλη θεωρούν πλέον ότι ο Βρύσινας είναι το σημαντικότερο ιερό κορυφής για τη δυτική Κρήτη. Με σαφείς αναλογίες μάλιστα, ως προς το τελετουργικό πλαίσιο, τη μορφή της λατρείας αλλά και τον τρόπο άσκησής της με τα ανακτορικά ιερά κορυφής - Γιούχτα, Κόφινα, Πετσοφά και Τραόσταλο - της Κεντρικής και της Ανατολικής Κρήτης.

4η "Φεγγαροβραδιά" στις 21 Αυγουστου στην Τερπνή Σερρών

2011-08-09T21:08:00.002+03:00

Ο Πολιτιστικός σύλλογος Τερπνής διοργανώνει την "4η ΦΕΓΓΑΡΟΒΡΑΔΙΑ" για την τελευταία πανσέληνο του καλοκαιριού, στο πλατανόδασος του Αγίου Μανδηλίου, στη σκιά του Παλιόκαστρου κάτω από το λόφο που φιλοξενεί τον αρχαιολογικό χώρο Τερπνής, την Κυριακή 21 Αυγούστου στις 9 μ.μ. Θα παίξει ο σπουδαίος μουσικός Σπύρος Φέλης με τη δεκαμελή ορχήστρα του. Η είσοδος είναι ελεύθερη.

ΜΟΥΣΙΚΟ ΣΧΗΜΑ ΣΠΥΡΟΥ ΦΕΛΗ:
1. Σπύρος Φέλης: μπουζούκι-τραγούδι
2. Θόδωρος Μπιτζίδης: κιθάρα-τραγούδι
3. Δάκης Δοξόγλου: τραγούδι
4. Νικόλας Φιλέντας: πιάνο-τραγούδι
5. Νίκος Οικονομίδης: μπουζούκι-τραγούδι
6. Ντίνος Μακραίσης: τύμπανα
7. Σάκης Κηπουρός: μπάσο
8. Πένη Λιάτσα: τραγούδι
9. Σοφία Δάρα: τραγούδι
10. Φώτης Θεοχαράκης: τραγούδι

Οργάνωση:Πολιτιστικός Σύλλογος Τερπνής- Περιφερειακή Ενότητα Σερρών

Η πρώτη Ελληνίδα ηθοποιός στην Αθήνα

2011-07-28T22:25:00.000+03:00

«…Τρέξατε, τρέξατε, απόψε στο θέατρο το ρόλο της γυναίκας θα παίξει αληθινή γυναίκα…», αυτή η άκρως «σοκαριστική» είδηση ακουγόταν από τον ντελάλη στους δρόμους της Αθήνας του 1840. Οι Νοικοκυραίοι σταυροκοπιόνταν και οι καθώς πρέπει κυρίες και δεσποινίδες έκλειναν τα αυτιά τους για να μην το ακούσουν.

Την ίδια εποχή, περίπου, η Ιταλιδούλα ηθοποιός του μελοδράματος,Ρίτα Μπάσο, ξεσήκωνε το ανδρικό κοινό της Αθήνας. Η Μπάσο ήταν πρώτη γυναίκα που αντίκριζαν οι Αθηναίοι και άφηναν περιουσίες στα πόδια της.

Αυτά είδε και απόειδε η Ηπειρωτοπούλα Αικατερίνη Παναγιώτου και τόλμησε να βγει στο σανίδι παρ όλη τα αυστηρά ήθη της εποχής της. Η Παναγιώτου είναι η πρώτη Ελληνίδα επαγγελματίας ηθοποιός. Πριν βγει στο θέατρο εργαζόταν ως κορδελιάστρα, αλλά το Νοέμβριο του 1840 πείστηκε από τη Φιλοδραματική Εταιρεία που ζητούσε «κοράσια κόσμια και ευειδή» για τις ανάγκες της παράστασης της πεντάπρακτης τραγωδίας «Αριστόδημος» του Ιταλού δραματουργού Μόντι (Vincenzo Monti 1754- 1828).

Ο θεατρικός συγγραφέας και ιστορικός του θεάτρου Ν. Ι. Λάσκαρης (1868- 1945) αναφέρει ότι «…προς μεγάλην έκπληξιν των Αθηναίων, οίτινες μόλις έμαθαν ότι θα εμφανισθεί γυνή ηθοποιός, κατέκλυσαν το θέατρον, το οποίο παρ ολίγον να καταρρεύσσει εκ της συρροής».

Η Παναγιώτου εργάστηκε μόνο τέσσερα χρόνια ως ηθοποιός και στη συνέχεια αποχώρησε
απογοητευμένη. Πάντως ως πρωταγωνίστρια της «Εταιρείας του εν Αθήναις Θεάτρου» πληρωνόταν με το αστρονομικό ποσό των 50 δραχμών μηνιαίως. Ίσως γι αυτό, μόλις το 1842 εμφανίστηκε η δεύτερη επαγγελματίας ηθοποιός, η Αθηνά Φαρμάκη και στη συνέχεια ακολούθησαν η Μαριγώ Δευτερίδη και η Μαριγώ Δομεστίνη (το όνομα Μαριγώ ήταν, την εποχή εκείνη, η πιο μοντέρνα εκδοχή του ονόματος Μαρία).

Πάντως για την Ιστορία είναι καλό να αναφερθεί ότι πριν την Παναγιώτου, καταγράφεται η Αικατερίνη Βιαγκίνη ( 1817) στη Ζάκυνθο και αρκετές κυρίες και δεσποινίδες στις παραδουνάβιες ηγεμονίες. Αυτές, όμως, οι γυναίκες συμμετείχαν σε ερασιτεχνική παράσταση, όταν ακόμα ελληνικό κράτος δεν υπήρχε. Το 1833 αναφέρονται σε ερασιτεχνικό θίασο στη Λευκάδα η Ακριβούλα Σταύρου και η Αικατερίνη Καμπατσίνη.
[ Σωτήρης Αθηναίος, 24grammata.com]

helectra

Επιχείρηση... «εκκαθάριση βυζαντινών τειχών»

2011-07-26T22:56:00.000+03:00

Με ρυθμούς χελώνας προχωρά το έργο της ανάπλασης των βυζαντινών τειχών της Θεσσαλονίκης. Παρά το γεγονός ότι η σχετική μελέτη, που συνέταξαν οι υπηρεσίες του δήμου, είναι έτοιμη, αργεί χαρακτηριστικά η απομάκρυνση των εγκαταλειμμένων κτισμάτων, που εφάπτονται ή βρίσκονται μπροστά από το ιστορικό μνημείο. Αιτία είναι η χρονοβόρα διαδικασία της έκδοσης δικαστικής απόφασης για την απαλλοτρίωση των κτισμάτων, αλλά και της αποζημίωσης των δικαιούχων.

Χτες, ακόμη ένα κτίσμα στην οδό Ακρίτα 13 κατεδαφίστηκε από τις υπηρεσίες της αντιδημαρχίας Αστικού Σχεδιασμού, Πολεοδομίας και Δικτύων, οι οποίες βέβαια έσπευσαν στο σημείο λόγω επικίνδυνης κλίσης που πήρε η κατοικία, με αποτέλεσμα να είναι αναγκαία η άμεση κατεδάφισή της για να μην τεθεί σε κίνδυνο η ασφάλεια των περιοίκων. Σύμφωνα με την ανακοίνωση της Διεύθυνσης Κατασκευών Αρχιτεκτονικών Εργων, το κτίσμα ήταν ρυμοτομούμενο και βρίσκεται εντός του χώρου πρασίνου της ζώνης των βυζαντινών τειχών. Για το συγκεκριμένο κτίσμα, μέρος του οποίου ήταν πλινθόκτιστο, είχαν ολοκληρωθεί οι διαδικασίες απαλλοτρίωσης και είχε εκδοθεί από την αρμόδια Διεύθυνση Πολεοδομίας το σχετικό πρωτόκολλο της επιτροπής επικινδύνων ετοιμόρροπων οικοδομών.

Θα ακολουθήσει ο καθαρισμός του χώρου με την απομάκρυνση των μπάζων. «Ο δήμος Θεσσαλονίκης συνεχίζει την
επιχείρηση απομάκρυνσης των αυθαίρετων κατασκευών που εφάπτονται στα βυζαντινά τείχη, σημείο που είναι από χρόνια χαρακτηρισμένο ως χώρος πρασίνου. Το αποτέλεσμα της προσπάθειάς μας θα απελευθερώσει το δημόσιο χώρο, θα αναδείξει τα μνημεία που αποτελούν σύμβολα για την ιστορία της πόλης και θα συμβάλει στην ασφάλεια και στην προστασία της υγείας των περιοίκων», δήλωσε ο αντιδήμαρχος Αστικού Σχεδιασμού Πολεοδομίας και Δικτύων, Ανδρέας Κουράκης.

Τι προβλέπεται

Η μελέτη του δήμου (Κ. Μπελιμπασάκης, Σμ. Θεοδωρίδου) αφορά τη διαμόρφωση ενός τμήματος της ζώνης πρασίνου από την οδό Ακροπόλεως έως την οδό Παλαμίδου (στο ύψος της ταβέρνας «Μακεδονικό»), μήκους περίπου 20 μέτρων. Σε ορισμένα τμήματα της ζώνης αυτής, όπου οι απαλλοτριώσεις ολοκληρώθηκαν (με χρήματα που δόθηκαν επί Πολιτιστικής Πρωτεύουσας το 1997), ο χώρος καθαρίστηκε μεν, αλλά μετατράπηκε σε... χώρο στάθμευσης. Ακριβώς δίπλα στα βυζαντινά τείχη! Σήμερα, παραμένουν εκεί κάποια κτίσματα, τμήμα των οποίων θα διατηρηθεί ως «μάρτυρας» της παρουσίας των προσφύγων στη Θεσσαλονίκη.

AΓΓΕΛΙΟΦΟΡΟΣ

«Έφυγε» ο Μιχάλης Κακογιάννης

2011-07-26T22:50:00.000+03:00

«Έφυγε» σε ηλικία 89 ετών ο Μιχάλης Κακογιάννης. O μεγάλος Έλληνας σκηνοθέτης άφησε την τελευταία του πνοή στο νοσοκομείο «Ευαγγελισμός», όπου είχε εισαχθεί πριν δέκα ημέρες με αναπνευστικά και καρδιολογικά προβλήματα.

Ο Μιχάλης Κακογιάννης, γιος της Αγγελικής και του Παναγιώτη Κακογιάννη, γεννήθηκε στη Λεμεσό της Κύπρου, στις 11 Ιουνίου του 1922, και σπούδασε Νομική, Δραματικές Τέχνες και σκηνοθεσία στο Λονδίνο. Σχεδόν ολόκληρο το διάστημα που βρισκόταν στο Λονδίνο, εργάστηκε στην ελληνική υπηρεσία του BBC, στην αρχή ως μεταφραστής και εκφωνητής, και αργότερα, σε ηλικία μόλις 22 χρόνων, ανέλαβε τη διεύθυνση της «Κυπριακής Ώρας».

Το 1947, ξεκίνησε την καριέρα του στο Θέατρο της Αγγλίας ως ηθοποιός, γρήγορα όμως τον κέρδισε η σκηνοθεσία και το 1953 ήρθε στην Ελλάδα. Το 1954, με την κινηματογραφική ταινία «Κυριακάτικο Ξύπνημα», ο Μιχάλης Κακογιάννης έκανε την αρχή της διεθνούς σκηνοθετικής του καριέρας. Η «Στέλλα», το «Κορίτσι με τα μαύρα», το «Τελευταίο ψέμα» η τριλογία του: «Ηλέκτρα», «Τρωάδες» και «Ιφιγένεια» και ο «Ζορμπάς» είναι μερικές μόνο από τις ταινίες του που
διαγωνίστηκαν και προβλήθηκαν στα εγκυρότερα φεστιβάλ παγκοσμίως και απέσπασαν πολλά βραβεία και τιμητικές διακρίσεις. Στις ταινίες του συνεργάστηκε με μεγάλους Έλληνες ηθοποιούς, αλλά και με γνωστούς και καταξιωμένους ηθοποιούς της Αμερικής και της Ευρώπης.

Πέρα από τη σκηνοθεσία στον κινηματογράφο, σε εγχώριες αλλά και διεθνείς συμπαραγωγές, ο Μιχάλης Κακογιάννης έχει επίσης σκηνοθετήσει πολλές θεατρικές παραστάσεις και παραστάσεις όπερας στην Ελλάδα, τις Η.Π.Α., τη Γαλλία και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Έχει, επίσης, γράψει και έχουν εκδοθεί σενάρια και μεταφράσεις κινηματογραφικών και θεατρικών έργων, ενώ έχει γράψει και στίχους γνωστών ελληνικών τραγουδιών.

Έργο του Μιχάλη Κακογιάννη είναι και ο νυχτερινός φωτισμός των μνημείων της Ακροπόλεως, τον οποίο εκείνος πρώτος οραματίσθηκε και για την επίτευξη του οποίου ίδρυσε το σύλλογο «Οι Φίλοι της Αθήνας», εξασφαλίζοντας τις υπηρεσίες του διάσημου Γάλλου φωτιστή Pierre Bideau και αναλαμβάνοντας τη χρηματοδότηση όλων των απαραίτητων μελετών.

Το 2004, ο Μιχάλης Κακογιάννης συνέστησε το κοινωφελές ίδρυμα με την επωνυμία «Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης» με σκοπό τη μελέτη, υποστήριξη και διάδοση των τεχνών του θεάτρου και του κινηματογράφου, καθώς και την καταγραφή και διαφύλαξη των δημιουργημάτων των τεχνών αυτών, ενώ το φθινόπωρο του 2009 αναμένεται η έναρξη λειτουργίας του Πολιτιστικού Κέντρου του Ιδρύματος που βρίσκεται στην οδό Πειραιώς 206, στον Ταύρο.

Για την προσφορά και το έργο του, ο Μιχάλης Κακογιάννης έχει τιμηθεί με πολλές διακρίσεις στην Ελλάδα, την Κύπρο και το εξωτερικό. Έχει τιμηθεί με τον Ταξιάρχη του Χρυσού Φοίνικα (Ελλάδα), τον Ταξιάρχη των Γραμμάτων και Τεχνών (Γαλλία), τον Μεγαλόσταυρο του Τάγματος του Μακαρίου του Γ’ (Κύπρος) και το Special Grand Prix of the Americas (Μόντρεαλ).

Έχει βραβευτεί από την Ακαδημία Αθηνών για την προσφορά του στο έθνος, από το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης για το συνολικό έργο του, για έργο ζωής στα Ιεροσόλυμα, για έργο ζωής από το American Hellenic Institute στην Ουάσιγκτον και στο Κάιρο. Έχει ανακηρυχθεί Επίτιμος Δημότης στη Λεμεσό, στο Montpellier (Γαλλία) και στο Ντάλας (Τέξας, Η.Π.Α.) και έχει αναγορευθεί Διδάκτωρ Τεχνών στο Columbia College (Σικάγο, Η.Π.Α.), Επίτιμος Διδάκτωρ στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, στο Πανεπιστήμιο Κύπρου καθώς και στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.

ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΟΣ ΘΕΜΑΤΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ

2011-07-24T22:29:00.000+03:00

ΑΝΑΣΚΑΦΕΣ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΑΓΟΡΑ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ

ΟΙ ΑΝΑΣΚΑΦΕΣ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΚΟΡΙΝΘΟ

Η ΓΕΝΝΑΔΕΙΟΣ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ

Η ΕΛΛΑΣ ΤΟΥ 20 ΚΑΙ ΤΟΥ 30 ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΦΑΚΟ ΤΗΣ DOROTHY BURR THOMSON

Ο ΠΟΝΤΟΣ ΚΑΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ

2011-07-22T13:30:00.000+03:00

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΔΩ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟΝ ΠΟΝΤΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ ΚΑΙ ΚΑΠΟΙΑ ΒΙΝΤΕΟ

Καλό καλοκαίρι!

2011-07-17T20:08:00.004+03:00

Έκθεση στο Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης: Ο Διόνυσος και τα δώρα του

2011-07-15T23:28:00.000+03:00

Με «σταρ» το χάλκινο κρατήρα, που είναι διακοσμημένος με αργυρό, επίχρυσο στεφάνι αμπέλου στο λαιμό, ένα εξαιρετικής τέχνης αντικείμενο του 4ου π. Χ. αιώνα, το οποίο είχε εξαχθεί παράνομα από την Ελλάδα για να μας επιστραφεί ως προϊόν αρχαιοκαπηλίας από την αμερικανική συλλογή των Σέλμπι Γουάιτ _ Λεόν Λεβί εγκαινιάζεται σήμερα στο Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης η έκθεση «Το δώρο του Διονύσου. Η μυθολογία του κρασιού στην Κεντρική Ιταλία (Μολίζε) και τη Βόρεια Ελλάδα».

Γιατί από αυτές τις δύο περιοχές προέρχονται τα αντικείμενα της έκθεσης, που έχουν σχέση με τον Διόνυσο, έναν από τους πιο αγαπητούς θεούς της αρχαιότητας και το κρασί, το «θείο» δώρο του, σημαντικό και ως οικονομικό αγαθό ολόκληρης της Μεσογείου. Γιατί, όπως αναφέρει στο εισαγωγικό της σημείωμα η γενική γραμματέας του υπουργείου Πολιτισμού κυρία Λίνα Μενδώνη «Γύρω από το αμπέλι και το κρασί, περιστρέφεται ως τις μέρες μας ο μεσογειακός πολιτισμός ενώ η παρακαταθήκη του Διονύσου με την ποίηση, τον χορό, το τραγούδι, τη μεταμφίεση, το θέατρο και αυτό που αποκαλούμε διονυσιασμό, αποτελεί μέρος της κοινής μας μεσογειακής κληρονομιάς».

Στους αρχαίους δρόμους του κρασιού της Μακεδονίας και της Κεντρικής Ιταλίας λοιπόν, ταξιδεύει τους επισκέπτες η έκθεση με στόχο να παρουσιαστούν οι
πολλαπλές και αμφίσημες όψεις του Διονύσου αφενός και αφετέρου η μακραίωνη ιστορία του κρασιού στον μεσογειακό χώρο και ο κυρίαρχος ρόλος του στην οικονομία, τη θρησκεία και τις κοινωνικές εκδηλώσεις.

«Η σύνθετη υπόσταση του θεού Διονύσου και οι πολλαπλές ιδιότητές του, που σχετίζονται άμεσα με τη χαρά της ζωής, δεν είναι δυνατόν να εξαντληθούν μέσα σε μία έκθεση. Για τον λόγο αυτόν το ενδιαφέρον μας εστιάστηκε σε ο, τι αφορά τον οίνο, το πολύτιμο αυτό προϊόν που αποτέλεσε βασικό είδος διατροφής και εμπορικών συναλλαγών σε όλο τον μεσογειακό χώρο κατά την αρχαιότητα», λέει η διευθύντρια του μουσείου κυρία Πολυξένη Αδάμ - Βελένη, ενώ η Έφορος Αρχαιοτήτων του Molise κυρία Αλφοσίνα Ρούσο αναφέρεται στον «αρχαιότατο δεσμό που συνδέει την Ιταλία με την Ελλάδα, έλκει την καταγωγή του από τον ελληνικό αποικισμό του 8ου - 7ου π. Χ. αιώνα και σταθεροποιείται κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Μεγάλου Αλεξάνδρου».

Η έκθεση πραγματοποιείται σε συνεργασία του ελληνικού υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού με το ιταλικό Υπουργείο Πολιτισμού και συγκεκριμένα με την Εφορεία Αρχαιοτήτων του Molise, την Περιφέρεια του Molise και το Ιταλικό Μορφωτικό Ινστιτούτο Θεσσαλονίκης.

Πού και Πότε
Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης (Μαν. Ανδρόνικου 6, τηλ: +30 2310 830538).
Διάρκεια:13 Ιουλίου ως 30 Σεπτεμβρίου

http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=410747

Οι θησαυροί της άγονης γραμμής

2011-07-11T21:49:00.000+03:00

Της ΜΑΡΙΑΣ ΘΕΡΜΟΥ

Ανοίγει πανιά για το Αιγαίο το Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης προσεγγίζοντας νησιά της άγονης γραμμής αλλά γόνιμης ιστορίας. Καστελόριζο, Σύμη, Χάλκη, Τήλος, Νίσυρος, καθώς και τα ακόμη μικρότερα που βρίσκονται ανάμεσά τους _ κάποια από αυτά ακατοίκητα ξερονήσια σήμερα, κάποια όχι _ πρόκειται να αναδειχθούν μέσα από μια ξεχωριστή έκθεση του Μουσείου, καθώς είναι η πρώτη φορά που η άγονη γραμμή θα δηλώσει την παρουσία της στην Αθήνα. Λίγοι άλλωστε γνωρίζουν ότι τα νησάκια αυτά, που αποτελούν προκεχωρημένο φυλάκιο της χώρας, υπήρξαν κάποτε εμπορικοί σταθμοί στο Αιγαίο για τα πλοία που έρχονταν από την Κύπρο αλλά και από τις απέναντι ακτές της Λυκίας στη Μικρά Ασία. Οταν βεβαίως στη θάλασσα αυτή οι πολιτισμοί, τα εμπορεύματα, οι ιδέες, οι άνθρωποι βρίσκονταν σε διαρκή ανταλλαγή και ώσμωση.

Περισσότερα από 300 έργα θα περιλαμβάνει αυτή η έκθεση, η οποία προετοιμάζεται σε συνεργασία με το υπουργείο Πολιτισμού και τις Εφορείες Αρχαιοτήτων της περιοχής. «Αλλά ο στόχος μας δεν είναι να δείξουμε αντικείμενα, αυτό μπορεί να το κάνει ο καθένας. Εμείς επιδιώκουμε να
φανεί η ιστορία των ανθρώπων πίσω από αυτά» είπε ο διευθυντής του Μουσείου κ. Νίκος Σταμπολίδης.

Επιτόπιες επισκέψεις έχουν ήδη γίνει προκειμένου να εντοπιστεί καλύτερα το αρχαιολογικό - ιστορικό υλικό των νησιών, το οποίο θα καλύψει αιώνες πολιτισμού από την Προϊστορική εποχή ως τη Βυζαντινή. Παράλληλα ετοιμάζονται βίντεο με τις αρχαιότητες των νησιών αλλά και με συνεντεύξεις με τους κατοίκους τους, τα οποία θα προβάλλονται στην έκθεση. Γιατί κανείς δεν μπορεί να μένει στο παρελθόν παραβλέποντας τη σύγχρονη πραγματικότητα, η οποία συχνά είναι σκληρή για τους ακρίτες. «Άγονη γραμμή» ονομάζεται αυτή η έκθεση (Οκτώβριος 2011 - Μάρτιος 2012), η οποία θα είναι η πρώτη μιας σειράς που με το ίδιο σκεπτικό, την παρουσίαση δηλαδή των απομακρυσμένων και δυσπρόσιτων περιοχών της χώρας, θα διοργανώνεται ανά τακτά διαστήματα δύο-τριών χρόνων.

Το Καστελόριζο (Μεγίστη), στο οποίο δεσπόζει ο ιπποτικός πύργος αλλά από την αρχαιότητα διέθετε μόνιμο οικισμό και λιμάνι. Νησάκι συνοδείας του είναι η Ρω (αρχαία Ρώγη ή Ρόπη). Η Χάλκη (Χαλκία ή Χαλκεία), σημαντικός ναυτικός σταθμός για τους στόλους της αρχαιότητας, με τη νησίδα της Αλιμνιά, όπου έχουν εντοπιστεί και νεολιθικά ευρήματα. Η Σύμη, με αρχαιότητες από τη Νεολιθική εποχή επίσης, αλλά και με οχυρή ακρόπολη της κλασικής περιόδου, μαζί με τις νησίδες της Σεσκλί (ή Τευτλούσα στην αρχαιότητα), όπου υπάρχουν και μυκηναϊκά ευρήματα, Αρτικονήσι και Κουλουνδρό. Η ηφαιστειογενής Νίσυρος, με το εντυπωσιακό τείχος της αρχαίας πόλης και με τις νησίδες της Γυαλί και Περγούσα. Και, τέλος, η Τήλος, ένα τελείως διαφορετικό νησί, αφού διαθέτει πηγές νερού _ είναι γνωστό άλλωστε διεθνώς για τους νάνους ελέφαντες που έζησαν εκεί πριν από χιλιετίες _, με ένα εντυπωσιακό ιπποτικό κάστρο που κτίστηκε στον σηκό αρχαίου ναού αφιερωμένου στον Δία Πολιέα.

Σημείο αναφοράς ωστόσο για όλα ήταν το ροδιακό κράτος, το πλέον ισχυρό της περιοχής, στους ναυτικούς κανόνες του οποίου _ ναυάγια, καθεστώς διασώσεων, δικαιοδοσία επί των ευρημάτων κτλ. _, όπως είπε ο κ. Σταμπολίδης, βασίζεται το σημερινό ναυτικό δίκαιο! «Αυτά τα νησάκια είναι οι “πέτρες” του Αιγαίου, όπου από τα νεολιθικά χρόνια ο άνθρωπος πατούσε για να περνά από το ένα στο άλλο, ώσπου να φθάσει στα πιο μακρινά και άγνωστα» κατέληξε.

Παρέμβαση στο αρχαίο θέατρο της Λάρισας

2011-07-11T08:36:00.000+03:00

Στην ανατολική πάροδο του αρχαίου θεάτρου της Λάρισας, στο σημείο που τώρα βρίσκεται ένας άσχημος μεσότοιχος, θα τοποθετηθεί εικαστική παρέμβαση 160 τετραγωνικών μέτρων, που εγκρίθηκε από το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο.

ΤΟ ΑΡΧ. ΘΕΑΤΡΟ ΤΗΣ ΛΑΡΙΣΑΣ

Η εγκατάσταση θα είναι ένας μεγάλος διάτρητος μουσαμάς, που θα απεικονίζει με κάποιον τρόπο τα οικοδομικά εγκλήματα που έγιναν στη Λάρισα πάνω στον αρχαίο πολιτισμό της. Πλάι στην παρέμβαση θα τοποθετηθεί οθόνη που θα προβάλλει όλο το χρονικό της αποκάλυψης του αρχαίου θεάτρου, το οποίο εντοπίστηκε κάτω από πολυκατοικίες.

Ακόμα, ωστόσο, δεν έχει οριστικοποιηθεί το τελικό σχέδιο της εικαστικής παρέμβασης, αφού τα μέλη του ΚΑΣ θεώρησαν το πρώτο σχέδιο «ανταγωνιστικό» του αρχαίου θεάτρου.

Παράλληλα, εγκρίθηκε από το ΚΑΣ η μελέτη του έργου «Πρόσβαση κοινού και ΑΜΕΑ στο αρχαίο θέατρο της Λάρισας από τον πεζόδρομο της οδού Βενιζέλου».

ΠΑΝΤΟΥ ΕΛΛΑΔΑ

2011-07-11T08:33:00.000+03:00

Ψηφιακή αναπαράσταση του ναού της Μονής Αγίων Αποστόλων κοντά στη Σωζόπολη της Βουλγαρίας.

Οι Βούλγαροι αρχαιολόγοι έφεραν στο φως τον κυρίως ναό μιας βυζαντινής μονής του 14ου αιώνα, η οποία ανεγέρθηκε κατά την τελευταία δυναστεία της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, στη Σωζόπολη της Μαύρης Θάλασσας.

Η ομάδα της αρχαιολόγου Krastina Panayotova από το Εθνικό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο της Βουλγαρικής Ακαδημίας Επιστημών ολοκλήρωσε την πρώτη φάση των ανασκαφικών εργασιών της Μονής Αγίων Αποστόλων και του μεσαιωνικού κάστρου στο Ακρωτήρι της Σωζόπολης.

Κατά τη διάρκεια των ανασκαφών, η ομάδα της Panayotova αποκάλυψε τον μοναστηριακό ναό, ένα μικρό παρεκκλήσι και ένα φεουδαρχικό κάστρο που χρονολογείται στον 13ο-15 αιώνα, τις τελευταίες μέρες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.

Ο ναός κτίστηκε γύρω στο 1335 μ.Χ. από τον Αναστάσιο Παλαιολόγο,

θείο του βυζαντινού αυτοκράτορα Ιωάννη Ε’ Παλαιολόγο. Σύμφωνα με τον διευθυντή του Εθνικού Μουσείου Ιστορίας της Βουλγαρίας, Bozhidar Dimitrov, επρόκειτο για τον μεγαλύτερο και ωραιότερο ναό των βουλγαρικών ακτών της Μαύρης Θάλασσας. Έχει μήκος 24 μ. και πλάτος 16 μ. και βρίσκεται στο Ακρωτήρι της Σωζόπολης, πράγμα που σημαίνει ότι τον έβλεπαν όλες οι πόλεις του Κόλπου του Μπουργκάς.

Οι εργασίες αποκατάστασης του ναού θα αρχίσουν το συντομότερο δυνατό και θα χρηματοδοτηθούν από κρατικά κονδύλια, στο πλαίσιο της ενθάρρυνσης και ανάπτυξης του πολιτιστικού και θρησκευτικού τουρισμού της περιοχής.

Ρωμαϊκή βασιλική αποκαλύπτεται στην Αλεξάνδρεια

2011-07-11T08:22:00.000+03:00

Μια ρωμαϊκή βασιλική που χρησιμοποιήθηκε ως δημόσιο κτίριο βρέθηκε πρόσφατα στην Αλεξάνδρεια με βάση πρόσφατη ανακοίνωση του υπουργού αρχαιοτήτων.
Το κτίσμα εντοπίστηκε στη θέση Μπάρον της περιοχής Σμούχα. Οι αρχαιολόγοι αποκάλυψαν δύο παράλληλες σειρές ογκολίθων από γρανίτη και ασβεστόλιθο καθώς και τμήματα γρανίτινων κιόνων που θα μπορούσαν να αποτελούν διάδρομο κτιρίου δημοσίων χρήσεων (δικαστικών, εμπορικών και κοινωνικών δραστηριοτήτων) της ρωμαϊκής περιόδου, γνωστού ως βασιλική. Στα κινητά ευρήματα του χώρου συγκαταλέγονται
ειδώλια θηλάζουσας Ίσιδας από τερακότα, ένα άγαλμα του Σέραπι καθώς και χάλκινη ανάγλυφη παράσταση ιππέα. Τα ευρήματα αυτά, σύμφωνα με τον επικεφαλής της αποστολής δρα Οσάμα ελ Νάχας, δείχνουν ότι το κτίσμα δεν χρησιμοποιήθηκε ποτέ από χριστιανούς. Στηρίζουν επίσης την άποψη ότι κατασκευάστηκε στα ερείπια του ενός από δύο πτολεμαϊκούς ναούς της τριάδας θεοτήτων Σέραπι – Ίσιδας – Αρποκράτη, που αναφέρει ο γεωγράφος Στράβων ότι είδε κατά την επίσκεψή του στην πόλη το 24 μ.Χ. Στον χώρο εντοπίστηκαν επίσης υπολείμματα κλιβάνων για την παραγωγή ασβέστη καθώς και μια ομάδα τεφροδόχων αγγείων με ανθρωπολογικό υλικό που χρονολογούνται στον 6ο αι. μ.Χ. Να σημειωθεί ότι η ανάλυση στο υλικό έδειξε ότι οι νεκροί ήταν νέοι (25 -30 ετών).

Ανάγλυφη παράσταση ιππέα από χαλκό από ανασκαφή στην Αλεξάνδρεια.

Σύμφωνα με τον δρα Μοχάμεντ Μοστάφα, διευθυντή αρχαιοτήτων της Αλεξάνδρειας, η βασιλική ήταν το σημαντικότερο εύρημα μιας ανασκαφής που ξεκίνησε τον περασμένο Δεκέμβρη και τερματίστηκε τον Μάιο, μετά από την εισροή ομβρίων υδάτων στο χώρο.

Οι αρχαιολόγοι που δραστηριοποιούνται στην Αλεξάνδρεια όμως πρόκειται να συνεχίσουν το έργο τους ερευνώντας την περιοχή των Κήπων Αντωνιάδη και του Ζωολογικού Κήπου της πόλης, όπου με βάση αρχαίες περιγραφές ίσως σώζονται τα κατάλοιπα σημαντικών μνημείων.

Η Νίκη των Βάκχων-Μουσική παράσταση του Παντ.Παυλίδη στο Ιερό των Μεγάλων Θεών στην Σαμοθράκη

2011-07-10T00:11:00.000+03:00

- Σάββατο, 23 Ιουλίου · 7:30 μ.μ. - 9:30 μ.μ.
ΙΕΡΟ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΩΝ ΘΕΩΝ - ΣΑΜΟΘΡΑΚΗ

Η ΝΙΚΗ ΤΩΝ ΒΑΚΧΩΝ του Παντελή Παυλίδη βασισμένη στις ΒΑΚΧΕΣ του Ευριπίδη

ΜΟΥΣΙΚΗ-ΧΟΡΟΣ & ΥΜΝΟΙ, επιλεγμένα αποσπάσματα, Ινδουιστικοί, Σουαχίλη, ύμνος προς Βάκχο και προς Διόνυσο

Η Νίκη των Βακχών» αποτελεί μία μοναδική παράσταση γιατί εξιστορείται κατά τον τρόπο της αρχαίας τραγωδίας από το μουσικό σχήμα «ΕΥΔΟΥΣΙΝ», χορευτές από την Ελλάδα, την ομάδα χορού Sarakasi Trust, από το Ναϊρόμπι της Κένυας και την Ινδή κορυφαία χορεύτρια Radhika Shah που με το σώμα και τη φωνή τους, μετουσιώνουν τα μηνύματα του έργου και αναδεικνύουν την ιστορία του Διονύσου από τον Ευριπίδη.

Η προσέγγιση αυτή γίνεται με αρχέτυπη μουσική, με το χορό, που ερμηνεύει το περιεχόμενο της τραγωδίας με την κίνηση του αθέατου λόγου και με Αρχαίους ύμνους προς το Θείο από διαφορετικούς λαούς, που δίνουν μια πανανθρώπινη διάσταση στο έργο.

Σύγχρονοι μύστες της τέχνης, ως άλλοι Βάκχοι, μελετώντας το αδιαίρετο γνώρισμα της παράδοσης των λαών, απαλλαγμένο από τους κάθε λογής φραγμούς που θέτουν οι άνθρωποι, προσεγγίζουν μέσα από τη δική τους έμπνευση την παράδοση αυτή.

Ο Παντελής Παυλίδης, ένας από αυτούς, με τη συμμετοχή των χορευτών και μουσικών από την
Κένυα και την Ινδία, χρησιμοποιώντας τα επαναλαμβανόμενα μουσικά μοτίβα αναστενάρηδων και άλλων ρυθμών της Μακεδονίας, της Θράκης και του Πόντου, και ύμνων από την Ινδία και την Κένυα, καταδεικνύει τον ευρύτερα ανθρωπιστικό χαρακτήρα της ελληνικής παραδοσιακής μουσικής και πώς δι αυτής προσεγγίζεται ευκολότερα το στοιχείο της βακχείας.

Ο Ευρυπίδης εμπνεύστηκε από τα Δρώμενα μύησης που γινόταν στην αρχαιότητα.
Η συστηματική έρευνα του ελληνικού πολιτισμού αποκαλύπτει πως από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα διατηρείται η ίδια ιδιοσυγκρασία του λαού με παρόμοιες
αντιδράσεις, ψυχικές πνευματικές καλλιτεχνικές. Ξαναγεννιούνται από το μηδέν παρόμοιοι τρόποι λατρείας, παρόμοιο ύφος τραγουδιών, παρόμοια αντίληψη για τη ζωή, για την τέχνη και για το λόγο.

Έτσι, οι Βάκχες του Παντελή Παυλίδη αποτελούν μία σύγχρονη έκφραση που εμπεριέχει μέσα της αρχέγονα στοιχεία της μουσικής και της ελληνικής ποίησης.

Ταυτόχρονα όμως δίνουν μια σύγχρονη διαπολιτισμική διάσταση στη μουσική αλλά με τον πρότυπο τρόπο του κυκλικού θεάτρου, με τον ήχο της Λύρας, του Αυλού και των Κρουστών, στο ρυθμό που προβάλουν εσωτερικά δυναμικά συναισθήματα και διεγείρουν το νου και το σώμα, ώστε με την ενστικτώδη παρόρμηση να έρχονται σε αλληλοσυμπλήρωση.

Λίγα λόγια για το έργο
Ο Ευριπίδης, ο τραγικότερος από τους δραματικούς ποιητές της Αρχαίας Ελλάδας γράφει τις «Βάκχες» το 415 π.Χ. σηματοδοτώντας το τέλος μιας εποχής.
Οι Βάκχες» είναι το τελευταίο έργο του και θεωρείται το πιο μυστηριακό.
Ο Ευριπίδης βιώνει τον Πελοποννησιακό πόλεμο και προβλέπει μέσα από τις «Βάκχες» μια καινούργια περίοδο για την Ελλάδα.
Στην εποχή του Ευριπίδη η ιστορία του Διονύσου ήταν γνωστή σε όλους. Αν και η διονυσιακή λατρεία γεννήθηκε πριν τον Ευριπίδη, δέχθηκε τόσες επιρροές από την Ανατολή στην εποχή του, που κατά κάποιο τρόπο το έργο του Ευριπίδη σηματοδοτεί τη ύπαρξη του Διονύσου στην αρχαιοελληνική θρησκευτική και κοινωνική ζωή.
,,,,,,,,,,,,,,,,,,,
H Θήβα βρίσκεται σε αναταραχή. Ο Διόνυσος έχει φθάσει από τη μακρινή Λυδία ακολουθούμενος από το χορό των μαινάδων, με την πρόθεση να επιβάλει ποινή στην πόλη επειδή ο Πενθέας, βασιλιάς της Θήβας, δεν επιτρέπει τη λατρεία του. Ο Διόνυσος καθιστά τις γυναίκες της Θήβας σε κατάσταση μανίας και αναγκάζει τον Πενθέα να μεταμφιεστεί σε γυναίκα και να παρακολουθήσει στον Κιθαιρώνα τις παγανιστικές τελετές των Βακχών. Αυτές, όμως, με αρχηγό τη μητέρα του, Αγαύη, τον ανακαλύπτουν και τον κομματιάζουν. Η Αγαύη, κυριαρχημένη από μανία, φέρνει το κεφάλι του γιού της στην πόλη. Μόλις συνειδητοποιεί τι ακριβώς έχει συμβεί, ο πόνος της είναι αβάσταχτος. Ο Διόνυσος, όμως, έχει εκπληρώσει την επιβολή της ποινής.